توسعه زیرساخت‌های آموزش مجازی در رویداد ملی «مانوین»؛ معرفی پلتفرم‌های نوین یادگیری

آموزش مجازی در ایران دیگر تنها یک راهکار اضطراری برای روزهای بحرانی نیست، بلکه به یک زیرساخت دائمی و هوشمند تبدیل شده است. رویداد ملی صنایع خلاق «مانوین» که از ۲۱ تا ۲۳ مهر ۱۴۰۵ در محل دائمی نمایشگاه‌های بین‌المللی اصفهان برگزار شد، نقطه عطفی در معرفی این زیرساخت‌های نوین بود.[1]

در این نمایشگاه سه روزه، ده‌ها شرکت دانش‌بنیان و فعال حوزه فناوری گردهم آمدند تا جدیدترین دستاوردهای خود را در زمینه خدمات دیجیتال، آموزش و هوشمندسازی به نمایش بگذارند. تمرکز اصلی این رویداد بر پیوند میان ایده‌های نوآورانه آموزشی و نیازهای واقعی خانواده‌ها و سازمان‌ها قرار داشت.[1][2]

یکی از برجسته‌ترین بخش‌های این نمایشگاه، حضور شرکت نویان، وابسته به معاونت راهبری کسب‌وکار همراه اول بود. این شرکت با معرفی دو محصول کلیدی «مدرسه مجازی آی‌نو» و «سیم‌کارت نوجوان»، تلاش کرد تا پاسخی جامع به دغدغه دسترسی امن دانش‌آموزان به فضای مجازی ارائه دهد.[1][2]

سیم‌کارت نوجوان که برای گروه سنی ۶ تا ۱۸ سال طراحی شده است، با ارائه ۴۰ گیگابایت اینترنت ۱۰ ماهه، ۲۰۰ دقیقه مکالمه و ۲۰۰ پیامک، دسترسی مدیریت‌شده‌ای را به اینترنت فراهم می‌کند. این بستر به والدین اجازه می‌دهد تا بدون نگرانی از آسیب‌های فضای وب، ابزارهای یادگیری را در اختیار فرزندانشان قرار دهند.[1]

ورود آموزش مجازی به سبد رفاهی سازمان‌ها

مدرسه مجازی آی‌نو نیز به عنوان یک پلتفرم جامع آموزشی، محتوای درسی استاندارد را در محیطی تعاملی ارائه می‌دهد. در طول برگزاری نمایشگاه، زیرساخت فعال‌سازی فوری این سیم‌کارت‌ها در غرفه‌ها مستقر بود و خانواده‌ها توانستند مراحل ثبت مشخصات و تخصیص خط را در همان محل انجام دهند.[2]

تحول مهم دیگری که در این رویداد به چشم خورد، تغییر رویکرد سازمان‌ها به مقوله آموزش مجازی بود. شرکت‌های ارائه‌دهنده خدمات آموزشی اکنون فراتر از کاربران فردی، به دنبال عقد قراردادهای کلان با کسب‌وکارها و صنایع بزرگ هستند تا اشتراک‌های آموزشی را به عنوان بخشی از مزایای شغلی کارکنان تعریف کنند.[2]

امیرعباس کرمی، کارشناس بازاریابی شرکت نویان، در این باره توضیح داد: «تمرکز اصلی شرکت در این نمایشگاه، بازاریابی مبتنی بر نیازهای سازمانی و مذاکره با کسب‌وکارها بود. هدف‌گذاری ما برقراری ارتباط با مدیران منابع انسانی مجموعه‌های صنعتی است تا خدمات آموزش مجازی به عنوان بخشی از بسته‌های رفاهی پرسنل تعریف شود.»[2]

به گفته وی، سازمان‌های پیشرو امروزه حمایت از آموزش و مهارت‌آموزی اعضای خانواده کارکنان را در زمره مسئولیت‌های اجتماعی خود قرار داده‌اند. ارائه یک بستر آموزشی جامع در کنار اینترنت محافظت‌شده، پاسخی مستقیم به این نیاز مشترک میان مدیران سازمانی و خانواده‌های دغدغه‌مند است.[2]

برای جلب اعتماد مخاطبان و آشنایی نزدیک‌تر آن‌ها با کیفیت محتوای درسی، مسابقات تعاملی علمی متعددی در غرفه‌های نمایشگاه برگزار شد. به برندگان این مسابقات، کارت‌های تخفیف و اشتراک‌های دوره‌ای مدرسه مجازی آی‌نو اعطا گردید تا پیش از خرید نهایی، استانداردهای آموزشی سامانه را ارزیابی کنند.[2]

توسعه یادگیری با واقعیت افزوده و مجازی

در کنار پلتفرم‌های محتوامحور، فناوری‌های غوطه‌ورکننده نیز جایگاه ویژه‌ای در رویداد مانوین داشتند. جهاد دانشگاهی واحد صنعتی اصفهان در حاشیه این نمایشگاه، کارگاه تخصصی «فناوری‌های واقعیت افزوده و مجازی؛ از ایده تا کسب‌وکار» را با هدف بررسی ظرفیت‌های تجاری این فناوری‌ها در آموزش برگزار کرد.[3]

این کارگاه تخصصی تلاش کرد تا مسیر تبدیل ایده‌های فناورانه به محصولات قابل توسعه در نظام آموزشی را تبیین کند. استفاده از واقعیت مجازی (VR) و واقعیت افزوده (AR) می‌تواند مفاهیم پیچیده علمی را به تجربه‌های بصری و ملموس برای دانش‌آموزان و دانشجویان تبدیل کند.[3]

غلامرضا ریحانی، مدیر اداره تجاری‌سازی و اشتغال دانش‌بنیان جهاد دانشگاهی صنعتی اصفهان، در این نشست بر اهمیت شناسایی فرصت‌های بازار تأکید کرد. وی اظهار داشت: «توسعه کسب‌وکارهای مبتنی بر فناوری‌های نوین مستلزم توجه هم‌زمان به نوآوری، مزیت رقابتی، مدل درآمدی و مسیر ورود محصول به بازار است.»[3]

نوید رمضانیان مقدم، کارآفرین حوزه واقعیت افزوده، نیز در این کارگاه به بررسی کاربردهای عملی این فناوری‌ها پرداخت. او زمینه‌های استفاده از شبیه‌سازی‌های سه‌بعدی در آموزش‌های مهارتی، آزمایشگاه‌های مجازی و صنایع مختلف را تشریح کرد و نشان داد که چگونه این ابزارها می‌توانند هزینه‌های آموزش عملی را کاهش دهند.[3]

هم‌گرایی با سیاست‌های کلان آموزشی

توسعه این زیرساخت‌ها در سطح دانش‌آموزی، هم‌راستا با تغییرات کلان در نظام آموزش عالی کشور است. وزارت علوم، تحقیقات و فناوری برای سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۶، مجوز برگزاری ۲۵ درصد از کلاس‌های دانشگاهی را به صورت مجازی صادر کرده است که نشان‌دهنده پذیرش رسمی الگوی آموزش ترکیبی است.[1][2]

در همین راستا، دانشگاه‌های بزرگ کشور نیز در حال استقرار سامانه‌های بومی مدیریت یادگیری (LMS) هستند. این هم‌گرایی میان سیاست‌گذاری‌های دولتی، سرمایه‌گذاری اپراتورهای ارتباطی و نوآوری شرکت‌های دانش‌بنیان، اکوسیستم یادگیری الکترونیکی ایران را به بلوغ تازه‌ای رسانده است.[1][3]

نمایشگاه مانوین اصفهان ثابت کرد که بازار آموزش دیجیتال در ایران از مرحله تأمین زیرساخت‌های اولیه عبور کرده و اکنون بر ارتقای کیفیت، امنیت دسترسی و شخصی‌سازی تجربه‌های یادگیری متمرکز شده است. مسیری که در نهایت به عدالت آموزشی و دسترسی برابر به منابع علمی در سراسر کشور کمک خواهد کرد.[1][2][3]