کمیسیون فرمول یک مسابقات را کوتاه‌تر کرد؛ پایان قانون جنجالی محدودیت سه‌ساعته برای فصل ۲۰۲۷

وقتی فرمول یک در سال ۲۰۲۱ فرمت «اسپرینت» را معرفی کرد، هدف این بود که یک رقابت ۱۰۰ کیلومتریِ تمام‌عیار و انفجاری به آخر هفته تزریق شود، بدون اینکه دی‌ان‌ای مسابقه اصلی روز یکشنبه دستخوش تغییر شود. اما بسته جامع قوانین جدید که روز دوشنبه توسط کمیسیون فرمول یک تصویب شد، رویکردی کاملاً متفاوت دارد؛ این بار خود گرندپری با کاهش مسافت استاندارد و حذف محدودیت زمانی جنجالی سه‌ساعته برای فصل ۲۰۲۷، دستخوش یک دگرگونی بنیادین می‌شود.[1][7]

این تصمیم که در جلسه‌ای به ریاست نیکولاس تومبازیس، مدیر بخش خودروهای تک‌سرنشین فیا (FIA)، و استفانو دومنیکالی، مدیرعامل فرمول یک، به تصویب رسید، نشان‌دهنده یک چرخش قاطع به سمت محصولی فشرده‌تر و پرمخاطره‌تر برای پخش تلویزیونی است. طبق قوانین فعلی، مسافت یک گرندپری استاندارد باید بیش از ۳۰۵ کیلومتر باشد؛ معیاری که برای نسل‌ها، استراتژی‌های سوخت، مدیریت تایرها و سرعت رانندگان را دیکته کرده است.[2][7]

در حالی که مسافت دقیق جدید هنوز در کمیته مشورتی ورزشی در حال بررسی نهایی است، پیشنهادهای اولیه حاکی از کاهش ۱۰ تا ۱۵ درصدی است که مسابقه روز یکشنبه را به مرز ۲۶۰ کیلومتر نزدیک می‌کند. فیا در بیانیه رسانه‌ای روز دوشنبه خود اعلام کرد: «ما در حال تطبیق این ورزش با ریتم مخاطبان امروزی هستیم، در حالی که فشارهای فیزیکی و تاکتیکی که هویت یک رویداد قهرمانی جهان را می‌سازند، حفظ می‌کنیم.»[7]

فوری‌ترین تغییر عملیاتی، حذف کامل محدودیت زمانی سه‌ساعته است. این قانون در ابتدا برای جلوگیری از طولانی شدن بیش از حد پخش زنده در مسابقات بارانی و پر از تاخیر وضع شد—به‌ویژه پس از گرندپری بارانی کانادا در سال ۲۰۱۱ که بیش از چهار ساعت طول کشید—اما رفته‌رفته باعث شد تا مسابقات به جای تعداد دورها، با شمارش معکوس یک تایمر به پایان برسند.[3][4]

آن تیک‌تاک ساعت بارها پایان‌های بی‌روحی را رقم زده است؛ آخرین نمونه آن زمانی بود که تاخیرهای جوی باعث شد مسابقه به جای عبور از پرچم شطرنجی سنتی، با اتمام زمان به پایان برسد. با حذف این سقف زمانی سخت‌گیرانه، کمیسیون تضمین می‌کند که هر گرندپری، صرف‌نظر از پرچم‌های قرمز یا ورود خودروی ایمنی، تا مسافت تعیین‌شده خود ادامه یابد؛ البته به شرطی که نور روز و قوانین منع تردد محلی اجازه دهند.[5]

زمان‌بندی سال ۲۰۲۷، این تغییر فرمت را با نسل بعدی ماشین‌های فرمول یک همگام می‌کند. این ورزش از هم‌اکنون در حال آماده‌سازی برای خودروهای سبک‌تر و چابک‌تر و همچنین پیشرانه‌های کاملاً بازنگری‌شده در سال ۲۰۲۶ است؛ پیشرانه‌هایی که بر اساس تقسیم ۵۰-۵۰ بین موتور احتراق داخلی و نیروی الکتریکی کار خواهند کرد.[1][6]

مسابقات کوتاه‌تر مستقیماً یکی از نگرانی‌های اصلی مهندسی پیرامون قوانین موتور در سال ۲۰۲۶ را کاهش می‌دهد: استقرار باتری در طول مسافت ۳۰۵ کیلومتری. با کاهش مسافت کل در سال بعد از آن، تیم‌ها فشار کمتری برای مدیریت شدید ذخیره انرژی الکتریکی احساس خواهند کرد و از نظر تئوری، رانندگان می‌توانند در درصد بیشتری از مسابقه، ماشین را تا مرز محدودیت‌هایش تحت فشار قرار دهند.[2][5]

شبکه‌های پخش‌کننده با افزایش تقویم مسابقات به ۲۴ رقابت، بی‌سروصدا برای کوتاه‌تر شدن زمان مسابقات روز یکشنبه لابی کرده‌اند. یک گرندپری قابل‌پیش‌بینی‌تر و پربرخوردتر، تطابق بهتری با جدول پخش تلویزیونی جهانی دارد و نیازمند تعهد زمانی کمتری از سوی طرفداران عادی است؛ گروهی که مالکان این ورزش، یعنی گروه لیبرتی مدیا (Liberty Media)، به شدت به دنبال جذب آن‌ها هستند.[3]

مصوبه کمیسیون فرمول یک اکنون برای تایید نهایی به شورای جهانی ورزش‌های موتوری می‌رود؛ یک مرحله تشریفاتی که انتظار می‌رود در جلسه بعدی آن‌ها بدون هیچ مقاومتی تصویب شود. حالا تمام تمرکز در پادوک به این معطوف شده است که تامین‌کننده تایرها، یعنی پیرلی (Pirelli)، و ده تیم سازنده چگونه شبیه‌سازی‌های سال ۲۰۲۷ خود را بر اساس یک مسابقه یکشنبه سریع‌تر و نفس‌گیرتر مدل‌سازی خواهند کرد.[4][6]