بازی NBA 2K27 خط‌شکن شد؛ اولین عنوان با پشتیبانی رسمی از رندر عصبی DLSS 5 روی سرورهای GeForce NOW RTX 5080

بازیکنان رقابتی مدت‌هاست که گیمینگ ابری را تجربه‌ای ناقص می‌دانند که از پس نیازهای فریم‌به‌فریم و دقیق عناوین ورزشی تراز اول برنمی‌آید؛ اما عرضه رندر عصبی DLSS 5 توسط انویدیا روی سرورهای GeForce NOW RTX 5080 مستقیماً این پیش‌فرض را به چالش می‌کشد. با انتشار بازی NBA 2K27، این پلتفرم ابری نه‌تنها با سخت‌افزارهای محلی برابری می‌کند، بلکه از یک پایپ‌لاین بصری با پردازش سنگین رونمایی می‌کند که اکثر کامپیوترهای خانگی هنوز توان اجرای آن را ندارند.[1][2]

آپدیت سپتامبر ۲۰۲۶ سرویس GeForce NOW، تعداد ۲۸ عنوان جدید را به این پلتفرم می‌آورد، اما NBA 2K27 پرچم‌دار یک تغییر بنیادین در نحوه تولید گرافیک است. فناوری DLSS 5 به‌جای تکیه صرف بر شطرنجی‌سازی سنتی و رهگیری پرتو، رندر عصبی سه‌بعدی را معرفی می‌کند. این تکنولوژی هندسه، بافت‌ها، نورپردازی و بردارهای حرکتی موتور بازی را دریافت کرده و سپس با استفاده از مدل‌های هوش مصنوعی که روی هسته‌های تنسور اجرا می‌شوند، صحنه را با پراکندگی زیرسطحی و سایه‌های تماسی غنی‌تر می‌کند.[1][2][3]

در حال حاضر، این پایپ‌لاین منحصراً به پردازنده‌های گرافیکی دسکتاپ و لپ‌تاپ سری GeForce RTX 50 و همچنین اعضای GeForce NOW Ultimate که از ریگ‌های ابری مجهز به RTX 5080 انویدیا استریم می‌کنند، محدود شده است. انویدیا با قرار دادن این فناوری در سطح پریمیوم ابری خود در زمان عرضه، پلی برای بازیکنانی می‌سازد که هنوز سخت‌افزار خود را به آخرین نسل ارتقا نداده‌اند و به آن‌ها اجازه می‌دهد تا از قیمت نجومی خرید یک کارت گرافیک محلی جدید عبور کنند.[2][4]

این ارتقای بصری با نسخه‌های قبلی DLSS که تمرکز زیادی روی آپ‌اسکیل فریم‌های با وضوح پایین برای افزایش عملکرد داشتند، کاملاً متفاوت است. منتقدانی که NBA 2K27 را آزمایش کرده‌اند، خاطرنشان کردند که رندر عصبی بیشتر شبیه به یک لایه جلوه‌های ویژه هالیوودی عمل می‌کند. بافت پوست، عرق و نورپردازی موها عمقی فوق‌واقع‌گرایانه پیدا می‌کنند، در حالی که نورپردازی تماشاگران و سالن مسابقه با ظرافتی بازسازی می‌شود که ظاهر مانکن‌های پلاستیکی رایج در عناوین ورزشی را از بین می‌برد.[5][6]

این وفاداری گرافیکی با هزینه پردازشی هنگفتی همراه است. بررسی‌های وب‌سایت انگجت روی یک پردازنده گرافیکی محلی RTX 5090 با رزولوشن 4K نشان داد که فعال کردن DLSS 5 نرخ فریم را از ۲۴۰ فریم بر ثانیه به ۱۵۰ فریم بر ثانیه کاهش می‌دهد. بنچمارک‌های داخلی خود انویدیا ادعا می‌کردند که RTX 5090 با فعال بودن رهگیری پرتو می‌تواند تا ۳۷۰ فریم بر ثانیه خروجی بدهد، اما تاوان سنگین رندر عصبی در دنیای واقعی غیرقابل‌انکار است.[4][5]

برای توسعه‌دهندگان استودیوی ویژوال کانسپتس، این جهش بصری ارزش این فداکاری را داشت. پیتر کاویک، تهیه‌کننده ارشد ویژوال کانسپتس، می‌گوید: «رندر عصبی سه‌بعدی DLSS به ارتقای کیفیت بصری متریال‌های ما کمک کرد.» از آنجا که مدل‌های بازیکنان در این بازی از روی اسکن‌های سه‌بعدی پرجزئیات ساخته شده‌اند، رندرکننده عصبی گنجینه‌ای از هندسه باکیفیت برای پردازش در اختیار دارد که باعث می‌شود زوایای بسته دوربین‌های پخش تلویزیونی به‌طرز چشمگیری واقعی به نظر برسند.[4][6]

انحصاری بودن این ویژگی باعث ناامیدی صاحبان سخت‌افزارهای قدیمی‌تر شده است؛ به‌ویژه پس از آنکه مادسازها کتابخانه DLSS 5 را فاش کردند و موفق شدند آن را با پایداری‌های متفاوت روی کارت‌های سری RTX 40 و RTX 30 اجرا کنند. انویدیا از آن زمان تأیید کرده است که پشتیبانی رسمی از سری RTX 40 برای اواخر پاییز امسال برنامه‌ریزی شده است، اما تنها پس از آنکه عملکرد سری RTX 50 به‌طور کامل بهینه‌سازی شود.[7]

انویدیا در بیانیه‌ای پیرامون این عرضه اعلام کرد: «DLSS 5 تا به امروز سنگین‌ترین مدل ما از نظر بار پردازشی است. از زمانی که آن را در ماه مارس معرفی کردیم، به افزایش ۵ برابری عملکرد دست یافته‌ایم و پیشرفت‌های بیشتری نیز در راه است. تمرکز فعلی ما روی بهینه‌سازی عملکرد برای سری GeForce RTX 50 است.»[7]

انویدیا با تبدیل کردن NBA 2K27 به میدان آزمایش DLSS 5 روی GeForce NOW، شرط می‌بندد که وفاداری بصری رندر عصبی سه‌بعدی، بازیکنان رقابتی را متقاعد خواهد کرد تا استریم ابری را بپذیرند. اگر سرورهای RTX 5080 بتوانند تأخیر زیر ۳۰ میلی‌ثانیه‌ای مورد نیاز برای بازی‌های سطح بالا را حفظ کنند و در عین حال تجربه‌ای گرافیکی ارائه دهند که کامپیوترهای محلی قدیمی‌تر قادر به رقابت با آن نیستند، معادلات سخت‌افزاری بازی‌های ورزشی در آستانه تغییری همیشگی قرار می‌گیرد.[1][2]