شورای اتحادیه اروپا اصلاحات تاریخی گمرکی را تصویب کرد؛ انتقال مسئولیت واردات به پلتفرم‌های تجارت الکترونیک

در ۳ سپتامبر ۲۰۲۶، شورای اتحادیه اروپا جامع‌ترین بازنگری در ساختار گمرکی این اتحادیه طی دهه‌های اخیر را به‌طور نهایی تصویب کرد که مسئولیت واردات مستقیم به مصرف‌کننده را به‌طور بنیادین تغییر می‌دهد. شورا در بیانیه‌ای اعلام کرد: «قوانین به‌روزشده، ابزارهای مدرن‌تر و سازوکارهای نوآورانه‌ای را در اختیار اتحادیه قرار می‌دهد تا تجارت جهانی، به‌ویژه در حوزه تجارت الکترونیک را بهتر تسهیل کند، عوارض گمرکی را کارآمدتر وصول نماید و کنترل‌ها بر کالاهای متخلف، خطرناک یا ناایمن را تشدید کند.»

نسخه اصلاح‌شده قانون گمرک اتحادیه، مدل پیشین را که در آن مصرف‌کنندگان خرد یا شرکت‌های پستی بسته‌ها را ترخیص می‌کردند، کنار می‌گذارد. در عوض، پلتفرم‌های تجارت الکترونیک خارج از اتحادیه اروپا اکنون از نظر قانونی به‌عنوان واردکننده رسمی کالاهای فروخته‌شده به بازار واحد تعیین می‌شوند. این تغییر ساختاری، پلتفرم‌ها را مستقیماً در قبال تشریفات گمرکی، پرداخت عوارض و اطمینان از انطباق محصولات با استانداردهای ایمنی اتحادیه اروپا مسئول می‌سازد.[1][3][4]

این تغییر قانونی یک گلوگاه لجستیکی خاص را هدف قرار می‌دهد: حجم عظیم بسته‌های تجارت الکترونیک کم‌ارزش که وارد اتحادیه می‌شوند. در سال ۲۰۲۵، مقامات گمرکی اتحادیه اروپا حدود ۶ میلیارد بسته تجارت الکترونیک را پردازش کردند—که بیش از ۹۰ درصد آن‌ها از چین نشأت می‌گرفت—در حالی که این رقم برای اقلام تجارت سنتی ۱٫۵ میلیارد بود.

در چارچوب پیشین، این بسته‌ها فشار مضاعفی بر مقامات گمرکی ملی وارد می‌کردند و به گفته شورا، سطوح بالایی از تقلب، رقابت ناعادلانه برای فروشندگان داخلی و خطرات ایمنی برای مصرف‌کنندگان را به همراه داشتند. قانون‌گذاران با هدف قرار دادن پلتفرم‌هایی که این حجم از کالا را تولید می‌کنند، قصد دارند شکاف نظارتی را به‌جای سطح بسته‌های فردی، در مبدأ برطرف کنند.[1][4]

برای اجرای تعهد جدید واردکننده رسمی، شورا ساختار جریمه سخت‌گیرانه‌ای را معرفی کرد. اپراتورهای تجارت الکترونیک که در انجام وظایف گمرکی خود کوتاهی کنند، با جریمه‌هایی تا سقف ۶ درصد از ارزش واردات سالانه خود در سال قبل مواجه می‌شوند.

در موارد شدید تخلف، مقامات می‌توانند امتیازات گمرکی را لغو کرده و دسترسی اپراتور به پلتفرم‌های آنلاین را به‌طور کامل محدود کنند. این سازوکار، ساختار گمرکی را با قدرت اجرایی مشاهده‌شده در مقررات دیجیتال اخیر همسو می‌کند و به‌جای خریداران خرد، بازیگران تجاری را که بیشترین حجم کالا را جابه‌جا می‌کنند، هدف قرار می‌دهد.[1][2][3][4]

این اصلاحات همچنین هزینه‌های جدیدی را برای بسته‌های کوچک معرفی می‌کند تا بار مالی ناشی از افزایش نظارت را تأمین کند. تا اول نوامبر ۲۰۲۶، یک هزینه پردازش سراسری در اتحادیه اروپا برای بسته‌های کوچک اعمال خواهد شد که رقم دقیق آن باید پیش از اجرا توسط کمیسیون اروپا تعیین شود.

این هزینه مستقل از عوارض گمرکی ثابت ۳ یورویی برای هر دسته کالا است که در اول ژوئیه ۲۰۲۶ جایگزین معافیت تاریخی ۱۵۰ یورویی شد. این دو اقدام در کنار هم، خلأ قانونی کالاهای کم‌ارزش را که پیش‌تر اجازه می‌داد محموله‌های مستقیم به مصرف‌کننده بدون پرداخت عوارض وارد اتحادیه اروپا شوند، مسدود کرده و اقتصاد بنیادین تجارت الکترونیک فرامرزی را تغییر می‌دهد.[1][2][3][4]

فراتر از تجارت الکترونیک، این قانون ایجاد یک مرکز یکپارچه داده‌های گمرکی اتحادیه اروپا را الزامی می‌کند که جایگزین شبکه پراکنده ۱۱۱ سیستم گمرکی ملی مجزا در ۲۷ کشور عضو خواهد شد.

این مرکز به‌عنوان یک رابط دیجیتال واحد عمل می‌کند که واردکنندگان و صادرکنندگان داده‌های خود را در آن ثبت می‌کنند و به کشورهای عضو اجازه می‌دهد جریان‌های واردات و صادرات را در زمان واقعی تحلیل کرده و بازرسی محموله‌های پرخطر را در اولویت قرار دهند. استفاده از این مرکز داده برای کسب‌وکارهای تجارت الکترونیک از اول ژوئیه ۲۰۲۸ و برای سایر معامله‌گران از اول مارس ۲۰۳۴ اجباری می‌شود.[1][3][5][6]

برای مدیریت این معماری متمرکز، این اصلاحات سازمان گمرک اتحادیه اروپا را تأسیس می‌کند. این آژانس غیرمتمرکز که مقر آن در شهر لیل فرانسه است، قرار است فعالیت خود را در سال ۲۰۲۷ با کادر اولیه‌ای متشکل از حدود ۲۵۰ نفر آغاز کند. سازمان گمرک اتحادیه اروپا مدیریت بحران را در سطح اتحادیه هماهنگ می‌کند، حوزه‌های کنترل اولویت‌دار را شناسایی کرده و معیارهای ریسک را بر اساس تحلیل‌های مرکز داده تعیین می‌کند، در حالی که مقامات ملی همچنان مسئولیت انجام تحلیل‌های ریسک سفارشی خود را بر عهده خواهند داشت.[1][2]

برای اپراتورهای بسیار قانون‌مدار، این قانون دسته‌بندی تجاری «اعتماد و بررسی» را معرفی می‌کند. شرکت‌هایی که داده‌های جامع و شفافی در مورد جابه‌جایی و انطباق کالاهای خود ارائه دهند، واجد شرایط رویه‌های گمرکی ساده‌شده خواهند بود. معتبرترین اپراتورها تحت این طرح اجازه خواهند داشت کالاهای خود را بدون مداخله فعال گمرکی در داخل اتحادیه اروپا به گردش درآورند که این امر اصطکاک اداری را برای شرکت‌های تأییدشده کاهش می‌دهد.[1][2][6]

پارلمان اروپا قرار است در ۱۴ سپتامبر درباره این اصلاحات بحث کرده و در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۶ متن نهایی را به رأی بگذارد. اگرچه تأیید شورا توافق سیاسی به‌دست‌آمده در ماه مارس را تضمین می‌کند، اما تأثیر عملیاتی دقیق آن همچنان به قوانین ثانویه بستگی دارد. به‌طور مشخص، کمیسیون اروپا هنوز رقم دقیق هزینه پردازش نوامبر ۲۰۲۶ را منتشر نکرده است که این امر باعث می‌شود اپراتورهای تجارت الکترونیک و لجستیک نتوانند مدل‌های هزینه خود را برای فصل تعطیلات پیش‌رو نهایی کنند.[1][2][4]