صعود مقتدرانه ماتئو برتینی به دور سوم ویمبلدون پس از بازگشت پیروزمندانه از مصدومیت

ماتئو برتینی، فینالیست ویمبلدون در سال ۲۰۲۱ که مسیر حرفه‌ای‌اش بارها توسط مشکلات جسمی شدید از مسیر خارج شده بود، با پیروزی مقتدرانه‌ای به دور سوم باشگاه آل انگلند بازگشت. این بازیکن ۳۰ ساله ایتالیایی روز پنجشنبه در زمین اصلی، آرتور فیس، نفر بیستم جدول، را در یک نبرد چهار سته با کیفیت شکست داد و به دنیای تنیس نشان داد که بازی قدرتمند او روی زمین چمن کاملاً دست‌نخورده باقی مانده است. این پیروزی اولین حضور برتینی در دور سوم ویمبلدون پس از سه سال است و یک مدعی محبوب و باتجربه را دوباره به ترکیب رقابت‌هایی بازگرداند که شاهد کناره‌گیری‌های مهمی به دلیل مصدومیت بوده‌اند. برای بازیکنی که اخیراً زمان بیشتری را در کلینیک‌های توانبخشی گذرانده تا زمین‌های قهرمانی، این برد یک نقطه عطف شخصی بزرگ محسوب می‌شود.[1][3]

برتینی این ستاره نوظهور فرانسوی را با نتایج ۶-۴، ۷-۵، ۳-۶ و ۶-۳ در کمتر از سه ساعت مبادلات شدید خط پایه و بازی‌های سرویس سریع کنار زد. این بازیکن ایتالیایی با تکیه شدید بر سرویس‌های پرقدرت و فورهند ویرانگر خود، ریتم بازی را در بخش اعظم مسابقه دیکته کرد. او ۱۶ ایس کوبید و اکثریت قاطع امتیازات را با سرویس اول خود به دست آورد و عملاً توانایی‌های ورزشی نخبه فیس را خنثی کرد. برتینی پس از کسب بریک‌های حیاتی در دو ست اول، در برابر خیزش کوتاه مدت بازیکن فرانسوی در ست سوم مقاومت کرد و سپس در ست چهارم دوباره تسلط خود را به دست آورد و بازی را با یک امتیاز سرویس-و-والی قاطع و تمیز به پایان رساند که تماشاگران زمین اصلی را به وجد آورد.[3][4]

برای برتینی، این پیروزی فراتر از یک پیشرفت عادی در جدول یک گرند اسلم است؛ این اوج نبرد طاقت‌فرسای چند ساله او علیه محدودیت‌های جسمی خودش است. برتینی در مصاحبه پس از بازی خود با تماشاگران زمین اصلی، با اذعان آشکار به بار عاطفی بازگشتش، گفت: «خوشحالم، لبخند می‌زنم، من برگشتم.» او اشاره کرد که پس از گذراندن مدت طولانی در حاشیه، قدم گذاشتن در این زمین تاریخی یک امتیاز بزرگ محسوب می‌شود و به تضاد شدید بین شادی کنونی و دلشکستگی عمیق فصول گذشته فکر می‌کرد. این بازیکن ایتالیایی اعتراف کرد که صرفاً سالم بودن برای رقابت در این سطح، به خودی خود یک پیروزی است.[1][4]

از زمان صعود چشمگیرش به فینال ویمبلدون ۲۰۲۱، جایی که در نهایت مغلوب نواک جوکوویچ شد، برتینی مجموعه‌ای بی‌امان از مصدومیت‌ها را تحمل کرده است که می‌توانست به دوران حرفه‌ای بسیاری پایان دهد. او در سال ۲۰۲۲ تحت عمل جراحی پیچیده دست قرار گرفت و پس از آن با مشکلات مکرر و ناتوان‌کننده‌ای در ناحیه شکم، عضلات مایل، مچ پا و پای راست دست و پنجه نرم کرد. این وقفه‌های مداوم، انگیزه رقابتی او را در هم شکست و باعث سقوط رتبه‌اش در جهان شد، به طوری که تا ماه مه امسال کاملاً از جمع ۱۰۰ نفر برتر خارج شد. فشار جسمی اغلب او را مجبور می‌کرد در لحظات آخر از تورنمنت‌های بزرگ کناره‌گیری کند، از جمله خروج ویرانگر پیش از شروع ویمبلدون در سال ۲۰۲۲ پس از مثبت شدن تست کووید-۱۹ تنها چند ساعت قبل از اولین مسابقه‌اش.[1][2]

تنها چند هفته پیش، به نظر می‌رسید که دوران حرفه‌ای برتینی در زمین خاک رس پاریس با مانع دردناک دیگری روبرو شده است. در جریان مرحله یک چهارم نهایی اوپن فرانسه مقابل هموطنش، ماتئو آرنالدی، برتینی درد شدید و ناگهانی در ناحیه لگن و عضله پسواس احساس کرد و مجبور شد در ست دوم از بازی کناره‌گیری کند. این کناره‌گیری ناگهانی باعث شد طرفداران و تحلیلگران از بدترین حالت بترسند—یک غیبت طولانی‌مدت دیگر که فصل مورد انتظار او روی چمن را از بین می‌برد. با این حال، اسکن‌های پزشکی بعدی یک نفس راحت بزرگ به همراه داشتند، زیرا هیچ آسیب عضلانی قابل توجهی را نشان ندادند. این تشخیص خوش‌شانس به تیم او اجازه داد تا بلافاصله تلاش‌های توانبخشی خود را به سمت SW19 (ویمبلدون) معطوف کنند و مطمئن شوند که او محبوب‌ترین تورنمنت سال خود را از دست نخواهد داد.[2][5]

برتینی که با رتبه ۵۱ و بدون سیدبندی وارد ویمبلدون شده بود، از سوی کارشناسان به عنوان خطرناک‌ترین بازیکن بدون سید در جدول مردان تلقی می‌شد. او بلافاصله شایستگی خود را در یک نبرد حماسی و طاقت‌فرسا در دور اول مقابل اسطوره سوئیسی، استن واورینکا، ثابت کرد. در مسابقه‌ای که به عنوان خداحافظی احساسی واورینکا از این تورنمنت تلقی می‌شد، برتینی از یک ماراتن چهار ساعته و چهار تای‌بریک جان سالم به در برد و در طول مسیر شش امتیاز ست را نجات داد. آن آزمون سخت و پرمخاطره، ریتم دقیق مسابقه و آتش رقابتی را که او به شدت در صحنه گرند اسلم کم داشت، برای بازیکن ایتالیایی فراهم کرد و ثابت کرد که آمادگی جسمانی او تحت فشار شدید دوام می‌آورد.[1][3]

در مقابل فیس، برتینی مطلقاً هیچ نشانه باقی‌مانده‌ای از خستگی ناشی از بازی ماراتن دور اول خود نشان نداد. بازیکن ۲۲ ساله فرانسوی، که اخیراً به نیمه‌نهایی مسترزهای مادرید و میامی رسیده بود، در یافتن فرمول مناسب در رالی‌های زمین چمن مشکل داشت و در طول مسابقه ۴۲ خطای غیر اجباری مرتکب شد. فیس تنها یکی از شش امتیاز بریک خود را تبدیل کرد و نتوانست به طور مداوم بازی‌های سرویس نفوذناپذیر برتینی را بشکند. اگرچه فیس موفق شد در اوایل ست سوم بریک کند تا فاصله را کاهش دهد و تماشاگران را هیجان‌زده کند، اما آرامش برتینی هرگز به هم نخورد. او پس از یک استراحت کوتاه خارج از زمین بین ست‌ها بازگشت، استراتژی خود را دوباره متمرکز کرد و کنترل کامل ست چهارم را برای کسب پیروزی به دست آورد.[3][6]

برتینی در بازتاب سفر دشوار خود برای بازگشت به اوج این ورزش، از خود بازی تنیس به دلیل آموزش انعطاف‌پذیری عظیمی که برای عبور از مشکلات بی‌پایان مصدومیتش لازم بود، قدردانی کرد. او به خبرنگاران توضیح داد: «تنیس به شما می‌آموزد که صبور باشید، زیرا ممکن است بهتر از حریف بازی کنید، اما بریک اتفاق نمی‌افتد، نتایج به دست نمی‌آیند، اما باید به روند کار اعتماد کنید. تنیس در مورد همین است.» این رویکرد عمیقاً فلسفی به او اجازه داده است تا حتی زمانی که بدنش بارها او را ناامید کرده، اعتماد به نفس خود را حفظ کند و تمرکز خود را کاملاً بر روی گام‌های تدریجی و روزانه بهبودی جسمی نگه دارد.[2]

این پیروزی یک رویارویی جذاب در دور سوم را در برابر یاکوب منشیک (نفر ۱۵ جدول) یا همکار باتجربه‌اش، گریگور دیمیتروف، رقم می‌زند. دیمیتروف نیز به نوبه خود، پس از مصدومیت شدید قفسه سینه که سال گذشته او را مجبور کرد در حالی که از یانیک سینر پیش بود، از تورنمنت کناره‌گیری کند، در حال تجربه بازگشتی احساسی به ویمبلدون است. صرف نظر از حریف بعدی‌اش، احیای برتینی از قبل چشم‌انداز جدول مردان را به طور اساسی تغییر داده است. او بدون شک ثابت کرده است که وقتی سالم باشد، بازی سنتی و قدرتمند او روی زمین چمن همچنان می‌تواند ستاره‌های نوظهور این ورزش را از هم بپاشد و برای جایزه نهایی رقابت کند.[1][2][6]