جدایی رسمی مجتبی حسینی از نساجی مازندران؛ اولین تغییر بزرگ روی نیمکت لیگ برتر

نشست نهایی عصر شنبه ۲۸ شهریور ۱۴۰۵ میان مدیران باشگاه نساجی مازندران و مجتبی حسینی، همان نقطه‌ای بود که سرنوشت اولین نیمکت لیگ بیست و ششم را رقم زد. پس از یک شروع متزلزل و بازگشتی موقت، دو طرف در این جلسه به این نتیجه رسیدند که ادامه مسیر مشترک امکان‌پذیر نیست و نساجی به عنوان اولین تیم در فصل جدید، تغییرات کادر فنی خود را کلید زد.[1][4]

حسینی که در تاریخ ۳۰ تیر ۱۴۰۵ و پس از جدایی غلامرضا عنایتی هدایت نماینده مازندران را بر عهده گرفته بود، تیمش را با کسب ۸ امتیاز در رتبه نهم جدول رده‌بندی تحویل داد. ثبت ۲ پیروزی، ۲ تساوی و ۳ شکست در هفت مسابقه ابتدایی، نتوانست شهاب زندی، مدیرعامل باشگاه، و سایر اعضای هیئت مدیره را متقاعد کند که این روند برای بقا و موفقیت در لیگی فشرده کافی است.[1][2][3][4]

زمان‌بندی این جدایی کاملاً محاسبه‌شده به نظر می‌رسد. توقف مسابقات لیگ برتر به دلیل بازی‌های تیم ملی امید در فیفادی، به مدیریت نساجی این فرصت طلایی را داد تا بدون از دست دادن امتیازات حساس، پروسه تغییرات را اجرایی کند. این تیم باید در تاریخ ۱۶ مهر در ورزشگاه شهید وطنی قائمشهر به مصاف ذوب‌آهن برود و کادر فنی جدید زمان کافی برای شناخت بازیکنان خواهد داشت.[1]

ریشه‌های این تصمیم را باید در چهار هفته ابتدایی فصل جستجو کرد؛ جایی که نساجی با تحمل سه شکست و تنها یک تساوی، موجی از انتقادات و اعتراضات هواداران پرشور خود را تجربه کرد. هرچند حسینی موفق شد در هفته‌های پنجم و ششم با دو پیروزی پیاپی تیم را از بحران قعرنشینی خارج کند و در هفته هفتم نیز یک تساوی خارج از خانه به دست آورد، اما اختلافات تاکتیکی و فشار سکوها در نهایت بر این نتایج مقطعی غلبه کرد.[1][3]

در اطلاعیه رسمی باشگاه نساجی مازندران که بلافاصله پس از این نشست منتشر شد، آمده است: «مدیران این باشگاه و مجتبی حسینی تصمیم گرفتند به همکاری با هم پایان دهند. سرمربی جدید نساجی به زودی معرفی و شروع به کار خواهد کرد.» این ادبیات نشان می‌دهد که توافق برای فسخ قرارداد بدون تنش‌های معمول در فوتبال ایران انجام شده است.[2]

بلافاصله پس از قطعی شدن این جدایی، گمانه‌زنی‌ها برای انتخاب جانشین آغاز شد. سعید دقیقی، سرمربی پیشین شمس‌آذر قزوین و پیکان تهران، به عنوان جدی‌ترین گزینه برای نشستن روی نیمکت نساجی مطرح شده است. سابقه همکاری موفق او با شهاب زندی در گذشته، احتمال این انتقال را تقویت می‌کند؛ هرچند نام محمد ربیعی نیز در بین گزینه‌های احتمالی دیده می‌شود.[3][4]

برای باشگاهی خصوصی مانند نساجی که حیاتش به حمایت هواداران محلی گره خورده است، فرار از کابوس سقوط که در فصول اخیر همواره سایه سنگینی بر سر تیم داشته، حداقل انتظار ممکن است. سرمربی جدید وارث تیمی خواهد شد که در فاز هجومی نشانه‌هایی از توانمندی بروز داده، اما در حفظ ثبات تیمی و ساختار دفاعی نیازمند بازنگری اساسی است.

اولویت فوری هیئت مدیره نساجی، نهایی کردن قرارداد سرمربی جدید پیش از آغاز دور جدید تمرینات است. با توجه به فرصت محدود تا دیدار حساس مقابل ذوب‌آهن، کادر فنی آینده باید در کمترین زمان ممکن نقاط ضعف ساختاری تیم را ترمیم کرده و تیمی را روانه میدان کند که بتواند از امتیاز میزبانی در قائمشهر نهایت بهره را ببرد.[1][3]

این تغییر زودهنگام در قائمشهر، زنگ خطر را برای سایر مربیان لیگ برتر نیز به صدا درآورده است. در لیگی که تحمل مدیران به حداقل رسیده و فشار نتیجه‌گیری از همان هفته‌های ابتدایی به اوج می‌رسد، جدایی حسینی نشان داد که حتی فرار از قعر جدول و کسب نتایج قابل قبول در سه هفته پایانی نیز نمی‌تواند تضمین‌کننده امنیت شغلی یک سرمربی باشد.[4]

اکنون تمام نگاه‌ها به تصمیم بعدی شهاب زندی و تیم مدیریتی نساجی دوخته شده است. انتخابی که نه تنها مسیر این تیم را در نوزده هفته باقیمانده از لیگ بیست و ششم مشخص می‌کند، بلکه می‌تواند الگویی برای نحوه مدیریت بحران در سایر باشگاه‌های خصوصی فوتبال ایران باشد.