MGU-H و MGU-K: سیستم بازیابی انرژی فرمول یک چگونه در هر دور ۴ مگاژول انرژی را ذخیره و به کار می‌گیرد

هنگامی که یک خودروی فرمول یک از سرعت ۳۲۰ کیلومتر در ساعت به سمت منطقه ترمزگیری سنگین مانند پیچ شماره ۱ مونزا کاهش سرعت می‌دهد، دیسک‌های ترمز کربنی فوراً سرخ می‌شوند و دمایی بیش از ۱۰۰۰ درجه فارنهایت را جذب می‌کنند. اما مواد اصطکاکی تنها بخشی از کار را انجام می‌دهند. در داخل واحد قدرت، واحد موتور ژنراتور-جنبشی (MGU-K) وارد عمل می‌شود و مقدار عظیمی از انرژی جنبشی را که در غیر این صورت به صورت گرما هدر می‌رفت، رهگیری می‌کند. این خط مقدم سیستم بازیابی انرژی (ERS) فرمول یک است، معماری هیبریدی که از سال ۲۰۱۴ تعریف‌کننده این ورزش بوده است. MGU-K به عنوان یک سیستم بازیابی جنبشی پیشرفته عمل می‌کند و قطبیت خود را هنگام کاهش سرعت معکوس کرده تا به عنوان ژنراتور کار کند. این سیستم ضمن کند کردن شدید محور عقب، تا ۲ مگاژول (MJ) انرژی الکتریکی در هر دور بازیابی کرده و این شارژ را مستقیماً به ذخیره‌ساز انرژی ۲۰ کیلوگرمی خودرو می‌فرستد.[3][6]

بازیابی انرژی تنها مقدمه کار است؛ پاداش زمانی حاصل می‌شود که راننده دوباره پدال گاز را فشار می‌دهد. MGU-K به طور یکپارچه از ژنراتور به موتور تغییر وضعیت داده و تا ۴ مگاژول انرژی در هر دور را مستقیماً به میل لنگ منتقل می‌کند. این ۴ مگاژول معادل حداکثر توان خروجی ۱۲۰ کیلووات—تقریباً ۱۶۰ اسب بخار ترمز—است که برای حدود ۳۳ ثانیه در طول یک دور در دسترس است. در ورزشی که با کسری از ثانیه تعیین تکلیف می‌شود، این موج الکتریکی تفاوت بین یک سبقت موفق و عقب ماندن در یک مسیر مستقیم طولانی است. آزادسازی این انرژی همزمان با پدال گاز برنامه‌ریزی شده است، به این معنی که راننده دکمه بوست جداگانه‌ای را فشار نمی‌دهد؛ واحد کنترل الکترونیکی موتور، گشتاور الکتریکی را به طور یکپارچه با خروجی موتور احتراق داخلی ترکیب می‌کند.[1][3][6]