پیش‌نمایش مسابقات انتخابی دیویس کاپ: نبردهای نفس‌گیر در چک و کانادا؛ مسیر بولونیا داغ‌تر می‌شود

مسیر رسیدن به بولونیا این آخر هفته از دو دژ تاریخی سرپوشیده می‌گذرد. روز جمعه، ۱۸ سپتامبر، دور دوم مسابقات انتخابی دیویس کاپ ۲۰۲۶ در سراسر جهان آغاز می‌شود و ۱۴ کشور در نبردهای نفس‌گیر پنج‌مرحله‌ای برای کسب بلیت فینال هشت تیم برتر در نوامبر می‌جنگند [۱]. در حالی که چشم دنیای تنیس به تمام مسابقات دوخته شده، دو تقابل بزرگ روی هارد کورت بیش از همه خودنمایی می‌کنند: یک نبرد سنگین‌وزن فراآتلانتیکی در پراگ و یک دربی فرانسوی‌زبان‌ها در شهر کبک [۳]. این فرمت همچنان آزمون نهایی عمق ترکیب تیم‌های ملی است؛ هر تقابل شامل دو بازی انفرادی در روز اول، یک بازی سرنوشت‌ساز دونفره و دو بازی انفرادی معکوس در روز دوم است [۱، ۴].[1][3][4]

در پایتخت چک، آمریکا پا به لانه زنبور می‌گذارد. باب برایان، کاپیتان تیم آمریکا، ترکیبی ترسناک را گرد هم آورده و ستارگان برتر زیر ۲۰ جهان یعنی تیلور فریتز، بن شلتون و تامی پل را به همراه کریستین هریسون، متخصص بازی‌های دونفره، از اقیانوس اطلس عبور داده است [۱، ۶]. تیم آمریکا به دنبال اولین قهرمانی خود در دیویس کاپ از سال ۲۰۰۷ است تا به طلسم ۱۹ ساله پرافتخارترین کشور تاریخ این رقابت‌ها پایان دهد [۱]. هر بازی به صورت بهترین از سه ست با تای‌بریک برگزار می‌شود که هیچ جای خطایی برای یک شروع کند باقی نمی‌گذارد و آمریکایی‌ها می‌دانند که برای خنثی کردن شرایط سالن سرپوشیده، باید روی سرویس‌های سنگین خود حساب کنند [۱].[1][6]

اما آن‌ها برای رسیدن به این هدف باید از سد سالن O2 بگذرند. برای اولین بار در ۱۳ سال گذشته، تیم چک به سالنی بازمی‌گردد که میزبان قهرمانی افسانه‌ای آن‌ها در سال ۲۰۱۲ بود [۲]. چک‌ها از سال ۲۰۱۹ هیچ تقابل خانگی را نباخته‌اند و حالا با یک هسته جوان و مرگبار متشکل از ییری لهچکا ۲۴ ساله، یاکوب منشیک و توماش ماخاچ پا به میدان می‌گذارند [۱، ۲]. توماش بردیچ، کاپیتان تیم چک که ستون اصلی تیم قهرمان سال ۲۰۱۲ بود، می‌گوید: «ما هرگز در سالن O2 نمی‌بازیم. باید این را بگویم، این یک واقعیت است [۱]. امیدوارم بتوانیم این نوار پیروزی را مقابل ایالات متحده هم حفظ کنیم.»[1][2]

برای لهچکا، قدم گذاشتن روی هارد کورت O2 یک نقطه عطف در دوران حرفه‌ای اوست که نسل فعلی را به دوران طلایی کشورش پیوند می‌دهد. او با اشاره به اینکه تیم به شدت تشنه تکرار پیروزی شگفت‌انگیز خارج از خانه سال ۲۰۱۳ مقابل آمریکایی‌هاست، گفت: «از کودکی با اشتیاق فراوان مسابقات را در O2 تماشا می‌کردم، بنابراین بی‌صبرانه منتظر این لحظه هستم [۲].» تیم چک به خوبی می‌داند که پیروزی بر ترکیب پرمهره آمریکا، جایگاه آن‌ها را به عنوان مدعیان جدی قهرمانی ۲۰۲۶ در بولونیا تثبیت خواهد کرد [۱].[1][2]

در همین حال، ۳۷۰۰ مایل آن‌طرف‌تر، یک طلسم تاریخی دیگر در حال شکسته شدن است. برای اولین بار از سال ۱۹۷۴، شهر کبک میزبان یک تقابل دیویس کاپ است و کانادا در سنتر ویدئوترون از فرانسه پذیرایی می‌کند [۳]. این رویارویی، قهرمان سال ۲۰۲۲ را در برابر قهرمان ۱۰ دوره مسابقات قرار می‌دهد؛ آن هم در فضایی که قطعا پرهیاهو و دوزبانه خواهد بود [۳]. تیم کانادا با بازگشت فلیکس اوژه-الیاسیم، ستاره اهل مونترال، جان تازه‌ای گرفته است. مرد شماره ۴ سابق جهان که مسابقات اوپن نشنال بانک در ماه اوت را به دلیل مصدومیت کمر از دست داده بود، بازگشته تا تیمی شامل گابریل دیالو، لیام دراکسل و دانکن چان تازه‌کار را رهبری کند [۳].[3]

دراکسل پیش‌تر با پیروزی درخشان خود، برد دور اول کانادا مقابل برزیل در ونکوور را قطعی کرده بود، اما فرانسوی‌ها رقیبی به مراتب سرسخت‌تر هستند [۳]. فرانسه که در حال حاضر در رده هشتم رنکینگ دیویس کاپ و تنها یک پله بالاتر از کانادا قرار دارد، با ترکیبی عمیق و پرمهره به میدان می‌آید [۳، ۵]. پل-آنری ماتیو، کاپیتان تیم، آرتور فیس، آرتور ریندرکنک، کوئنتین هالیس و پیر-اوگ اربر، استاد کهنه‌کار بازی‌های دونفره را فراخوانده تا تماشاگران کبک را ساکت کنند [۳]. تیم فرانسه به دنبال کسب اولین تاج دیویس کاپ خود از سال ۲۰۱۷ است و این تقابل خارج از خانه را به چشم یک آزمون عیارسنجی تمام‌عیار می‌بیند [۳].[3][5]

در سوی دیگر مسابقات، بریتانیا به دنبال این است که در خاک خود بلیت سفر به ایتالیا را رزرو کند. شاگردان لئون اسمیت از روز شنبه، ۱۹ سپتامبر در سالن کاپر باکس لندن به مصاف اکوادور می‌روند [۴]. در کنار کمرون نوری که لنگرگاه باتجربه تیم است، بریتانیایی‌ها آرتور فری ۲۳ ساله و آینده‌دار را نیز در اختیار دارند که تابستان امسال پس از رسیدن به نیمه‌نهایی شگفت‌انگیز ویمبلدون، به جمع ۵۰ تنیسور برتر جهان راه یافت [۴]. تیم بریتانیا شانس اصلی پیروزی است، اما اکوادور در جریان پیروزی غافلگیرکننده دور اول خود مقابل استرالیا ثابت کرد که می‌تواند از پس محیط‌های متخاصم برآید [۴].[4]

تا یکشنبه شب، جدول مسابقات بولونیا مشخص خواهد شد. برای آمریکایی‌ها، این فرصتی است تا ثابت کنند نسل طلایی‌شان بالاخره می‌تواند موفقیت‌های تورنمنت‌ها را در برابر تماشاگران متخاصم اروپایی به یک جام تیمی تبدیل کند. برای چک‌ها و کانادایی‌ها، این شانس بزرگی است تا سوار بر موج کرکننده‌ی امتیاز میزبانی، یک‌راست به فینال برسند. تیم اسپانیا نیز با هدایت استعداد نوظهور خود، رافائل خودار، برای یک تقابل بی‌رحمانه خارج از خانه مقابل شیلی راهی سانتیاگو می‌شود تا ثابت کند هیچ کشوری این آخر هفته مسیر آسانی در پیش ندارد [۵]. اولین سرویس‌هایی که بعدازظهر جمعه زده می‌شوند، تعیین خواهند کرد که کدام کشورها رویای قهرمانی ۲۰۲۶ خود را زنده نگه می‌دارند.[5]