آیا زنجیره تامین جهانی اکنون به یک حلقه شکننده تبدیل شده است؟

در ۸ سپتامبر ۲۰۲۶، نمایندگان ۱۸ کشور از بانفوذترین کشورهای دریایی جهان رسماً به واقعیتی اعتراف کردند که فعالان لجستیک ماه‌هاست آن را با گوشت و پوست خود حس می‌کنند: دوران کشتیرانی جهانیِ پیش‌بینی‌پذیر و ارزان به پایان رسیده است.

«گروه مشورتی کشتیرانی» (Consultative Shipping Group) - که اعضای آن بیش از ۲۰ درصد از تجارت جهانی را بر اساس تناژ در اختیار دارند - در یک بیانیه مشترک و کم‌سابقه هشدار داد که تلاقی ۳ نیروی اصلی، یک تغییر ساختاری و دائمی را در تجارت بین‌الملل رقم زده است. این نیروها شامل درگیری‌های مسلحانه، مناقشات تجاری و رویدادهای شدید آب‌وهوایی هستند.[1]

استدلال محوری این ائتلاف کاملاً روشن است: مسیرهای دریایی دیگر مجراهای خنثی برای تجارت نیستند، بلکه به ابزارهای فعال برای اعمال فشارهای ژئوپلیتیک تبدیل شده‌اند. این گروه صراحتاً اشاره کرد که درگیری‌های جاری مرتبط با ایران، کشتی‌ها را مجبور به تغییر مسیر کرده و ضمن دامن زدن به تورم جهانی، قیمت نفت، سوخت و گاز طبیعی را بالا برده است.

این ائتلاف در بیانیه خود نوشت: «اجازه دادن به تعمیق این چندپارگی، چارچوب قانون‌محور دریانوردی جهانی را تضعیف کرده و خطر اختلال در گذرگاه‌های کلیدی دریایی را افزایش می‌دهد.» آن‌ها همچنین افزودند که وقتی زنجیره‌های تامین از هم می‌پاشند، اقتصاد کلان نیز به همراه آن‌ها دچار فروپاشی می‌شود.[1]

این فشار ژئوپلیتیک در حال حاضر صنعت را به یک سیستم دو لایه تقسیم کرده است. به گفته گروه مشورتی کشتیرانی، صدها کشتی در حال حاضر با فعالیت در خارج از چارچوب‌های استاندارد بیمه، ایمنی و شفافیت، تحریم‌های بین‌المللی را دور می‌زنند. این ناوگان ثانویه و مبهم، نظم قانون‌محورِ تثبیت‌شده را تضعیف می‌کند و خطرات شدید تجاری و زیست‌محیطی را به آب‌های بین‌المللی تحمیل می‌کند؛ در حالی که بار اصلی افزایش هزینه‌های انطباق و بیمه بر دوش شرکت‌های حمل‌ونقل قانونی می‌افتد.[1]

واقعیت‌های فیزیکی جابه‌جایی بار در سپتامبر ۲۰۲۶، بازتابی از همین چشم‌انداز ازهم‌گسیخته است. شرکت لجستیک «سی‌وی اینترنشنال» (CV International) در ۹ سپتامبر گزارش داد که چالش‌های سمت عرضه، باعث افزایش شدید نرخ‌ها و تاخیرهای جدی در کریدورهای اصلی شده است.

در مسیرهای شرقی اقیانوس آرام، شرکت‌های کشتیرانی در ۱ سپتامبر با موفقیت نرخ‌ها را افزایش دادند و افزایش دیگری را نیز برای ۱۵ سپتامبر برنامه‌ریزی کرده‌اند. در حالی که بازار برای جابه‌جایی محموله‌ها پیش از تعطیلات «هفته طلایی» چین (از ۱ تا ۷ اکتبر) هجوم آورده است، ظرفیت کشتی‌ها همچنان به شدت بیش از حد رزرو شده باقی مانده است.[2]

رویدادهای آب‌وهوایی و تنگناهای زیرساختی نیز در حال تشدید این فشارهای ژئوپلیتیک هستند. مجموعه‌ای از طوفان‌های بزرگ در هفته‌های اخیر، عملیات در بزرگترین بنادر چین را فلج کرده است و بنادر شانگهای و نینگبو با تاخیرهای شدید در پهلوگیری کشتی‌ها مواجه شده‌اند.

همزمان، پایین آمدن سطح آب در کانال پاناما، شرکت‌های حمل‌ونقل را مجبور کرده تا محموله‌هایی را که به مقصد سواحل شرقی و خلیج مکزیک در حرکت بودند، به سمت بنادر ساحل غربی منحرف کنند؛ روندی که سی‌وی اینترنشنال پیش‌بینی می‌کند در ماه‌های آینده شتاب بیشتری بگیرد. این تغییر مسیر از همین حالا باعث شده تا تاخیرهای ریلی از دروازه‌های ساحل غربی به سایر نقاط سرایت کند.[2]

زنجیره‌های تامین اروپا نیز با بحران‌های محلی موازی دست‌وپنجه نرم می‌کنند که فشار مضاعفی بر شبکه جهانی وارد می‌کند. اعتصابات کارگری و پایین بودن سطح آب در رودخانه راین، به تاخیرهای شدید در پایانه‌ها و خطوط ریلی در سراسر این قاره دامن زده است. در نتیجه، نرخ خدمات از اروپا به ایالات متحده در این ماه به شدت افزایش یافته و فضای بارگیری، به ویژه در مسیرهای کشتیرانی مستقیم، به طرز استثنایی محدود باقی مانده است.[2]

قوی‌ترین استدلال متقابل در برابر این روایت از شکنندگیِ مرگبار، این است که زنجیره تامین در واقع در حال فروپاشی نیست، بلکه به سرعت در حال تکامل است تا شوک‌های ساختاری را جذب کند. اپراتورهای حمل‌ونقل و لجستیک با کنار گذاشتن کارایی شکننده در مدل «تامین به‌موقع»، فعالانه در حال تطبیق خود با این خط پایه جدید از نوسانات مداوم هستند.

شرکت «آرپین اینترنشنال موورز» (Arpin International Movers) خاطرنشان می‌کند که با تبدیل شدن عدم قطعیت زنجیره تامین به محیط استاندارد عملیاتی، تیم‌های لجستیک اکنون بهبود شفافیت، گزینه‌های مسیریابی متنوع و برنامه‌ریزی استراتژیک برای شرایط اضطراری را در اولویت قرار داده‌اند.

آرپین اینترنشنال موورز در ارزیابی ماه سپتامبر خود مشاهده کرد: «ترکیب بی‌ثباتی ژئوپلیتیک، اختلالات ناشی از تغییرات اقلیمی و تضعیف قابلیت اطمینان کشتیرانی، نشان‌دهنده یک تغییر بنیادین در پویایی تجارت جهانی است.» زنجیره تامین جهانی با در نظر گرفتن نوسانات به عنوان یک اصل ثابت و نه یک استثنا، در تلاش است ثابت کند که می‌تواند زیر فشارهای بی‌سابقه خم شود اما نشکند؛ رویکردی که شرکت‌ها را مجبور می‌کند تا فعالانه به مقابله با تاخیرها بپردازند و برنامه‌های لجستیکی تاب‌آوری را برای عبور از تلاطم‌های مداوم بازار توسعه دهند.