پیش‌بینی نوآ: احتمال ۷۵ درصدی وقوع ال‌نینیوی تاریخی با ناهنجاری بیش از ۲.۵ درجه سانتی‌گراد

صبح پنجشنبه در مرکز پیش‌بینی اقلیمی سازمان ملی اقیانوسی و جوی (NOAA) در کالج پارک مریلند، هواشناسانی که در حال بررسی جدیدترین داده‌های تله‌متری ماهواره‌ای از منطقه استوایی اقیانوس آرام بودند، انبساط حرارتی‌ای را مشاهده کردند که مرزهای بالایی مدل‌های پیش‌بینی را در هم شکست. گزارش «بحث تشخیصی انسو» (ENSO) در ماه سپتامبر که اندکی بعد منتشر شد، آنچه را که داده‌های خام نشان می‌دادند، رسمیت بخشید: احتمال شکل‌گیری یک پدیده ال‌نینیوی قدرتمند و تاریخی در بازه زمانی اکتبر تا دسامبر به ۷۵ درصد رسیده است.[1][7]

برای درک شدت این پیش‌بینی، ابتدا باید به سازوکار «نوسان جنوبی ال‌نینیو» نگاه کنیم. در شرایط خنثی، بادهای تجاری در سراسر اقیانوس آرام استوایی به سمت غرب می‌وزند و آب‌های گرم سطحی را به سمت اندونزی می‌رانند و در مقابل، آب‌های سرد و عمیق را در سواحل آمریکای جنوبی به سطح می‌کشند. وقتی این بادها ضعیف یا معکوس می‌شوند، این جریان بالا‌رونده آب سرد فرو می‌پاشد. در نتیجه، آب گرم به سمت شرق پس می‌زند، در مجاورت قاره آمریکا انباشته می‌شود و مقادیر عظیمی از گرمای نهان را به اتمسفر منتقل می‌کند.[1][7]

معیار یک ال‌نینیوی قوی، ناهنجاری دمای سطح دریا به میزان ۱.۵+ درجه سانتی‌گراد در منطقه Niño-3.4 است؛ بخش مشخصی از مرکز اقیانوس آرام که برای ردیابی‌های تاریخی استفاده می‌شود. جدیدترین پیش‌بینی‌های «آزمایشگاه دینامیک سیالات ژئوفیزیکی نوآ» نشان می‌دهد که رویداد پیش‌رو احتمالاً این آستانه را در هم خواهد شکست و مدل‌ها به ناهنجاری بیش از ۲.۵+ درجه سانتی‌گراد اشاره دارند. در تاریخ ثبت‌شده مدرن، تنها سه بار — در طول زمستان‌های ۱۹۸۲-۸۳، ۱۹۹۷-۹۸ و ۲۰۱۵-۱۶ — اقیانوس تا این حد گرم شده است.[6]

بر اساس گزارش ۱۱ سپتامبر نشریه The Watchers، با «افزایش احتمال وقوع ال‌نینیوی تاریخی به ۷۵ درصد برای اکتبر تا دسامبر ۲۰۲۶ توسط نوآ»، این بازآرایی جوی، جریان جت استریم (رودباد) زمستانی را به طور بنیادین تغییر می‌دهد. برای آمریکای شمالی، جت استریم اقیانوس آرام معمولاً در طول این رویدادها به سمت شرق امتداد یافته و به جنوب متمایل می‌شود، که این مکانیسم بارش‌های شدیدی را به سمت کالیفرنیا و نوار جنوبی ایالات متحده هدایت می‌کند.[4]

به‌روزرسانی پیش‌بینی ۱۰ سپتامبر از Unofficial Networks با تأکید بر شدت مدل‌ها، به «احتمال بیش از ۹۰ درصدی شکل‌گیری یک ال‌نینیوی بسیار قوی در زمستان ۲۰۲۶-۲۷» اشاره کرد. این انباشت سریع محتوای گرمایی اقیانوس در ۶۰ روز گذشته، سوخت ترمودینامیکی لازم برای حفظ این ناهنجاری در طول ماه‌های زمستان نیمکره شمالی را فراهم می‌کند و به شدت بر حجم برف زمستانی و مخازن آب منطقه‌ای تأثیر می‌گذارد.[5]

پیامدهای این پدیده بسیار فراتر از زمستان‌های آمریکای شمالی است. روزنامه The Straits Times با گزارش «احتمال ۷۵ درصدی ال‌نینیوی تاریخی در سال جاری»، خاطرنشان کرد که افزایش احتمال پیش‌بینی‌شده توسط این آژانس آمریکایی، پیامدهای فوری برای جنوب شرقی آسیا و استرالیا دارد. در این مناطق، تغییر جریان‌های همرفتی باعث سرکوب بارندگی می‌شود که این امر تولید محصولات کشاورزی آب‌بر مانند برنج و روغن نخل را تهدید کرده و همزمان خطر آتش‌سوزی‌های گسترده در جنگل‌ها و زمین‌های تورب‌دار سراسر اندونزی را به شدت افزایش می‌دهد.[2]

انتظار می‌رود در کانادا، این اثرات به شکل یک شکاف دمایی آشکار در زمستان بروز کند؛ به طوری که The Weather Network گزارش می‌دهد «جدیدترین پیش‌بینی‌ها حاکی از رسیدن یک ال‌نینیوی تاریخی به نقطه اوج خود در زمستان امسال است.» مدل‌ها نشان می‌دهند که این آزادسازی حرارتی احتمالاً باعث ایجاد دماهای بالاتر از حد میانگین در غرب و مرکز کانادا می‌شود، که اگرچه ممکن است از شدت فصل گرمایش زمستانی بکاهد، اما همزمان اقتصاد ورزش‌های زمستانی و تعادل اکولوژیکی مناطقی را که به پوشش برفی عمیق و پایدار وابسته‌اند، تهدید می‌کند.[3]

آنچه هنوز اثبات نشده، این است که این آزادسازی عظیم حرارتی دقیقاً چگونه با گرمایش پایه اقیانوس‌های جهان تعامل خواهد کرد. از آنجا که میانگین دمای سطح آب دریاها در سطح جهان از پیش در بالاترین حد خود قرار دارد، دانشمندان اقلیمی در حال پیمایش در یک قلمرو ترمودینامیکی ناشناخته هستند. ناهنجاری ۲.۵+ درجه سانتی‌گراد یک اندازه‌گیری نسبی در مقایسه با میانگین ۳۰ ساله‌ای است که خود گرم‌تر از خطوط پایه استفاده شده در رویدادهای ۱۹۹۷ یا ۲۰۱۵ است.[7]

مسیر نهایی ال‌نینیوی ۲۰۲۶-۲۷ طی شش هفته آینده، زمانی که گذار پاییزی جفت‌شدگی جوی را نهایی می‌کند، تثبیت خواهد شد. تا آن زمان، بازارهای کالاهای کشاورزی، آژانس‌های مدیریت بحران و شبکه‌های انرژی در سراسر حاشیه اقیانوس آرام در حال کالیبره کردن مجدد مدل‌های ریسک زمستانی خود هستند تا احتمال سه به چهار وقوع یک اختلال اقلیمی نسلی را در محاسبات خود لحاظ کنند.[1][7]