حذف شوکه‌کننده ایتالیا از جام جهانی ۲۰۲۶؛ کوراسائو با رکورد کوچک‌ترین کشور تاریخ صعود کرد

ایتالیا، قهرمان چهار دوره جام جهانی، باید مسابقات ۲۰۲۶ را از خانه تماشا کند، در حالی که جزیره کارائیبی کوراسائو در حال بستن چمدان‌های خود برای حضور در صحنه جهانی است. در یک تغییر تاریخی برای فوتبال بین‌المللی، آتزوری برای سومین دوره متوالی از راهیابی بازماند، درست در زمانی که کوراسائو اولین سهمیه خود را کسب کرد و به کوچک‌ترین کشور تاریخ این تورنمنت تبدیل شد.[1][2]

لحظات تعیین‌کننده این دور از مسابقات انتخابی در یک پایان پلی‌آف دراماتیک رقم خورد که سلسله مراتب این ورزش را دگرگون کرد. کوراسائو بلیط تاریخی خود را با یک تساوی پرتنش ۰-۰ مقابل جامائیکا در کینگستون قطعی کرد. این نتیجه، مهر پایانی بر یک روند بدون شکست در مرحله انتخابی کونکاکاف بود که در آن، جزیره‌نشینان به طور میانگین حریفان خود را با اختلاف تقریباً ۲.۵ گل در هر بازی شکست دادند.[2][5]

در آن سوی اقیانوس اطلس، یک کابوس ملی در شهر زنیتسا (Zenica) در حال وقوع بود. ایتالیا که برای فرار از یک رسوایی غیرقابل تصور به پیروزی در فینال پلی‌آف یوفا نیاز داشت، پس از یک تساوی ۱-۱ نفس‌گیر، در ضربات پنالتی ۴-۱ مغلوب بوسنی و هرزگوین شد. برایان کریستانته (Bryan Cristante) و فرانچسکو اسپوزیتو (Francesco Esposito) هر دو پنالتی‌های خود را از دست دادند و در حالی که میزبانان جشن می‌گرفتند، میهمانان در جهنم خصوصی خود گرفتار شدند.[1][7]

برای کوراسائو، این دستاورد رکوردهای دیرینه را در هم شکست. این قلمرو خودمختار در پادشاهی هلند—که حدود ۱۵۶,۰۰۰ نفر جمعیت دارد—رکورد ایسلند در سال ۲۰۱۸ با ۳۵۰,۰۰۰ نفر را پشت سر گذاشت تا از نظر جمعیت و مساحت، کوچک‌ترین کشوری باشد که تاکنون به جام جهانی مردان راه یافته است.[2][4]

«موج آبی»، تحت هدایت دیک ادووکات (Dick Advocaat)، مربی کهنه‌کار ۷۸ ساله هلندی، به شدت بر استراتژی دیاسپورا (استفاده از بازیکنان دور از وطن) تکیه کرد و استعدادهای سطح بالا با ریشه‌های هلندی-آنتیلی را جذب نمود. سازماندهی منضبط و سبک بازی پرفشار آن‌ها را به داستان سیندرلای بی‌چون و چرای ماراتن ۱۸ ماهه انتخابی تبدیل کرد که رقبای منطقه‌ای را با کارایی بی‌رحمانه‌ای کنار زدند.[2][6]

در مقابل، فروپاشی ایتالیا بحران نسلی را برای فدراسیونی که از سال ۲۰۱۴ به بعد در صحنه جام جهانی حضور نداشته، تثبیت می‌کند. قهرمانان کنونی یورو ۲۰۲۰، با وجود دوری از تیم‌های قدرتمندی مانند سوئد و لهستان در قرعه‌کشی پلی‌آف، زیر بار سنگین انتظارات ملی از هم پاشیدند و نتوانستند خط دفاعی مصمم بوسنی را در جریان بازی باز کنند.[1][3]

شکست در ضربات پنالتی، ایتالیا را به تنها قهرمان سابق جام جهانی تبدیل می‌کند که از حضور در دوره ۲۰۲۶ باز می‌ماند. آن‌ها همچنین بالاترین تیم رده‌بندی‌شده در جهان هستند که نتوانستند به تورنمنت ۴۸ تیمی گسترش‌یافته راه یابند؛ شکستی که از هم‌اکنون خواستار بازنگری جامع در سیستم توسعه فوتبال ایتالیا شده است.[1][4]

تقابل این دو مسیر، اثر دموکراتیک‌سازی فرمت گسترش‌یافته ۲۰۲۶ را برجسته می‌کند. در حالی که قدرت‌های سنتی دیگر نمی‌توانند به سابقه و حاشیه خطای داخلی خود تکیه کنند، فدراسیون‌های کوچک‌تر و سازمان‌یافته، مسیری قابل اجرا—هرچند دشوار—برای رسیدن به اوج این ورزش پیدا کرده‌اند.[3][4]

کوراسائو اکنون به گروه E (در کنار آلمان، اکوادور و ساحل عاج) می‌رود و امیدهای جزیره‌ای را با خود حمل می‌کند که کل جمعیت آن در یک ورزشگاه بزرگ جا می‌شود. در همین حال، ایتالیا با یک چرخه چهار ساله دردناک دیگر از خودکاوی روبرو است و باید به این فکر کند که چگونه غول‌های بازی عقب ماندند در حالی که کوچک‌ترین ملت تاریخ به پیش رفت.[2][5]