پنتاگون متهم به «پنهان‌کاری شرم‌آور» در مورد تلفات نظامیان آمریکایی در جنگ با ایران شد

وزارت دفاع ایالات متحده در پی افشای این موضوع که مقامات نظامی ده‌ها مورد تلفات آمریکایی ناشی از حملات ایران را فاش نکرده‌اند، درگیر یک بحران فزاینده شفافیت شده است. این اتهامات انتقادات شدیدی را از سوی مقامات سابق دفاعی، حامیان کهنه‌سربازان و قانونگذاران برانگیخته است که دولت را متهم به سازماندهی یک پنهان‌کاری حساب‌شده برای مبهم ساختن هزینه انسانی واقعی درگیری‌های رو به افزایش با ایران می‌کنند.

در حالی که جنگ وارد پنجمین ماه خود می‌شود، این خاموشی طولانی‌مدت اطلاعاتی، گزارش‌دهی معمول تلفات را به یک میدان نبرد سیاسی بسیار حساس تبدیل کرده و سؤالات اساسی در مورد نظارت دموکراتیک و حق مردم برای آگاهی از زمانی که جان آمریکایی‌ها در خطر است، مطرح می‌سازد.[1][2]

این جنجال بر مجموعه‌ای از حملات فاش‌نشده متمرکز است که در هفته قبل از یک حمله مرگبار و بسیار علنی ایران به پایگاه آمریکایی در اردن رخ داد. به گفته چندین مقام دفاعی که به شرط ناشناس ماندن صحبت کردند، ایران در آن بازه زمانی حیاتی، سه حمله پهپادی و موشکی اعلام‌نشده علیه مواضع آمریکایی در این کشور انجام داد.

گزارش شده است که این بمباران‌های اولیه ده‌ها نفر از نیروهای آمریکایی را مجروح کرده و خسارات قابل توجهی به چندین هلیکوپتر نظامی وارد کرده است. با این حال، پنتاگون و فرماندهی مرکزی ایالات متحده (سنتکام) این حوادث را به طور کامل از بیانیه‌های عمومی و نشست‌های خبری خود حذف کردند و تنها پس از آنکه گزارش‌های تحقیقی آن‌ها را مجبور به این کار کرد، تلفات را تأیید نمودند.[2][3][7]

ظن‌ها در مورد پنهان‌کاری عمدی زمانی عمیق‌تر شد که وب‌سایت رسمی ردیابی تلفات پنتاگون به طور ناگهانی داده‌های عمومی خود را تغییر داد. بدون هیچ توضیحی، این سایت به طور موقت نام چهار نفر از نیروهایی که اخیراً کشته شده بودند را حذف کرد و به طور مصنوعی آمار رسمی کشته‌شدگان را از ۱۸ به ۱۴ نفر کاهش داد.

تحلیل‌های مستقل از آمار وزارت جنگ همچنین نشان داد که مقامات دفاعی در حال انتشار آمار جراحات قدیمی به مطبوعات بوده‌اند و در یک مقطع، ۱۵ نفر از نیروهای مجروح در عملیات را بی‌سروصدا از آمار رسمی حذف کردند. این تناقضات، اتهاماتی را تقویت کرده است مبنی بر اینکه ارتش فعالانه در حال دستکاری داده‌ها است تا نسخه‌ای تلطیف‌شده از میدان نبرد را به مردم آمریکا ارائه دهد.[4][8]

ناهنجاری‌های فزاینده داده‌ها با یک انجماد ارتباطی گسترده‌تر تشدید شده است که با غیبت دو و نیم ماهه نشست‌های خبری معمول پنتاگون مشخص می‌شود. این سکوت بی‌سابقه، محکومیت شدید لئون پانتا، وزیر دفاع و مدیر سابق سیا را در پی داشت که در طول جنگ‌های عراق و افغانستان بر نشست‌های خبری هفتگی نظارت داشت.

پانتا رویکرد پنهان‌کارانه دولت را «رویکردی شرم‌آور برای به اشتراک گذاشتن مسئولیتی که همه ما در زمان جنگ داریم» توصیف کرد. او استدلال کرد که عدم افشای جراحات وارده در حملات پایگاه، تلاشی عمدی و سیستماتیک برای پنهان کردن اطلاعات حیاتی از مردم آمریکا است.[1]

مقامات وزارت دفاع به شدت روایت پنهان‌کاری را رد کرده و این تناقضات را به جای یک فریب هماهنگ، ناهنجاری‌های اداری جلوه داده‌اند. شان پارنل، سخنگوی پنتاگون، گزارش‌های تحقیقی را به عنوان «اتهامات بی‌اساس و مغرضانه» و «دروغ‌های محض از سوی افراد حزبی» که به دنبال بدنام کردن رهبری نظامی هستند، رد کرد.

پارنل، حذف نام‌ها از وب‌سایت تلفات را به «اختلال موقت داده‌ها» نسبت داد و استدلال کرد که ارتش ملزم نیست هر جراحت جزئی را علنی کند، به ویژه اگر انتظار می‌رود نیروهای آسیب‌دیده به طور کامل بهبود یابند و به واحدهای خود بازگردند.[1][5]

فرماندهان نظامی تلاش کرده‌اند تا آمار جراحات را در چارچوب قرار دهند و تأکید کرده‌اند که تقریباً ۹۶ درصد از حدود ۴۳۰ پرسنل مجروح شده از زمان آغاز درگیری در ۲۸ فوریه، قبلاً به خدمت فعال بازگشته‌اند. پارنل خاطرنشان کرد که تعریف گسترده ارتش از جراحت شامل همه چیز از رگ به رگ شدن جزئی مچ پا در طول عملیات معمول تا استنشاق موقت دود می‌شود، و استدلال کرد که منتقدان به راحتی می‌توانند از اعداد خام سوءاستفاده کنند.

علاوه بر این، مقامات دفاعی به پروتکل‌های سختگیرانه امنیت عملیاتی استناد کردند و اظهار داشتند که افشای لحظه‌ای جراحات می‌تواند ناخواسته ارزیابی‌های ارزشمندی از خسارات نبرد را در اختیار نیروهای ایرانی قرار دهد و به آن‌ها اجازه دهد تا اثربخشی حملات خود را بسنجند.[1][5]

سازمان‌های حامی کهنه‌سربازان، توجیه‌های پنتاگون را قاطعانه رد کرده و استدلال می‌کنند که ارتش در حال کم‌اهمیت جلوه دادن تأثیرات شدید و تأخیری جراحات ناشی از نبردهای مدرن است. جانسا گلدبک، مدیر اجرایی بنیاد «صدای کهنه‌سربازان»، اشاره کرد که اثرات آسیب‌های مغزی تروماتیک (TBI) ناشی از امواج انفجار اغلب تا ماه‌ها یا سال‌ها پس از حمله اولیه ظاهر نمی‌شود.

گلدبک اظهار داشت: «ما حق داریم دقیقاً بدانیم چه اتفاقی افتاده است، و این سؤالاتی را ایجاد می‌کند که چرا آن‌ها این تلفات را به موقع گزارش نمی‌کنند»، و تأکید کرد که به حداقل رساندن این جراحات، بی‌احترامی به فداکاری‌های نیروها است و دسترسی آینده آن‌ها به مراقبت‌های پزشکی تخصصی را پیچیده می‌کند.[1]

این اختلاف شفافیت در پس‌زمینه یک فضای سیاسی بسیار بی‌ثبات، با نزدیک شدن سریع انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر، در حال وقوع است. منتقدان ادعا می‌کنند که دولت ترامپ و پیت هگست، وزیر دفاع، عمداً تحولات منفی را سرکوب می‌کنند تا از واکنش عمومی در مورد جنگی که قبلاً آتش‌بس شکننده را در هم شکسته است، جلوگیری کنند.

تشدید حملات روزانه بین نیروهای آمریکایی و ایرانی، ترس گسترده‌ای را از یک باتلاق طولانی‌مدت در خاورمیانه برانگیخته است، که مستقیماً با وعده‌های انتخاباتی قبلی مبنی بر پایان دادن به درگیری‌های نظامی خارجی در تضاد است. در یک تبادل نظر پرتنش اخیر، هگست با عصبانیت به قانونگذارانی که این درگیری را شکست نامیدند، پرخاش کرد و بر موضع دفاعی دولت تأکید نمود.[1][3]

با تشدید پیامدهای سیاسی، قانونگذاران کنگره خواستار پاسخگویی سختگیرانه هستند و برخی تهدید کرده‌اند که تحقیقات رسمی را در مورد رویه‌های گزارش‌دهی تلفات پنتاگون آغاز خواهند کرد. این بن‌بست، یک تنش اساسی در جنگ مدرن آمریکا را برجسته می‌کند: تعادل ظریف بین حفظ امنیت عملیاتی مشروع و حفظ ضرورت دموکراتیک شفافیت عمومی.

تا زمانی که وزارت دفاع نشست‌های خبری منظم و انتشار استاندارد داده‌های خود را از سر نگیرد، ابهام پیرامون هزینه انسانی واقعی درگیری با ایران احتمالاً ادامه خواهد داشت و مردم را وادار به زیر سؤال بردن روایت رسمی جنگ می‌کند.[1][6][7]