بسته شواهد: معماری جابه‌جایی نیروهای نظامی آمریکا از ناتو به منطقه هند-آرام

ایالات متحده رسماً کاهش ساختاری نیروهای نظامی متعارفی را که در صورت بروز بحران برای سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) تضمین کرده بود، آغاز کرده است. این تغییر که نشان‌دهنده اساسی‌ترین بازنگری در آرایش نیروهای آمریکایی در اروپا از زمان پایان جنگ سرد است، دارایی‌های حیاتی هوایی و دریایی را به صحنه هند-آرام منتقل می‌کند. هدف از این اقدام، وادار کردن متحدان اروپایی به پذیرش مسئولیت اصلی بازدارندگی متعارف خود است.[1][2]

سازوکار این کاهش، مدل نیروی ناتو (NATO Force Model) است؛ چارچوب اصلی ائتلاف برای تولید و اختصاص نیروهای آماده رزم از کشورهای عضو ظرف ۱۰، ۳۰ و ۱۸۰ روز پس از وقوع درگیری. در ۲۲ مه ۲۰۲۶، الکساندر ولز-گرین، رئیس دفتر معاون وزیر دفاع در امور سیاست‌گذاری، مدیران سیاست دفاعی ناتو در بروکسل را در جریان کاهش‌های خاص قرار داد. این گزارش جزئیات کاهش در تقریباً تمام دسته‌های اصلی سخت‌افزارهای متعارف را شرح داد و فرضیات زیربنایی برنامه‌ریزی دفاعی اروپا را به طور اساسی تغییر داد.[1][3]

داده‌های مربوط به کاهش‌های برنامه‌ریزی‌شده، نشان‌دهنده یک چرخش شدید از تأمین ستون فقرات برتری هوایی ناتو است. ایالات متحده قصد دارد تعداد جت‌های جنگنده—به طور خاص F-16 و F-15E—اختصاص‌یافته برای سناریوهای بحران ناتو را تقریباً ۳۰ درصد کاهش دهد و تعهد خود را از حدود ۱۵۰ به ۱۰۰ هواپیما برساند. این کاهش مستقیماً بر حجم ضد هوایی مورد نیاز برای رقابت بر سر حریم هوایی در جناح شرقی ائتلاف تأثیر می‌گذارد.[2][4]

این کاهش‌ها به شدت شامل بخش‌های هوانوردی استراتژیک و پشتیبانی می‌شود. آمریکا قصد دارد سهم خود از بمب‌افکن‌های استراتژیک را که پلتفرم‌های اصلی برای مأموریت‌های حملات عمقی و سرکوب پدافند هوایی دشمن هستند، نصف کند. علاوه بر این، هواپیماهای شناسایی دریایی از ۲۶ به ۱۵ فروند کاهش خواهند یافت و تمام هشت تانکر سوخت‌رسان هوایی که در حال حاضر به عملیات اروپا اختصاص داده شده‌اند، به طور کامل خارج خواهند شد.[2][3]

تعهدات دریایی نیز به شدت محدود می‌شوند. تحت آرایش بازنگری‌شده، نیروی دریایی آمریکا تعداد ناوشکن‌های در دسترس ائتلاف را کاهش خواهد داد و مهم‌تر از همه، دیگر زیردریایی‌ها را برای سناریوهای بحران ناتو متعهد نخواهد کرد. یک گروه ضربتی ناو هواپیمابر که قبلاً برای مأموریت‌های دفاعی اروپا در دسترس بود نیز در حال جابه‌جایی است.[2][3]

منطق استراتژیک محرک این کاهش‌ها توسط پنتاگون به عنوان «ناتو ۳.۰» بیان شده است. این دکترین که توسط معاون وزیر دفاع در امور سیاست‌گذاری، البریج کولبی (Elbridge Colby)، حمایت می‌شود، ادعا می‌کند که یک «وابستگی متقابل ناسالم» به نیروهای آمریکایی در داخل ائتلاف وجود دارد. وزارت دفاع استدلال می‌کند که واقعیت درگیری‌های همزمان در صحنه‌های متعدد، آمریکا را ملزم می‌کند که هند-آرام و امنیت داخلی را در اولویت قرار دهد و اروپا را رها کند تا دفاع متعارف خود را مدیریت کند، در حالی که تحت چتر هسته‌ای آمریکا باقی می‌ماند.[1][3]

شواهد حامی ضرورت این تغییر، به توانمندی‌های نظامی رو به رشد چین و فشار عملیات‌های جاری آمریکا در خاورمیانه اشاره دارد. پنتاگون با خارج کردن دارایی‌های هوانوردی تخصصی، شناورهای دریایی و عناصر رزمی زمینی پیشرو از صحنه اروپا، قصد دارد معماری استراتژیک سطح بالای ناتو را حفظ کند و در عین حال از درگیر شدن در درگیری‌های منطقه‌ای «منطقه خاکستری» که منافع حیاتی آمریکا را تهدید نمی‌کنند، اجتناب ورزد.[1][3]

آنچه که به شدت مورد مناقشه باقی مانده، جدول زمانی آمادگی اروپا است. مارک روته، دبیرکل ناتو، علناً تأثیر این کاهش‌ها را کم‌اهمیت جلوه داده و اظهار داشته است که متحدان اروپایی در حال حاضر یا به زودی توانمندی‌های لازم برای پر کردن کمبودهای آمریکا را به دست خواهند آورد. او اشاره کرد که تصویر کلی «خوب به نظر می‌رسد» و این گذار فرصتی است برای متحدان تا تعهد خود به تقسیم بار مسئولیت را نشان دهند.[5]

با این حال، تحلیلگران مستقل دفاعی و برنامه‌ریزان اروپایی بر یک «شکاف گذار» جدی تأکید می‌کنند. شواهد نشان می‌دهد که جبران تنها کاهش جت‌های جنگنده آمریکا، مستلزم آن است که کشورهای اروپایی تقریباً ۴۰۰ هواپیمای رزمی اضافی، در کنار گسترش گسترده ظرفیت تانکرهای سوخت‌رسان مستقل، به کار گیرند. پایگاه صنعتی دفاعی اروپا در حال حاضر برای افزایش سریع تولید جهت دستیابی به این اهداف با مشکل مواجه است، که سؤالاتی را در مورد اعتبار بازدارندگی ائتلاف در کوتاه‌مدت ایجاد می‌کند.[3]

اجرای سریع این کاهش‌ها، مخالفت دوحزبی را در داخل ایالات متحده برانگیخته است. در اوت ۲۰۲۶، ائتلافی از قانونگذاران به رهبری سناتور مایکل بنت (Michael Bennet) و نمایندگان جو نگوس (Joe Neguse) و دان بیکن (Don Bacon) رسماً از پیت هگست (Pete Hegseth)، وزیر دفاع، خواستند تا در این کاهش‌ها تجدید نظر کند. این قانونگذاران استدلال کردند که در حالی که انتقال منابع به هند-آرام یک اولویت دوحزبی است، کاهش‌های عمیق در توانمندی‌های ناتو بسیار زودتر از آنچه متحدان اروپایی برای آن آماده بودند، در حال اجرا شدن است.[4]

این قانونگذاران هشدار دادند که این تصمیم سیگنالی نگران‌کننده به متحدان ناتو و روسیه در مورد تعهد آمریکا به ائتلاف می‌فرستد. آن‌ها تأکید کردند که بازدارندگی روسیه از طریق حمایت قوی از ناتو بسیار کم‌هزینه‌تر از احتمال جنگیدن در آینده است و درخواست کردند که شرح کتبی مفصلی از برنامه‌های وزارت دفاع ارائه شود.[4]

در نهایت، داده‌ها یک تغییر ساختاری قطعی در امنیت فراآتلانتیک را تأیید می‌کنند. آمریکا در حال اجرای یک کاهش عمدی، غیرنمایشی، اما بسیار تأثیرگذار در تضمین‌های متعارف خود است. موفقیت این گذار اکنون کاملاً به این بستگی دارد که آیا پایتخت‌های اروپایی می‌توانند بودجه‌های دفاعی افزایش‌یافته را به سخت‌افزارهای نظامی واقعی و قابل استقرار تبدیل کنند، پیش از آنکه شکاف گذار توسط یک بحران خارجی مورد آزمایش قرار گیرد.[3][5]