به‌روزرسانی مصدومیت‌های ویمبلدون: مشکلات زانو و کمر، فریتز و هورکاچ را از دور رقابت‌ها خارج کرد

مراحل پایانی ویمبلدون ۲۰۲۶ به همان اندازه که با نتایج روی تخته امتیازات تعریف شده، با چادر پزشکی نیز تعریف شده است. در حالی که این دو هفته به سمت آخر هفته قهرمانی پیش می‌رود، موجی از مصدومیت‌های برجسته، جدول رقابت‌های مردان و زنان را به طور اساسی تغییر داده است. برای بازیکنانی که در زمین‌های چمن لغزنده و بی‌رحم باشگاه آل انگلند رقابت می‌کنند، فشار فیزیکی تنیس مدرن روی چمن، ویرانگر بوده و به طور ناگهانی به کار مدعیان اصلی که آماده برای پیشروی عمیق بودند، پایان داده است.[1][2]

تکان‌دهنده‌ترین اتفاق در مرحله یک‌چهارم نهایی مردان رخ داد، جایی که تیلور فریتز، بخت ششم آمریکایی، با نتایج ۶-۴، ۶-۴، ۶-۲ مقابل الکساندر زورف شکست خورد. آنچه در ابتدا یک شاهکار تاکتیکی از سوی بازیکن آلمانی به نظر می‌رسید، به سرعت به یک بحران فیزیکی برای فریتز تبدیل شد. این بازیکن آمریکایی، که در هفت رویارویی قبلی خود زورف را شکست داده بود، دچار عود شدید مصدومیت زانوی راست شد که عملاً حرکت و قدرت خط پایه او را خنثی کرد.[1]

فریتز فاش کرد که درد تقریباً بلافاصله ظاهر شد و برنامه بازی او را کاملاً به هم ریخت. فریتز توضیح داد: «تقریباً آرزو می‌کنم کاش زودتر می‌دانستم تا می‌توانستم برای بازی کردن در شرایطی که قرار است با درد بازی کنم، آماده شوم.» او اشاره کرد که درد تنها سه گیم پس از شروع ست اول شعله‌ور شد. ظهور ناگهانی علائم شبیه تاندونیت، در حالی که او از حریف عقب بود، او را در زمین مرکزی (سنتر کورت) سردرگم کرد. «فقط داشتم وحشت می‌کردم که چه کار باید بکنم؟ اصلاً انتظارش را نداشتم.»[1]

این مصدومیت به ویژه برای فریتز گیج‌کننده بود زیرا آمادگی پیش از مسابقه او هیچ علامت هشداردهنده‌ای نداشت. در حالی که او در پایان پیروزی قبلی خود مقابل الکساندر بوبلیک کمی ناراحتی جزئی داشت، یک روز استراحت و گرم کردن قوی باعث شده بود که احساس آمادگی کامل کند. با این حال، در مقابل زورف، تحرک محدود او باعث شد که در برابر رگبار سرویس‌های قدرتمند حریف، که میانگین سرعت سرویس اول او ۱۳۲.۵ مایل در ساعت بود، کاملاً درمانده شود.[1]

خروج فریتز شبیه دلشکستگی بود که هوبرت هورکاچ چند روز قبل تجربه کرده بود. ستاره لهستانی، که به دلیل سابقه درخشانش در زمین چمن شناخته می‌شود، مجبور شد در مسابقه دور چهارم خود مقابل یان-لنارد استروف، با وجود برتری دو سته، از بازی کناره‌گیری کند. هورکاچ کاملاً کنترل بازی را در دست داشت تا اینکه بدنش به او خیانت کرد و یک پیروزی عادی را به نبردی طاقت‌فرسا تبدیل کرد که در نهایت نتوانست آن را به پایان برساند.[1]

فروپاشی در اواخر ست سوم آغاز شد. در امتیاز ۵-۵، هورکاچ درد ناگهانی و تیزی در کمر خود احساس کرد. همانطور که سعی کرد جبران کند، در ست چهارم مشکل عضله شکمی در سمت راست او شعله‌ور شد. هورکاچ فاش کرد: «این اتفاق با یک حرکت افتاد. من به شخصیتم تکیه کردم، اما ادامه دادن این مسابقه غیرممکن بود.» او رسماً در ست پنجم، در حالی که استروف ۴-۲ پیش بود، کناره‌گیری کرد. این دومین بار در سه سال اخیر بود که مصدومیت، کمپین ویمبلدون هورکاچ را زودتر از موعد به پایان می‌رساند.[1]

نفرین مصدومیت فصل زمین چمن ۲۰۲۶ محدود به جدول مردان نبوده است. در بخش WTA، این تورنمنت یکی از درخشان‌ترین ستاره‌های نوظهور خود را قبل از اینکه اولین توپ در SW19 زده شود، از دست داد. ویکتوریا مبوکو، نفر نهم رنکینگ جهانی، پس از تحمل مصدومیت شدید زانوی چپ در یک رویداد مقدماتی در کوئینز کلاب، مجبور به کناره‌گیری کامل شد.[2]

مصدومیت مبوکو در جریان مسابقه مقابل کارولینا پلیشکووا رخ داد، زمانی که این بازیکن ۱۹ ساله کانادایی در حالی که در ست دوم عقب بود، به شکل بدی روی چمن سر خورد. اسکن‌های بعدی آسیب به رباط صلیبی داخلی (MCL) او را تأیید کرد و به طور ناگهانی به فصل مورد انتظار او روی چمن پایان داد. مبوکو با ابراز ناراحتی شدید از دست دادن مسابقات قهرمانی، گفت: «من بهترین مراقبت‌های پزشکی را دریافت می‌کنم و تیم من بر بازگشت هر چه سریع‌تر به زمین تمرکز کرده است.»[2]

این تلفات در مراحل پایانی و پیش از تورنمنت، خواسته‌های فیزیولوژیکی منحصر به فرد تنیس روی زمین چمن را برجسته می‌کند. برخلاف پرش قابل پیش‌بینی زمین‌های سخت یا مکانیک سر خوردن روی خاک رس، چمن از بازیکنان می‌خواهد که به طور استثنایی پایین بمانند و نیاز به تنظیمات دقیق و انفجاری دارد که فشار زیادی بر زانوها، کمر و هسته شکمی وارد می‌کند. از آنجایی که بازی مدرن از تاکتیک‌های سنتی سرویس و والی به سمت رالی‌های طولانی خط پایه تغییر کرده است، بار تجمعی روی مفاصل بازیکنان به شدت افزایش یافته است.[1][2]

کناره‌گیری‌های آبشاری در واقع هفته‌ها قبل از قرعه‌کشی اصلی آغاز شد و لحنی شوم برای این دو هفته ایجاد کرد. لورنزو موسِتی، نیمه‌نهاییست سابق ویمبلدون، در اواسط ژوئن به دلیل مصدومیت طولانی‌مدت ران چپ که در طول فصل زمین خاک رس متحمل شده بود، کناره‌گیری کرد. غیبت موسِتی، در حالی که یک جایگاه اصلی را برای هموطن ایتالیایی‌اش متئو برتینی باز کرد، به عنوان یک هشدار اولیه در مورد ماهیت بی‌رحمانه انتقال از خاک رس به چمن عمل کرد.[3]

برای فریتز، هورکاچ و مبوکو، تمرکز فوری اکنون از افتخار گرند اسلم به توانبخشی فشرده تغییر یافته است. با نزدیک شدن فصل طاقت‌فرسای زمین‌های سخت آمریکای شمالی – که با اوپن آمریکا به اوج می‌رسد – تیم‌های پزشکی آنها با مسابقه‌ای علیه زمان روبرو هستند. دلشکستگی ناشی از خروج آنها از ویمبلدون بدون شک انگیزه آنها را تقویت خواهد کرد، اما بدن آنها تعیین خواهد کرد که چه زمانی می‌توانند با خیال راحت به خط پایه بازگردند.[1][2]

نرخ فرسایش هیچ کس را مستثنی نکرده است، حتی نمادهای بازگشته این ورزش و روال‌های خارج از زمین. سرنا ویلیامز، که بازگشت مورد انتظارش به چمن را انجام می‌داد، پس از آسیب دیدن زانوی راستش در طول مسابقه انفرادی افتتاحیه، مجبور شد از کمپین دونفره خود با خواهرش ونوس کناره‌گیری کند. در همین حال، کوکو وندوی، یک‌چهارم نهاییست سابق، پس از یک سقوط عجیب روی پیاده‌رو هنگام راه رفتن به سمت باشگاه آل انگلند، به دلیل جراحات شدید صورت نیاز به بستری شدن در بیمارستان پیدا کرد. چه در خط پایه و چه در خارج از دروازه‌ها، مسابقات قهرمانی ۲۰۲۶ به آزمونی طاقت‌فرسا برای بقای فیزیکی تبدیل شده است.[4][5][6]