پیکسار ساخت «کوکو ۲» برای اکران در سال ۲۰۲۹ را در D23 تأیید کرد؛ بازگشت به استراتژی مالکیت فکری اصلی

پیکسار رسماً به سرزمین مردگان بازمی‌گردد. در رویداد طرفداران D23 در آناهیم، این قدرت بزرگ انیمیشن، ساخت *کوکو ۲* را برای اکران در نوامبر ۲۰۲۹ اعلام کرد که در آن میگل که اکنون نوجوان شده و ارنستو دلا کروز شرور باز خواهند گشت. اما زیر صدای تشویق‌ها برای بازگشت این فیلم برنده اسکار، یک تغییر گسترده‌تر و غیرقابل انکار در بربنک نهفته است: پیکسار در حال تمرکز مضاعف بر مالکیت فکری اصلی خود است.[2]

غرش داخل سالن هوندا سنتر کرکننده بود وقتی بنجامین برت (Benjamin Bratt) روی صحنه D23 آمد تا بازگشت خود را در نقش ارنستو دلا کروز، خواننده بدنام و زنگ‌زده، تأیید کند. طرح‌های مفهومی روی صفحه‌های بزرگ نمایش داده شد که میگل را با ظاهری مسن‌تر و گیتار در دست نشان می‌داد که آماده است دوباره با موسیقی روبرو شود. این لحظه‌ای از نوستالژی خالص و بدون برش بود— دقیقاً همان نوع هیجان عاطفی که دیزنی برای روشن نگه داشتن موتور اکران خود به آن تکیه می‌کند.[1]

*کوکو ۲* که توسط لی آنکریچ (Lee Unkrich) و آدریان مولینا (Adrian Molina)، کارگردانان بازگشته، کارگردانی می‌شود، وعده می‌دهد که پایان‌بندی تمیز نسخه اصلی سال ۲۰۱۷ را بر هم بزند. طبق گفته برت روی صحنه، ارنستو برای انتقام بازگشته و میگل بی‌میل را مجبور به یک اتحاد بعید با بت سابق خود می‌کند. این یک حرکت روایی جسورانه برای فیلمی است که با یک پایان‌بندی قطعی و اشک‌آور به اتمام رسید، اما در عین حال یک مانور مالی حساب‌شده نیز هست.[1]

اعلام *کوکو ۲* در خلأ اتفاق نیفتاد. این فیلم صحنه D23 را با رونمایی‌هایی برای *شگفت‌انگیزان ۳*، *داستان اسباب‌بازی ۵* و دنباله سوم *یخ‌زده* از استودیوی خواهر، انیمیشن والت دیزنی، به اشتراک گذاشت. پس از یک دوره پسا-پاندمی پرفراز و نشیب که فیلم‌های اورجینال برای یافتن جایگاه خود در سینما به مشکل خوردند، باب ایگر (Bob Iger)، مدیرعامل دیزنی، هیچ رازی در مورد دستور خود مبنی بر تکیه بر فرنچایزهای اثبات‌شده باقی نگذاشته است.[1][2]

این بدان معنا نیست که پیکسار قدیمی کاملاً از بین رفته است. این استودیو در D23 فضایی را برای نمایش *بازار روح* (Ghost Market) و *گاتو* (Gatto)، دو مفهوم کاملاً اورجینال که برای سال‌های ۲۰۲۷ و ۲۰۲۸ برنامه‌ریزی شده‌اند، اختصاص داد. با این حال، انرژی در سالن—و جایگاه اصلی در این ارائه—متعلق به دنباله‌ها بود. پیام واضح بود: فیلم‌های اورجینال شریان حیاتی خلاقیت هستند، اما فرنچایزها هزینه برق را پرداخت می‌کنند.[1][2]

برای استودیویی که بر اساس فرض جسورانه به گریه انداختن مخاطبان برای یک چراغ مطالعه یا یک موش در آشپزخانه ساخته شده بود، چرخش به سمت دنباله‌ها یک تغییر فرهنگی جذاب است. این امر یک تعادل ظریف را در طول پنج سال آینده ایجاد می‌کند. آیا پیکسار می‌تواند شهرت خود را به عنوان کارخانه ایده برتر هالیوود حفظ کند، در حالی که همزمان به عنوان یک ماشین دنباله‌سازی عمل می‌کند؟

برای درک مکانیسم‌های این استراتژی، باید به اقتصاد زیربنایی انیمیشن مدرن نگاه کرد. چشم‌انداز سینمایی سال ۲۰۲۶ برای محصولات ناشناخته بی‌رحم است و استودیوها را مجبور می‌کند تا ایمنی شناخته‌شده‌ها را در برابر ضرورت جدید بودن بسنجند. بده‌بستان بین موتور فرنچایز و قمار اورجینال، تعیین‌کننده هر چراغ سبز در بربنک است.

در نهایت، *کوکو ۲* امن‌ترین شرطی است که در زیباترین بسته‌بندی پیچیده شده است. اگر آنکریچ و مولینا بتوانند حتی کسری از جادویی را که نه سال پیش باعث شد مخاطبان برای پاپ‌کورن‌هایشان اشک بریزند، دوباره خلق کنند، گیشه ۲۰۲۹ از آن آن‌ها خواهد بود. اما آزمون واقعی میراث پیکسار این خواهد بود که آیا سود حاصل از دوران نوجوانی میگل می‌تواند نسل بعدی شاهکارهای اورجینال را تأمین مالی کند یا خیر.[1]