حمله آمریکا به اهداف نظامی ایران پس از سرنگونی هلیکوپتر ارتش

ارتش ایالات متحده موجی از حملات تلافی‌جویانه را علیه حدود ۲۰ هدف در جنوب ایران آغاز کرده است که به شدت تنش‌ها در خاورمیانه را تشدید کرده و عملاً عبور و مرور تجاری از تنگه حیاتی هرمز را متوقف ساخته است. این بمباران که سامانه‌های پدافند هوایی، سایت‌های راداری و ایستگاه‌های کنترل زمینی ایران را هدف قرار داد، به دستور دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، پس از سرنگونی یک هلیکوپتر آپاچی ارتش آمریکا در منطقه صورت گرفت.[1]

کاتالیزور فوری این حملات، سرنگونی هلیکوپتر آمریکایی در نزدیکی این آبراه استراتژیک بود. پرزیدنت ترامپ از طریق رسانه‌های اجتماعی تأیید کرد که دو خدمه سرنشین این هلیکوپتر جان سالم به در برده و در امان هستند، اما اعلام کرد که ایالات متحده «باید لزوماً به این حمله پاسخ دهد.» ظرف چند ساعت، نیروهای آمریکایی آنچه پنتاگون رسماً آن را حملات دفاع از خود با هدف تضعیف زیرساخت‌های نظامی ایران توصیف کرد، آغاز نمودند.[1][2]

با این حال، دولت آمریکا صراحتاً این اقدام نظامی را به اهداف استراتژیک و دیپلماتیک گسترده‌تری گره زده است. پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، اظهار داشت که این بمباران سنگین برای وادار کردن تهران به پذیرش یک توافق جامع که انتظارات دولت آمریکا را برآورده کند، طراحی شده است. هگست استدلال کرد که ایران در مذاکرات وقت‌کشی می‌کرده و هشدار داد که به جای تأخیرهای دیپلماتیک، اکنون با «بمب‌هایی که بر تأسیسات کلیدی فرود می‌آیند» مواجه خواهند شد، تا زمانی که آمریکا شرایط مورد نظر خود را تضمین کند.[2]

در تهران، این حملات با محکومیت شدید و وعده مقاومت روبرو شد. مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، بمباران آمریکا را «نشانه استیصال» دانست و پاسخ آمریکا را به جای نمایش قدرت، تجاوز از حد و مرز قلمداد کرد. دولت ایران تأکید می‌کند که اقداماتش، از جمله سرنگونی هلیکوپتر، تدابیر دفاعی در برابر تجاوز آمریکا به حریم هوایی خود بوده است.[3]

نهاد نظامی ایران نیز این موضع سرسختانه را تکرار کرده است. ژنرال ابوالفضل شکارچی، سخنگوی ارشد نیروهای مسلح ایران، اظهار داشت که ایران به هر تهدید آمریکایی با «سیلی محکم» پاسخ داده و کاملاً آماده است تا در برابر فشار بیشتر مقاومت کند. شکارچی تأکید کرد که پاسخ‌های ایران متناسب اما شدید خواهد بود و نشان داد که تهران قصد ندارد در برابر استراتژی بمباران آمریکا تسلیم شود.[3]

قربانی فوری ژئوپلیتیک این تبادل آتش، امنیت تنگه هرمز بوده است؛ یک گلوگاه باریک دریایی که تقریباً یک پنجم مصرف روزانه نفت جهان از آن عبور می‌کند. با وقوع درگیری‌های نظامی فعال در آسمان و در امتداد خط ساحلی ایران، شرکت‌های کشتیرانی تجاری به سرعت عبور و مرور از این کریدور را متوقف کرده‌اند. توقف ناگهانی ترافیک دریایی، شوک‌هایی را به بازارهای جهانی انرژی وارد کرده و قیمت نفت برنت به شدت افزایش یافته است، زیرا معامله‌گران ریسک بسته شدن طولانی‌مدت تنگه را در قیمت‌ها لحاظ می‌کنند.[4][6]

اثرات موجی اقتصادی این درگیری‌ها در حال حاضر بسیار فراتر از خاورمیانه احساس می‌شود. در استرالیا، آنتونی آلبانیز، نخست‌وزیر، اعلام کرد که دولت او در حال بازنگری در مورد انقضای برنامه‌ریزی شده کاهش مالیات سوخت ملی است و نگرانی‌های عمیق خود را در مورد پیامدهای اقتصادی جهانی ناشی از درگیری‌های مجدد ابراز کرد. آلبانیز خاطرنشان کرد که دولت به طور فعال وضعیت را زیر نظر دارد و به دنبال تأمین منابع سوخت جایگزین است تا مصرف‌کنندگان را از شوک‌های قیمتی پیش‌بینی شده محافظت کند.

فراتر از بازارهای انرژی، بسته شدن تنگه هرمز بحران‌های انسانی موجود را تشدید می‌کند. سازمان‌های کمک‌رسانی بین‌المللی هشدار می‌دهند که اختلال در مسیرهای کشتیرانی جهانی، قیمت سوخت و کود را افزایش می‌دهد، که این امر به نوبه خود به شدت بر شبکه‌های توزیع مواد غذایی تأثیر می‌گذارد. در سودان، جایی که یک جنگ داخلی وحشیانه بزرگترین بحران گرسنگی جهان را ایجاد کرده است، مقامات بشردوستانه گزارش می‌دهند که افزایش ناگهانی هزینه‌ها، تلاش‌ها برای رساندن کمک‌های حیاتی به مناطق قحطی‌زده را فلج کرده است.[1]

از نظر دیپلماتیک، این تشدید تنش تهدید می‌کند که ماه‌ها مذاکرات حساس در سراسر منطقه را از بین ببرد. پیش از سرنگونی هلیکوپتر، میانجی‌های بین‌المللی برای دستیابی به یک چارچوب صلح گسترده‌تر در خاورمیانه تلاش می‌کردند. ناظران اکنون هشدار می‌دهند که رویارویی نظامی مستقیم بین واشنگتن و تهران، آن تلاش‌ها را به شدت زیر سؤال برده و کشورهای متحد را مجبور کرده است که از صلح‌سازی به سمت مدیریت بحران تغییر مسیر دهند.[5]

متحدان اروپایی نگرانی عمیق خود را نسبت به وخامت سریع محیط امنیتی ابراز کرده‌اند. دیپلمات‌های اروپایی ضمن اذعان به حق آمریکا برای پاسخگویی به هدف قرار گرفتن هواپیمایش، به طور خصوصی خواستار خویشتن‌داری شده‌اند تا از تبدیل شدن حملات موضعی به یک جنگ منطقه‌ای گسترده‌تر جلوگیری شود. بریتانیا و فرانسه هر دو آمادگی دریایی خود را در منطقه افزایش داده و خواستار کاهش فوری تنش شده‌اند.[4]

محاسبات استراتژیک در واشنگتن ظاهراً بر این باور استوار است که فشار نظامی قاطع، عزم ایران برای مذاکره را در هم خواهد شکست. پنتاگون با هدف قرار دادن تأسیسات بسیار باارزش راداری و پدافند هوایی، قصد دارد توانایی‌های دفاعی ایران را از بین ببرد و زیرساخت‌های آن را در صورت عدم تسلیم تهران، در برابر حملات بیشتر آسیب‌پذیر سازد. با این حال، این رویکرد پرخطر، خطر ذاتی تحریک یک ضدحمله گسترده ایرانی علیه پایگاه‌های آمریکا در عراق یا کشورهای حاشیه خلیج فارس را به همراه دارد.[2][3][5]

در حالی که گرد و غبار موج اولیه حملات فرو می‌نشیند، منطقه همچنان در لبه تیغ قرار دارد. ارتش آمریکا حضور سنگینی در صحنه حفظ کرده و آماده است تا در صورت دستور، حملات بعدی را آغاز کند، در حالی که گزارش شده است نیروهای موشکی ایران در حالت آماده‌باش کامل قرار گرفته‌اند. با فلج شدن مؤثر تنگه هرمز و در هم شکستن یک روند صلح شکننده، روزهای آینده مشخص خواهد کرد که آیا این بمباران منجر به یک پیشرفت دیپلماتیک می‌شود یا یک درگیری گسترده و ویرانگر را شعله‌ور می‌سازد.[3][5][6]