مکانیسم بازار جهانی گواهی‌های انرژی تجدیدپذیر: چگونه RECs، GOs و I-RECs انرژی سبز را ردیابی می‌کنند

هنگامی که یک مصرف‌کننده طرح «انرژی سبز» را انتخاب می‌کند یا یک شرکت چندملیتی اعلام می‌کند که عملیاتش کاملاً با انرژی تجدیدپذیر تأمین می‌شود، برق فیزیکی که به ساختمان‌های آن‌ها می‌رسد تغییری نکرده است. شبکه برق، الکترون‌های حاصل از زغال‌سنگ، گاز، هسته‌ای و باد را بدون تمایز با هم ترکیب می‌کند. آنچه تغییر می‌کند، مالکیت ویژگی‌های زیست‌محیطی مرتبط با تولید پاک است.

این مالکیت از طریق یک سیستم جهانی به نام گواهی‌های ویژگی انرژی (EACs) ردیابی می‌شود. به ازای هر مگاوات ساعت (MWh) برق تولید شده توسط یک منبع تجدیدپذیر که به شبکه تزریق می‌شود، دقیقاً یک گواهی صادر می‌گردد. این گواهی‌ها به عنوان ستون فقرات حسابداری گذار سبز عمل می‌کنند و تضمین می‌کنند که مزایای زیست‌محیطی انرژی تجدیدپذیر کمی‌سازی و ردیابی شوند.[1][2]

پس از صدور، برق فیزیکی و گواهی می‌توانند به صورت یک محصول بسته‌بندی شده با هم فروخته شوند، یا می‌توانند جدا شده و به طور مستقل معامله گردند. این جداسازی به یک مرکز داده در منطقه‌ای که به شدت به سوخت‌های فسیلی وابسته است، اجازه می‌دهد تا ویژگی‌های انرژی پاک را از یک مزرعه بادی واقع در صدها کیلومتر دورتر خریداری کند و عملاً به تولید پاک در نقطه‌ای دیگر از شبکه یارانه دهد.[2][4]

در ایالات متحده و کانادا، این ابزارها به عنوان گواهی‌های انرژی تجدیدپذیر (RECs) شناخته می‌شوند. مرکز راه‌حل‌های منابع (Center for Resource Solutions) اشاره می‌کند که RECs به عنوان تنها واحد پولی به رسمیت شناخته شده برای ادعاهای انرژی تجدیدپذیر در بازارهای برق آمریکای شمالی عمل می‌کنند و تضمین می‌نمایند که مزایای زیست‌محیطی توسط چندین نهاد به صورت مضاعف محاسبه نشود.[1]

بازار RECs آمریکای شمالی به دو بخش انطباقی (Compliance) و داوطلبانه (Voluntary) تقسیم می‌شود. RECs انطباقی توسط شرکت‌های برق برای برآورده کردن استانداردهای سبد تجدیدپذیر در سطح ایالتی خریداری می‌شوند که قیمت‌ها را بر اساس کمیابی نظارتی تعیین می‌کند. از سوی دیگر، RECs داوطلبانه توسط شرکت‌ها و مؤسسات برای تحقق اهداف پایداری داخلی و تعهدات عمومی اقلیمی خریداری می‌شوند.[1][5]

در آن سوی اقیانوس اطلس، اتحادیه اروپا از یک سیستم موازی به نام تضمین‌های مبدأ (Guarantees of Origin یا GOs) استفاده می‌کند. همانطور که توسط SEMO، اپراتور واحد بازار برق برای جزیره ایرلند، مشخص شده است، GOs اسناد الکترونیکی هستند که به مصرف‌کنندگان نهایی ثابت می‌کنند سهم معینی از انرژی از منابع تجدیدپذیر تولید شده است.[3]

برخلاف بازارهای انطباقی تکه‌تکه شده ایالات متحده، سیستم GO در سراسر کشورهای عضو اروپا تحت دستورالعمل انرژی تجدیدپذیر استانداردسازی شده است. با این حال، GOs در درجه اول یک ابزار افشای اطلاعات برای مصرف‌کننده هستند تا یک مکانیسم انطباق سختگیرانه برای سهمیه‌های شرکت‌های برق، که اساساً پویایی بازار و ساختارهای قیمت‌گذاری آن‌ها را در مقایسه با RECs انطباقی آمریکای شمالی تغییر می‌دهد.[3][5]

برای مناطقی که فاقد چارچوب‌های ملی تثبیت شده هستند – که بخش زیادی از آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین را در بر می‌گیرد – استاندارد بین‌المللی I-REC این خلاء را پر می‌کند. گروه ACT تأکید می‌کند که I-RECs یک سیستم ردیابی قوی و قابل تأیید را فراهم می‌کند که به شرکت‌های چندملیتی اجازه می‌دهد تا حسابداری کربن جهانی خود را در محیط‌های نظارتی متنوع استانداردسازی کنند.[4]

چرخه حیات هر گواهی، صرف نظر از چارچوب جغرافیایی، شامل سه مرحله متمایز است: صدور، انتقال و ابطال. سیستم‌های ردیابی مستقل، کنتورهای تأسیسات تولید را نظارت می‌کنند تا گواهی‌ها را به صورت ایمن صادر کنند و اطمینان حاصل نمایند که دقیقاً ۱ مگاوات ساعت تولید با یک گواهی مطابقت دارد.[1][2][4]

هنگامی که یک نهاد مایل به ادعای استفاده از انرژی تجدیدپذیر است، باید گواهی را در ثبت‌کننده ردیابی «ابطال» کند. این لغو دائمی تضمین می‌کند که همان مگاوات ساعت برق پاک توسط چندین سازمان ادعا نشود و یکپارچگی سیستم حسابداری کربن حفظ گردد.[1][5]

یک بحث محوری در بازار گواهی‌ها، مفهوم «افزونگی» (Additionality) است – اینکه آیا خرید یک گواهی مستقیماً باعث ساخت ظرفیت جدید تجدیدپذیر شده است یا خیر. RECs داوطلبانه جدا شده اغلب با قیمت‌های پایین معامله می‌شوند، که منتقدان را به این استدلال سوق می‌دهد که آن‌ها درآمد کافی برای تأمین مالی پروژه‌های جدید بادی یا خورشیدی فراهم نمی‌کنند.[5]

برای رسیدگی به نگرانی‌های افزونگی، بسیاری از خریداران بزرگ انرژی به سمت قراردادهای بلندمدت خرید برق (PPAs) روی آورده‌اند. در یک PPA، خریدار متعهد می‌شود که هم برق فیزیکی و هم گواهی‌های بسته‌بندی شده را از یک پروژه خاص و تازه ساخته شده خریداری کند و مستقیماً تأمین مالی و ساخت آن را ممکن سازد.[2][5]

بازار همچنین در حال حاضر از حسابداری سالانه به سمت تطبیق ساعتی ۲۴/۷ در حال تحول است. RECs سنتی به یک شرکت اجازه می‌دهند مصرف سالانه خود را با تولید سالانه تجدیدپذیر تطبیق دهد، حتی اگر باد در شب وزیده باشد در حالی که شرکت در طول روز فعالیت می‌کرده است، که ناهماهنگی بین شرایط واقعی شبکه و ادعاهای شرکت ایجاد می‌کند.[5]

سیستم‌های ردیابی نسل بعدی قصد دارند گواهی‌ها را به صورت ساعتی صادر و ابطال کنند. این رویکرد دقیق تضمین می‌کند که انرژی پاک در همان زمان و مکانی که مصرف می‌شود، در شبکه موجود باشد و سرمایه‌گذاری را به سمت ذخیره‌سازی انرژی و فناوری‌های پاک قابل اعزام که برای کربن‌زدایی عمیق مورد نیاز هستند، هدایت کند.[4][5]