ترامپ رزمایش بزرگ آمریکا و کره جنوبی را به دلیل هزینه و خصومت با کره شمالی کاهش داد

تنش اساسی بین حفظ بازدارندگی منطقه‌ای و مدیریت هزینه‌های ائتلاف دوجانبه، این هفته به طور ناگهانی خود را نشان داد، زیرا ایالات متحده به طور قابل توجهی وضعیت نظامی خود را در شرق آسیا تغییر داد. تنها چند ساعت قبل از شروع رزمایش سالانه «اولچی فریدم شیلد»، پرزیدنت دونالد ترامپ به پنتاگون دستور داد تا مشارکت آمریکا در این رزمایش‌های مشترک با کره جنوبی را به شدت کاهش دهد.

این دستور ناگهانی، نیازمند تنظیم مجدد فوری یک توافق امنیتی اساسی است که دهه‌ها منطقه را تعریف کرده است و برنامه‌ریزان نظامی را وادار می‌کند تا آمادگی عملیاتی نیروهای متحد را در برابر پیام دیپلماتیک دولت آمریکا خطاب به پیونگ‌یانگ، متعادل سازند.[1][2][3]

ترامپ در بیانیه‌ای که روز یکشنبه در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد، به پیت هگست (Pete Hegseth)، وزیر دفاع، دستور داد تا این عملیات را به شدت کاهش دهد و این رزمایش‌های مشترک را پرهزینه و از نظر دیپلماتیک غیرسازنده توصیف کرد.

رئیس‌جمهور این تمرینات را به عنوان ارسال سیگنالی «کاملاً نامناسب و خصمانه» به کره شمالی قلمداد کرد و به صراحت این مانورهای نظامی را با آنچه او «وضعیت غیرتهدیدآمیز و محترمانه» رهبر کره شمالی، کیم جونگ اون، در طول دولت خود توصیف کرد، مقایسه نمود. از آنجایی که این تمرینات ۱۱ روزه قرار بود آغاز شوند، دولت به جای لغو کامل رویداد، کاهش قابل توجهی در استقرار نیروها را انتخاب کرد.[1][2][3]

این تصمیم با گره زدن صریح تضمین‌های امنیتی هند و اقیانوس آرام به عملیات نظامی خاورمیانه، یک پویایی کاملاً معامله‌گرایانه را وارد ائتلاف آمریکا و کره جنوبی می‌کند. ترامپ کاهش رزمایش‌ها را مستقیماً به امتناع سئول از پیوستن به کارزار نظامی جاری آمریکا و اسرائیل علیه ایران مرتبط دانست.

بر اساس اظهارات عمومی رئیس‌جمهور، او اخیراً از دولت کره جنوبی خواسته بود تا به تلاش‌های ائتلاف با هدف خلع سلاح هسته‌ای جمهوری اسلامی بپیوندد؛ درخواستی که سئول قاطعانه آن را رد کرد و این امر منجر به کاهش تلافی‌جویانه در آموزش‌های مشترک شد.[1][2][3]

رزمایش‌های «اولچی فریدم شیلد» به طور سنتی به عنوان یک سازوکار حیاتی برای ادغام نیروهای آمریکایی و کره جنوبی در حوزه‌های مختلف عمل می‌کنند. این تمرینات که تقریباً ۱۸ هزار پرسنل کره جنوبی در کنار هزاران واحد آمریکایی در آن شرکت می‌کنند، معمولاً شامل سناریوهای بسیار پیچیده‌ای از جمله هدف‌گیری با مهمات واقعی، پشتیبانی هوایی نزدیک، عبور از موانع آبی و توزیع سریع تجهیزات نظامی از پیش تعیین‌شده است.

کاهش ناگهانی این فعالیت‌ها ذاتاً آموزش عملی قابلیت همکاری را که برنامه‌ریزان نظامی برای پاسخ به بحران‌های احتمالی یا تشدید ناگهانی در شبه‌جزیره ضروری می‌دانند، محدود می‌کند.[1][2]

تمرکز دولت بر هزینه مالی رزمایش‌ها با فشارهای شدید بودجه‌ای که در حال حاضر وزارت دفاع با آن مواجه است، همخوانی دارد. پنتاگون فعالانه در حال مدیریت پیامدهای مالی درگیری ایران است و دولت اخیراً درخواست ۸۷.۶ میلیارد دلار بودجه تکمیلی از کنگره کرده است.

تقریباً ۶۷ میلیارد دلار از این درخواست مشخص، برای پر کردن مجدد ذخایر نظامی که در طول عملیات خاورمیانه کاهش یافته‌اند، اختصاص داده شده است. انتقال منابع از شبه‌جزیره کره، نشان‌دهنده اولویت‌بندی واضح برای تأمین فوری عملیاتی نسبت به همکاری‌های امنیتی برنامه‌ریزی شده در منطقه است.[3]

کاهش تمرینات متحدان، از الگوی آشنای تشدید تنش و مانور دیپلماتیک پیونگ‌یانگ پیروی می‌کند که به طور معمول از این رزمایش‌ها به عنوان اهرم فشار استفاده می‌کند. کره شمالی پیوسته به مانورهای مشترک اعتراض کرده و آنها را تمرینی برای یک تهاجم تهاجمی قلمداد می‌کند.

در روزهای منتهی به رزمایش‌های برنامه‌ریزی شده، کره شمالی یک موشک بالستیک را به دریا پرتاب کرد – اولین آزمایش از این نوع از ماه ژوئن – و هشدار داد که اقدامات تلافی‌جویانه نامشخصی انجام خواهد داد، و از رزمایش‌های برنامه‌ریزی شده برای توجیه گسترش مستمر برنامه‌های تسلیحات استراتژیک خود استفاده کرد.[2][3]

در سئول، این تغییر ناگهانی سیاست با یک واکنش نهادی سنجیده، اما قاطعانه، مواجه شده است. با وجود دستور واشنگتن، وزارت دفاع کره جنوبی اعلام کرد که بخش مربوط به آنها از این تمرینات طبق برنامه قبلی پیش خواهد رفت، که نشان‌دهنده یک واگرایی عملیاتی احتمالی در نحوه اجرای جدول زمانی باقی‌مانده توسط دو ارتش است.

پنتاگون تا حد زیادی از اظهارنظر عمومی در مورد جزئیات کاهش‌های مکانیکی خودداری کرده است، و مقامات دفاعی تنها اظهار داشتند که آنها فعالانه در حال کار برای اجرای دستورات فرمانده کل قوا در میدان هستند.[1][3]

در نهایت، کاهش رزمایش‌های نظامی «اولچی» نشان‌دهنده یک نقطه عطف مهم در معماری دفاعی جهانی است که به سرعت در حال تغییر است. دولت با مشروط کردن تعهدات معاهده‌ای سنتی به مشارکت متحدان در درگیری‌های خارج از منطقه، اساساً در حال بازسازی انتظارات حاکم بر ائتلاف‌های ایالات متحده است.

این رویکرد نه تنها آمادگی تاکتیکی فوری در شبه‌جزیره کره را تغییر می‌دهد، بلکه به سایر شرکای منطقه‌ای نیز پیام می‌دهد که همکاری امنیتی آمریکا به طور فزاینده‌ای به همسویی ژئوپلیتیکی گسترده‌تر و تمایل به تقسیم بار کارزارهای نظامی جهانی وابسته است.[1][3]