پایان دوران طلایی: لوکا مودریچ پس از حذف کرواسی از جام جهانی ۲۰۲۶، از تیم ملی خداحافظی کرد

دوران فرمانروایی استاد خط میانی که ریتم تورنمنت‌های بین‌المللی را با پیراهن شطرنجی معروف کرواسی دیکته می‌کرد، رسماً به پایان رسید. هوادارانی که دو دهه گذشته شاهد درخشش کرواسی در صحنه جهانی بودند، اکنون باید مسیری را بدون بزرگترین معمار خود طی کنند.

لوکا مودریچ بازنشستگی خود را از تیم ملی کرواسی اعلام کرد و به یکی از پر افتخارترین و باورنکردنی‌ترین دوران‌های ملی در تاریخ ورزش پایان داد. خروج او یک تغییر عمیق برای ملتی است که هویت فوتبالی مدرن خود را حول محور بینش و آرامش او بنا نهاده بود.[1][2]

این تصمیم در پی حذف تلخ کرواسی از جام جهانی ۲۰۲۶ فیفا توسط پرتغالِ تحت رهبری کریستیانو رونالدو اتخاذ شد. کاپیتان ۴۰ ساله، با شکستن سکوت خود در مورد شکست جنجالی مرحله حذفی، موضعی سرسختانه در قبال عملکرد تیمش حفظ کرد.

مودریچ در حالی که به مسابقه‌ای که آخرین حضور او در بزرگترین صحنه جهانی بود فکر می‌کرد، اظهار داشت: «ما تیم بهتر بودیم.» با وجود ناامیدی ناشی از حذف، این تورنمنت توانایی ماندگار او برای رقابت در بالاترین سطح را به نمایش گذاشت، حتی در شرایطی که الزامات فیزیکی بازی مدرن همچنان در اطراف او شتاب می‌گرفت.[2]

مودریچ میراثی خیره‌کننده از خود به جای می‌گذارد که تعریف کرد برای ملتی با کمتر از چهار میلیون نفر جمعیت چه چیزهایی ممکن است. او کرواسی را در سال ۲۰۱۸ به فینال تاریخی جام جهانی رساند—و در این مسیر توپ طلا را کسب کرد—و سپس در سال ۲۰۲۲ مدال برنز را به دست آورد.

توانایی او در کنترل ریتم بازی، همراه با نرخ کار خستگی‌ناپذیر، او را برای نزدیک به ۲۰ سال به موتور بی‌چون و چرای تیم ملی تبدیل کرد. او به عنوان بازیکنی که بیشترین بازی ملی را برای کشورش انجام داده، تیم را ترک می‌کند و استانداردی از برتری را تعیین کرده است که معیار سنجش برای تمام نسل‌های آینده فوتبالیست‌های کروات خواهد بود.[2]

اگرچه کفش‌های ملی او اکنون آویخته شده‌اند، اما دنیای فوتبال برای مدت طولانی بدون مودریچ نخواهد بود. این هافبک از هم‌اکنون در حال آماده‌سازی برای فصل بعدی زندگی حرفه‌ای خود است و روشن کرده که آینده‌اش در پایتخت اسپانیا رقم خواهد خورد.

مودریچ آشکارا تمایل خود را برای بازگشت به رئال مادرید در نقشی غیربازیکن پس از پایان رسمی دوران باشگاهی‌اش ابراز کرده است، و پیوند خود را با نهادی که در آن به موفقیت‌های بی‌سابقه لیگ قهرمانان دست یافت، محکم می‌کند. این انتقال از بازیکن افسانه‌ای به یک نقش احتمالی مربیگری یا مدیریتی، مسیری است که توسط محترم‌ترین اسطوره‌های این باشگاه طی شده است.[3]

مودریچ اعلام کرد: «مادرید خانه من است»، و این نشان می‌دهد که جاه‌طلبی‌های او پس از بازنشستگی، محکم در سانتیاگو برنابئو ریشه دوانده است. چشم‌انداز باقی ماندن هوش تاکتیکی او در رده‌های نخبه این ورزش، خبری خوشایند برای هوادارانی است که بیش از یک دهه شاهد رهبری او در زمین بوده‌اند.

مودریچ با باز نگه داشتن در برای بازگشتی سریع به سلسله مراتب باشگاه، تضمین می‌کند که درک عمیق او از بازی همچنان بر بالاترین سطوح فوتبال اروپا تأثیر خواهد گذاشت، حتی اگر دیگر او نباشد که پاس‌های تعیین‌کننده را در زمین ارسال می‌کند.[3]

مودریچ در بازتاب سفر خود به اوج فوتبال باشگاهی، وقت گذاشت تا از چهره‌هایی که مسیر او را شکل دادند، قدردانی کند. او به طور خاص ژوزه مورینیو، سرمربی سابق، را به عنوان «مهم‌ترین عامل» در ورود اولیه خود به رئال مادرید در سال ۲۰۱۲ برجسته کرد.

آن انتقال، که در ابتدا با شک و تردید برخی از رسانه‌های اسپانیایی مواجه شد، در نهایت کاتالیزور تبدیل شدن او به یک فوق ستاره جهانی شد و پایه‌های یک سلسله هافبک را بنا نهاد که برای دهه بعد بر قاره اروپا تسلط یافت.[1]

اصرار مورینیو بر آوردن این بازیکن کروات به مادرید در یک دوره پر تلاطم، یک شاهکار مدیریتی بود. اذعان مودریچ به آن لحظه محوری، نشان می‌دهد که او تا چه حد برای روابط تاکتیکی و شخصی که دوران حرفه‌ای او را تعریف کرده‌اند، ارزش قائل است. درک تأثیر ایمان یک مربی به بازیکن، نگاهی اجمالی به نوع فلسفه رهبری می‌دهد که مودریچ ممکن است هنگام ورود به نقش مربیگری یا مدیریتی اتخاذ کند: اولویت دادن به اعتماد و هوش تاکتیکی بالاتر از هر چیز دیگر.[1]

برای تیم ملی کرواسی، آینده نزدیک یک مرحله بازسازی دلهره‌آور را به همراه دارد. زلاتکو دالیچ، سرمربی تیم، اکنون باید پیش از مسابقات آتی لیگ ملت‌های اروپا (UEFA) و کمپین مقدماتی یورو ۲۰۲۸، خط میانی را بدون لنگر همیشگی خود بسازد. پر کردن خلأ روانی ناشی از خداحافظی کاپیتان، به همان اندازه پر کردن خلأ تاکتیکی دشوار خواهد بود. انتظار می‌رود بازیکنانی مانند متئو کواچیچ بار سنگین‌تری را به دوش بکشند، اما تکرار جاذبه مطلق و تأثیری که مودریچ به زمین می‌آورد، کاری غیرممکن است.[2]

در نهایت، بازنشستگی ملی مودریچ، جشنی است برای برتری پایدار و سرکشی در برابر ناملایمات. او نه تنها به عنوان بزرگترین صادرات ورزشی کرواسی، بلکه به عنوان نمادی جهانی از استادی در خط میانی، از صحنه بین‌المللی خارج می‌شود. در حالی که او برای آخرین مسابقات باشگاهی خود آماده می‌شود و به آینده‌ای در رئال مادرید می‌نگرد، دنیای فوتبال می‌تواند به دوران ملی‌ای فکر کند که یک ملت کوچک اروپایی را به یک مدعی دائمی تبدیل کرد، آن هم به واسطه بازیکنی که بازی را مانند هیچ‌کس دیگری نمی‌دید.[1][2][3]