نیروی دریایی ایالات متحده کلاهک هسته‌ای W93 را وارد فاز توسعه مهندسی همه‌جانبه کرد

نیروی دریایی ایالات متحده و اداره ملی امنیت هسته‌ای وزارت انرژی، مجوز ورود نخستین برنامه کلاهک هسته‌ای جدید آمریکا در نزدیک به چهل سال گذشته را به مرحله مهندسی و تولید همه‌جانبه صادر کرده‌اند. با عبور از «نقطه عطف B» در فرآیند تدارکات دفاعی، این مدیریت مشترک اکنون می‌تواند طراحی تولید کلاهک W93 و حامل بازگشتی Mk7 آن را نهایی کند و پیش از ورود برنامه‌ریزی‌شده نخستین واحدها به ناوگان زیردریایی‌ها در اواسط دهه ۲۰۳۰، اثبات کند که این سیستم قابلیت تولید در مقیاس انبوه را دارد.[1][2]

کلاهک W93 برای تسلیح موشک‌های بالستیک Trident II D5 مستقر در زیردریایی‌های کلاس اوهایو (Ohio-class) نیروی دریایی و در نهایت، شناورهای نسل بعدی کلاس کلمبیا (Columbia-class) طراحی شده است. این سیستم جایگزین عناصر فرسوده در زیرساخت فعلی بازدارندگی دریایی خواهد شد که به شدت به کلاهک W76 (معرفی شده در سال ۱۹۷۸) و کلاهک با بازده بالاتر W88 (وارد شده به زرادخانه در سال ۱۹۸۸) وابسته است. ارتش به جای تمدید مجدد عمر این سیستم‌های قدیمی، معماری نوسازی‌شده‌ای را انتخاب کرده است که مواد به‌روز را با اجزای هسته‌ای مبتنی بر طراحی‌های پیشتر آزمایش‌شده، ادغام می‌کند.[2][3]

ورود به فاز توسعه مهندسی و تولید، این برنامه را از مرحله امکان‌سنجی مفهومی به اجرای صنعتی منتقل می‌کند. آزمایشگاه ملی لوس آلاموس (Los Alamos National Laboratory) که طراحی این کلاهک را بر عهده دارد، اکنون بر نهایی‌سازی طرحی متمرکز خواهد شد که پایگاه صنعتی هسته‌ایِ تضعیف‌شده بتواند آن را با ضریب اطمینان بالا تولید کند. این فاز نیازمند اثبات این موضوع است که سلاح می‌تواند در برابر شرایط حرارتی و جنبشی خاص، از مرحله ذخیره‌سازی تا ورود مجدد به جو و در نهایت انفجار، مقاومت کند.[1][2]

دریاسالار داگلاس ویلیامز (Douglas Williams)، مدیر برنامه‌های سیستم‌های استراتژیک نیروی دریایی، در این باره گفت: «سیستم W93/Mk7 انعطاف‌پذیری و انطباق‌پذیری لازم برای تامین نیازهای آینده نیروهای رزمی را فراهم کرده و بازدارندگی دریایی بی‌وقفه‌ای را برای بخش دریایی سه‌گانه هسته‌ای تضمین می‌کند.» وی خاطرنشان کرد که این برنامه به دلیل مشارکت تنگاتنگ میان ارتش، اداره ملی امنیت هسته‌ای و پیمانکاران دفاعی، با سرعت بیشتری وارد این فاز شده است.[1][3]

توسعه W93 پیوندی ناگسستنی با زیرساخت بازدارندگی استراتژیک بریتانیا دارد. حامل بازگشتی Mk7 — پوسته هوافضایی مخروطی‌شکلی که از کلاهک در هنگام ورود مجدد به جو محافظت می‌کند — یک معماری مشترک است. نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا از Mk7 برای استقرار برنامه کلاهک جایگزین مستقل خود در زیردریایی‌های آینده کلاس دردنات (Dreadnought-class) استفاده خواهد کرد که این امر زمان‌بندی استقرار تسلیحات هر دو کشور را همسو می‌سازد.[2][3]

برای کاهش خطرات طراحی پیش از ایجاد خطوط تولید نهایی، این برنامه بر آزمایش‌های پروازی غیرهسته‌ای تکیه کرده است. ارزیابی‌های اخیر، از جمله آزمایش موشکی آتراکس (Atrax) توسط آزمایشگاه‌های ملی ساندیا (Sandia National Laboratories)، داده‌های آیرودینامیکی و حرارتی در شرایط واقعی را برای اعتبارسنجی پروفایل ورود مجدد Mk7 گردآوری کرده است. از آنجا که ایالات متحده به توقف آزمایش‌های انفجاری هسته‌ای پایبند است، W93 برای تایید قابلیت اطمینان خود کاملاً به این آزمایش‌های جایگزین و شبیه‌سازی‌های پیشرفته ابررایانه‌ای وابسته است.[3][5]

براندون ویلیامز (Brandon Williams)، مدیر اداره ملی امنیت هسته‌ای، اظهار داشت: «بازدارندگی معتبر ایجاب می‌کند که ما با فوریت عمل کنیم و پیشرفتی که در W93/Mk7 به دست آورده‌ایم دقیقاً همین موضوع را نشان می‌دهد.» این نهاد به طور همزمان در تلاش است تا تاسیسات تولیدی خود را برای پاسخگویی به سیگنال تقاضای نیروی دریایی احیا کند؛ چالشی که پیش‌تر تلاش‌های نوسازی را محدود کرده بود.[1][3]

کلاهک W93 تنها یک گره در شبکه گسترده‌تر بازسازی زیرساخت‌های استراتژیک نیروی دریایی محسوب می‌شود. در کنار این کلاهک و گذار به زیردریایی‌های کلاس کلمبیا، ارتش در حال توسعه سیستم موشکی Trident II D5 Life Extension 2 (D5LE2) است که برنامه‌ریزی شده در سال ۲۰۳۹ وارد خدمت شود. با نهایی شدن طراحی تولید W93، نقطه تصمیم‌گیری کلیدی بعدی، صدور مجوز برای تولید اولیه با نرخ پایین خواهد بود که آزمایش می‌کند آیا پایگاه صنعتی می‌تواند از نظر فیزیکی این تسلیحات را در زمان‌بندی مقرر تحویل دهد یا خیر.[2][4]