پرونده شواهد: مأموریت‌های طولانی‌مدت چگونه خدمه ناوهای هواپیمابر را فرسوده می‌کند؟ ناو «جرج واشنگتن» جایگزین «لینکلن» می‌شود

افکار عمومی اغلب مأموریت‌های ناوهای هواپیمابر را به عنوان نمایش‌های ثابت و نامحدود قدرت می‌بیند و فرض می‌کند که این شناورهای عظیم و خدمه ۵۰۰۰ نفری آن‌ها می‌توانند بدون هیچ عواقبی به طور بی‌پایان عملیات کنند. واقعیت این است که ناوها سیستم‌های صنعتی بسیار تنظیم‌شده‌ای هستند و طولانی شدن مأموریت آن‌ها از مرز شش ماه، فشار لجستیکی و انسانی فزاینده‌ای را به دنبال دارد.

این محدودیت سیستماتیک در حال حاضر در خاورمیانه در حال وقوع است. پس از یک مأموریت رکوردشکن بیش از ۲۶۰ روزه برای پشتیبانی از عملیات علیه ایران، نیروی دریایی آمریکا ناو «یواس‌اس جرج واشنگتن» را برای جایگزینی ناو «یواس‌اس آبراهام لینکلن» اعزام می‌کند. این جایگزینی پس از گزارش‌های گسترده‌ای مبنی بر وخامت شرایط در کشتی «لینکلن» صورت می‌گیرد، به طوری که قانون‌گذاران و خانواده‌های نظامی نسبت به بحران فزاینده سلامت روان، کمبود تدارکات و تلاش برای خودکشی در میان خدمه هشدار داده‌اند.[1][2][3][4]

داده‌ها در مورد طول مأموریت واضح و بدون ابهام است. «لینکلن» در ۲۱ نوامبر (آبان) سن دیگو را ترک کرد و در ژانویه (دی) به خاورمیانه هدایت شد. این ناو اکنون بیش از ۲۶۰ روز است که در دریا به سر می‌برد و در ۲۰۰ روز گذشته هیچ توقف مهمی در بندر نداشته است؛ این مدت بسیار فراتر از فاصله معمول ۳۰ تا ۴۵ روزه بین توقف‌های بندری است.[1][3][5][6]

شواهد مربوط به کمبود تدارکات نیز قوی است. نیروی دریایی رسماً تأیید کرده است که محیط عملیاتی، مراکز تأمین سنتی در منطقه را مختل کرده است. فرماندهی، تدارکات حیاتی برای مأموریت و مواد غذایی را بر اقلام بهداشتی و پستی اولویت داده است که منجر به کمبودهای مستند شده است. هانگ کائو، سرپرست وقت وزارت نیروی دریایی، تأیید کرد که برنامه‌های غذایی زمانی که تدارکات تازه در دسترس نبود، تعدیل شدند، اگرچه او اصرار داشت که خدمه تحت این فشار از هم نپاشیده‌اند.[2]

ادعاها در مورد بحران شدید سلامت روان، تصویر شواهد متفاوتی را ارائه می‌دهند. چندین رسانه مستقل گزارش‌هایی درباره تلاش‌های خنثی‌شده برای خودکشی و پریدن ملوانان به دریا منتشر کرده‌اند. یک مقام آمریکایی تأیید کرد که یک ملوان در اوایل ماه اوت (مرداد) به دریا افتاد اما به سرعت نجات یافت، توسط بخش پزشکی کشتی درمان شد و برای مراقبت‌های بیشتر تخلیه شد.[1][2][3]

با این حال، نیروی دریایی رسماً با توصیف بحران سیستماتیک مخالفت می‌کند. پیت هگست، وزیر دفاع، این گزارش‌ها را «کاملاً تحریف‌شده» خواند. نیروی دریایی اظهار داشت که «افزایشی در افکار یا تلاش‌های خودکشی در کشتی مشاهده نکرده است»، اگرچه به دلیل امنیت عملیاتی و حفظ حریم خصوصی، از انتشار داده‌های خاص خودداری کرد.[1][2][3]

از منظر سیستمی، این وضعیت اثرات آبشاری عملیات‌های مداوم با سرعت بالا را برجسته می‌کند. هنگامی که یک گروه ضربت ناو هواپیمابر بدون توقف بندری در موقعیت نگه داشته می‌شود، عدم توانایی در تخلیه استرس و انجام تعمیر و نگهداری معمول، آمادگی انسانی و مکانیکی را کاهش می‌دهد. قانون‌گذاران، از جمله سناتور ریچارد بلومنتال، خواستار پاسخگویی در مورد پایداری این سرعت عملیاتی شده‌اند.[6]

ورود ناو «یواس‌اس جرج واشنگتن»، که اخیراً از تنگه مالاکا از اقیانوس آرام عبور کرده است، نشان‌دهنده راه‌حل لجستیکی برای این تنگنا است. با جابجایی ناوها، نیروی دریایی قصد دارد ضمن حفظ موضع استراتژیک خود در منطقه، به خدمه «لینکلن» اجازه دهد تا بالاخره به خانه بازگردند و تجدید قوا کنند.[2][4][5]