یوفا و کونکاکاف در یک قدمی تصاحب ذخایر فیفا: درخواست آزادسازی ۲.۱ میلیارد دلار برای فدراسیون‌ها

روز جمعه، ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶، یک درخواست مالی رسمی روی میز جانی اینفانتینو، رئیس فیفا قرار گرفت: آزادسازی ۲.۱ میلیارد دلار از ذخایر نقدی و واریز مستقیم آن به حساب ۲۱۱ فدراسیون عضو. این فشار مشترک از سوی یوفا و کونکاکاف، تنش‌ها بر سر کنترل اهرم‌های مالی فوتبال جهان را به شدت بالا برده است.[1][5][7]

این پیشنهاد، یک انتقال ثروت عظیم را ترسیم می‌کند که حداقل ۱۰ میلیون دلار را برای هر فدراسیون ملی در سراسر جهان تضمین خواهد کرد. برای کشورهای ثروتمند اروپایی، این رقم تنها یک ردیف بودجه‌ای کوچک است، اما برای برنامه‌های در حال توسعه در آفریقا، آسیا و کارائیب، این تزریق فوری هشت رقمی، یک ثروت بادآورده تاریخی برای توسعه زیرساخت‌های پایه و فوتبال پایه محسوب می‌شود.[1][3][8]

این مانور هماهنگ درست چند هفته پس از آن اجرا می‌شود که فیفا مجبور شد طرح به شدت جنجالی فروش بخشی از سهام عملیات تجاری خود به سرمایه‌گذاران خصوصی را کنار بگذارد. با مسدود شدن این جریان درآمدی آینده به دلیل مخالفت کنفدراسیون‌ها، رهبران اروپا و آمریکای شمالی حالا تغییر مسیر داده و ذخایر عظیم و موجود این نهاد حاکم را هدف گرفته‌اند.[4][6]

رقم ۲.۱ میلیارد دلاری، بخش قابل توجهی از ذخایر استراتژیکی است که فیفا در طول دو دوره اخیر جام جهانی انباشته است. یوفا و کونکاکاف استدلال می‌کنند که در دورانی که فدراسیون‌های عضو با هزینه‌های عملیاتی فزاینده‌ای روبرو هستند، این سرمایه به جای تامین مالی فعالانه توسعه این ورزش، در حساب‌های بانکی زوریخ راکد مانده است.[2][5][7]

اگرچه این درخواست مشترک روز جمعه بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های بین‌المللی داشت، اما هیچ‌یک از گزارش‌های منتشر شده شامل نقل‌قول‌های مستقیم و کلمه‌به‌کلمه از الکساندر چفرین، رئیس یوفا، یا ویکتور مونتالیانی، رئیس کونکاکاف، درباره متن دقیق این درخواست نبود. به نظر می‌رسد این نامه پیش از جلسات حاکمیتی پیش‌رو، مستقیماً به شورای فیفا تحویل داده شده است.[1][4][8]

یوفا و کونکاکاف با حمایت از این پرداخت مشخص ۲.۱ میلیارد دلاری، در عمل تلاش می‌کنند تا سیستم حامی‌پروری سنتی اینفانتینو را دور بزنند. فیفا از نظر تاریخی وفاداری سیاسی کشورهای کوچک‌تر را با توزیع بودجه‌های توسعه‌ای از طریق برنامه متمرکز فوروارد حفظ کرده است؛ برنامه‌ای که دقیقاً دیکته می‌کند کشورهای دریافت‌کننده چگونه و چه زمانی باید این پول را خرج کنند.[2][7][8]

این اولتیماتوم مالی، جدیدترین فصل از یک جنگ سرد ساختاری گسترده‌تر است. در طول ۱۲ ماه گذشته، یوفا، کونکاکاف و کنفدراسیون فوتبال آسیا (ای‌اف‌سی) در تقابل مستقیم با قدرت متمرکز فیفا، روی چارچوب‌های جایگزین برای حاکمیت فوتبال با یکدیگر همکاری کرده‌اند.[4][7]

کنفدراسیون‌ها با درخواست برای تخلیه و توزیع این ذخایر، همزمان در تلاشند تا کشورهای عضو خود را ثروتمند کرده و توانایی فیفا برای تامین مالی توسعه‌طلبی‌های یک‌جانبه آینده را محدود کنند. اینفانتینو همواره برای برگزاری تورنمنت‌های جهانی بزرگ‌تر و مکررتر - مانند جام جهانی باشگاه‌های ۳۲ تیمی - پافشاری کرده است؛ پروژه‌هایی که برای اجرا به سرمایه اولیه هنگفتی نیاز دارند.[1][4][5]

اینفانتینو اکنون در آستانه کنگره بعدی فیفا با یک محاسبه سیاسی دشوار روبرو است. رد کردن این پرداخت، خطر از دست دادن حمایت ده‌ها فدراسیون کوچکی را به همراه دارد که به شدت خواهان این ۱۰ میلیون دلار هستند، در حالی که موافقت با آن به معنای تسلیم شدن در برابر بازی قدرتی است که توسط بزرگترین رقبای او در نیون و میامی طراحی شده است.[1][5][8]

هنوز ضرب‌الاجل مشخصی برای پاسخ رسمی زوریخ به صورت عمومی تعیین نشده است. با این حال، در شرایطی که چرخه جام جهانی ۲۰۲۶ به اوج خود می‌رسد و میلیاردها دلار از درآمدهای پخش تلویزیونی و بلیت‌فروشی در آستانه واریز به حساب‌های فیفا قرار دارد، نبرد بر سر اینکه چه کسی این مازاد مالی را کنترل می‌کند، دستور کار سیاسی این ورزش را تا پایان سال تحت‌الشعاع قرار خواهد داد.[4][6][7]