اکثریت بزرگسالان آمریکایی اکنون از ممنوعیت شبکه‌های اجتماعی برای کودکان زیر ۱۶ سال حمایت می‌کنند؛ یافته‌های نظرسنجی پیو

برای بیش از یک دهه، اجماع در مورد کودکان و شبکه‌های اجتماعی عمدتاً بر پایه مسئولیت والدین استوار بود. انتظار می‌رفت خانواده‌ها محدودیت‌های زمان نمایش را مدیریت کنند، استفاده از اپلیکیشن‌ها را نظارت کنند و قوانین خانگی را در برابر مهندسی پیچیده سیلیکون ولی اجرا کنند. اما اکنون یک تغییر فرهنگی و سیاسی عمیق رخ داده است. بر اساس یک نظرسنجی جامع جدید از مرکز تحقیقات پیو (Pew Research Center)، اکثریت قاطع بزرگسالان آمریکایی اکنون از ممنوعیت کامل فدرال استفاده از شبکه‌های اجتماعی برای کودکان زیر ۱۶ سال حمایت می‌کنند.[1][4]

این داده‌ها یک همسویی دوحزبی چشمگیر را در مورد موضوعی نشان می‌دهد که زمانی در خطوط سیاسی و جمعیتی بسیار پراکنده بود. نظرسنجی حاکی از آن است که ۶۸ درصد بزرگسالان از مداخله قانونی برای محدود کردن دسترسی حمایت می‌کنند، که منعکس کننده یک باور اجتماعی رو به رشد است مبنی بر اینکه پلتفرم‌های الگوریتمی اساساً با رشد اولیه نوجوانان سازگار نیستند. این میزان، جهشی عظیم در حمایت عمومی در مقایسه با نظرسنجی‌های مشابه انجام شده تنها سه سال پیش است.[1]

این چرخش از قوانین فردی خانوار به اقدام قانونی جمعی، نقطه عطفی در سیاست‌گذاری فناوری است. این وضعیت شبیه به کمپین‌های تاریخی بهداشت عمومی است که شبکه‌های اجتماعی را کمتر به عنوان یک ابزار ارتباطی خنثی و بیشتر به عنوان یک محصول با محدودیت سنی، مشابه تنباکو یا الکل، در نظر می‌گیرد. عموم مردم به طور فزاینده‌ای خواستار مداخله دولت برای محافظت از جمعیت‌های آسیب‌پذیر در برابر محصولاتی هستند که برای به حداکثر رساندن درگیری و عادت‌سازی طراحی شده‌اند.[4]

مبنای تجربی این تغییر به طور پیوسته در جوامع پزشکی و روان‌شناسی در حال شکل‌گیری بوده است. انجمن روان‌شناسی آمریکا اخیراً هشدارهای بهداشتی سخت‌گیرانه‌ای صادر کرده و صراحتاً هشدار داده است که ساختار عصبی نوجوانان جوان به طور منحصر به فردی در برابر برنامه‌های پاداش متغیر (variable reward schedules) که توسط پلتفرم‌های اجتماعی به کار گرفته می‌شوند، آسیب‌پذیر است. آنها استدلال می‌کنند که این انتخاب‌های طراحی، آسیب‌پذیری‌های رشدی جوانان را مورد سوءاستفاده قرار می‌دهند.[2]

در دوران نوجوانی اولیه، مغز در مناطقی که با پاداش اجتماعی و تأیید همسالان مرتبط هستند، توسعه سریعی را تجربه می‌کند، در حالی که قشر جلوی مغز (prefrontal cortex) – که مسئول کنترل تکانه و برنامه‌ریزی بلندمدت است – هنوز نابالغ باقی می‌ماند. مجله طب اطفال (The Journal of Pediatrics) داده‌های طولی گسترده‌ای را منتشر کرده است که همبستگی بین زمان بالای نمایش در فیدهای الگوریتمی و افزایش شدید اضطراب، افسردگی، کمبود خواب و بدشکلی بدن (body dysmorphia) در میان کاربران زیر ۱۶ سال را نشان می‌دهد.[6]

این یافته‌های بالینی به شدت توسط جراح کل ایالات متحده تقویت شد، که یک هشدار مهم صادر کرد و بحران سلامت روان جوانان را مستقیماً به محیط‌های دیجیتال مرتبط دانست. این هشدار تأکید کرد که بار کاهش این آسیب‌ها دیگر نباید صرفاً بر دوش والدین بیفتد، والدینی که در حال حاضر توسط تیم‌های مهندسی چند میلیارد دلاری که پلتفرم‌ها را برای جلب و حفظ توجه انسان به هر قیمتی طراحی می‌کنند، شکست می‌خورند.[3]

اما در حالی که اجماع عمومی در مورد لزوم ممنوعیت در حال تقویت است، واقعیت مکانیکی اجرای آن بسیار پیچیده باقی می‌ماند. مانع اصلی قانونی و فنی، تأیید سن است. چگونه یک پلتفرم می‌تواند به طور قطعی ثابت کند که یک کاربر بالای ۱۶ سال دارد، بدون اینکه اساساً حریم خصوصی و ناشناس بودن همه کاربران، از جمله بزرگسالان، را به خطر اندازد؟[4][7]

در حال حاضر، اکثر پلتفرم‌ها به «اظهار خودی» (self-attestation) متکی هستند – یعنی صرفاً از کاربران می‌خواهند تاریخ تولد خود را هنگام ایجاد حساب وارد کنند. این روش به راحتی توسط کودکان دور زده می‌شود و از نظر تنظیم‌کنندگان مقررات، کاملاً ناکارآمد تلقی می‌شود. برای اجرای ممنوعیت سخت‌گیرانه زیر ۱۶ سال، پلتفرم‌ها باید سیستم‌های تأیید هویت قوی را پیاده‌سازی کنند، که اصطکاک قابل توجهی برای کاربر و خطرات شدید امنیت سایبری ایجاد می‌کند.[7]

پیشنهادات فنی از الزام کاربران به بارگذاری مدارک شناسایی دولتی گرفته تا استفاده از نرم‌افزار تخمین سن بیومتریک شخص ثالث که چهره کاربر را برای تعیین سن او اسکن می‌کند، متغیر است. با این حال، کارشناسان امنیت سایبری در رصدخانه اینترنت استنفورد (Stanford Internet Observatory) هشدار می‌دهند که ایجاد پایگاه‌های داده عظیم و متمرکز از شناسه‌های کاربری یا داده‌های بیومتریک، اهداف فوق‌العاده جذابی را برای هکرها، سارقان هویت و عوامل تحت حمایت دولت ایجاد می‌کند.[7]

یک رویکرد جایگزین که در میان متخصصان فناوری در حال جلب توجه است، «تأیید در سطح دستگاه» (device-level verification) است. به جای اینکه هر اپلیکیشن به صورت جداگانه سن را تأیید کند، سیستم عامل موبایل – مانند iOS یا Android – سن کاربر را یک بار در سطح دستگاه احراز هویت می‌کند. سپس سیستم عامل یک توکن رمزنگاری شده ناشناس را به اپلیکیشن ارسال می‌کند و تأیید می‌کند که کاربر شرایط سنی را دارد، بدون اینکه هویت واقعی یا تاریخ تولد او را به اشتراک بگذارد.[4][7]

در حالی که اقدام فدرال هنوز در مرحله پیشنهاد باقی مانده است، مجالس قانون‌گذاری ایالتی به شدت در حال پر کردن این خلاء هستند. بر اساس کنفرانس ملی مجالس قانون‌گذاری ایالتی، بیش از دو دوجین ایالت در طول دو سال گذشته لوایحی را با هدف محدود کردن دسترسی خردسالان به شبکه‌های اجتماعی معرفی یا تصویب کرده‌اند که چشم‌انداز نظارتی پراکنده‌ای را برای شرکت‌های فناوری ایجاد کرده است.[5]

ایالت‌هایی مانند یوتا، فلوریدا و نیویورک پیشگام قانون‌گذاری‌های تهاجمی بوده‌اند که تأیید سن سخت‌گیرانه و رضایت صریح والدین را برای باز کردن حساب توسط خردسالان الزامی می‌کنند. این آزمایشگاه‌های دموکراسی در سطح ایالتی، مرزهای قانونی و فنی مقررات پلتفرم را آزمایش می‌کنند، اگرچه بسیاری از آنها با چالش‌های فوری قانون اساسی در مورد حقوق متمم اول و تجارت بین ایالتی مواجه هستند.[5]

تلاش برای ممنوعیت بدون مخالفت سازمان‌یافته و قابل توجهی نیست. سازمان‌های حقوق دیجیتال استدلال می‌کنند که تأیید سن اجباری عملاً به گفتار ناشناس در اینترنت پایان می‌دهد، که یکی از ارکان حریم خصوصی دیجیتال است. آنها معتقدند که مجبور کردن بزرگسالان به ارائه مدارک شناسایی دولتی برای دسترسی به شبکه‌های اجتماعی، پاسخی نامتناسب است که بیان آزاد را سرکوب می‌کند و گروه‌های به حاشیه رانده شده را به خطر می‌اندازد.[4][7]

علاوه بر این، برخی از حامیان جوانان و روانشناسان هشدار می‌دهند که یک ممنوعیت کلی می‌تواند خطوط حیاتی مهمی را برای نوجوانان آسیب‌پذیر قطع کند. برای جوانان +LGBTQ، نوجوانان در خانواده‌های آزاردهنده، یا کسانی که در مناطق روستایی منزوی زندگی می‌کنند، جوامع آنلاین اغلب تنها شبکه‌های پشتیبانی و منابع قابل دسترسی را فراهم می‌کنند. قطع کردن این دسترسی می‌تواند ناخواسته انزوا را برای کسانی که بیشترین نیاز به ارتباط دارند، تشدید کند.[2][4]

با وجود این نگرانی‌های معتبر، شتابی که داده‌های پیو نشان می‌دهد حاکی از آن است که عموم مردم آمریکا مصالحه‌ها را سنجیده‌اند و تصمیم گرفته‌اند که وضعیت فعلی غیرقابل قبول است. روایت فرهنگی به طور قطعی از «چگونه شبکه‌های اجتماعی را برای کودکان ایمن‌تر کنیم» به «آیا اصلاً کودکان باید در شبکه‌های اجتماعی باشند» تغییر کرده است، که نشان‌دهنده از دست دادن عمیق اعتماد به توانایی صنعت فناوری برای خودتنظیمی است.[1][4]

در حالی که قانون‌گذاران این دستورالعمل روشن از سوی رأی‌دهندگان را درک می‌کنند، صنعت فناوری با تهدیدی وجودی برای خط لوله جذب کاربران آینده خود مواجه است. چه از طریق یک دستورالعمل فدرال فراگیر، چه مجموعه‌ای از قوانین ایالتی، یا یک بازطراحی اساسی سیستم‌های عامل موبایل، به نظر می‌رسد دوران دسترسی نامحدود و تأیید نشده کودکان به شبکه‌های اجتماعی به پایان قطعی خود نزدیک می‌شود.[4][5]