بلیزارد آینده World of Warcraft را دوپاره کرد: نبرد «The Last Titan» با بازگشت کلاسیک «Forever»

در یک سوی استیج مرکز همایش‌های آناهایم، همه‌چیز حول محور سرعت و هیجان می‌چرخد: یک ماراتن سینمایی و بی‌وقفه در نقطه اوج یک داستان ۲۰ ساله که در آن بازیکن، قهرمانی خداگونه است. در سوی دیگر، وعده اصلی بازگشت به سختی‌هاست: یک بازگشت بی‌رحمانه و نفس‌گیر به سندباکس سال ۲۰۰۴، جایی که درگیر شدن با دو دشمن اضافه حکم مرگ را دارد و جامعه بازیکنان سرور تنها شبکه نجات شماست.

بلیزارد انترتینمنت در بلیزکان ۲۰۲۶ فقط نرم‌افزار جدیدی معرفی نکرد؛ بلکه یک شکاف دائمی در فلسفه طراحی خود را رسمی کرد و متعهد شد دو نسخه کاملاً ناسازگار از یک جهان را به‌طور همزمان توسعه دهد.[1][2]

این استودیو در مراسم افتتاحیه خود به جزئیات The Last Titan پرداخت؛ بسته‌الحاقی جدیدی که سال آینده به حماسه Worldsoul در بازی مدرن پایان می‌دهد. اما دقایقی بعد، غافلگیری اصلی رو شد: World of Warcraft: Forever، پروژه شایعه‌شده «کلاسیک پلاس» که نسخه اصلی و وانیلا بازی را با محتوای جدید و متفاوت بازسازی می‌کند.[1][4]

رسانه پالیگان اشاره می‌کند که معرفی Forever «دقیقاً همان چیزی است که طرفداران وانیلا می‌خواهند»، در حالی که پی‌سی گیمر این پروژه را «نسخه عجیب‌وغریب این MMO در یک تایم‌لاین دیگر» توصیف می‌کند. برخلاف انتشار مجدد و ثابت نسخه کلاسیک در سال ۲۰۱۹ که بیشتر شبیه یک قطعه موزه‌ای بود، این نسخه جدید نشان‌دهنده توسعه فعال و مستمری است که از کدهای پایه سال ۲۰۰۴ منشعب می‌شود.[3][6]

معامله بر سر زمان و توجه بازیکنان کاملاً واضح است. The Last Titan نقطه اوج راحتی و دسترسی مدرن است. سیستم مچ‌میکینگ کاملاً خودکار است، سفر بین مناطق مختلف در یک چشم‌به‌هم‌زدن انجام می‌شود و فاصله بین ورود به بازی تا مبارزه با باسِ رید به چند دقیقه کاهش یافته است.[5]

در مقابل، Forever دقیقاً از همان اصطکاک و سختی‌ها به‌عنوان سلاحی برای وادار کردن بازیکنان به تعامل استفاده می‌کند. بدون مچ‌میکینگ خودکار، بازیکنان باید شخصاً در کانال‌های چت گروه تشکیل دهند، به‌صورت فیزیکی در قاره‌های پهناور و خطرناک سفر کنند و به مکانیک‌های کنترل جمعیت تکیه کنند که نسخه‌های مدرن برای افزایش سرعت بازی آن‌ها را کنار گذاشته‌اند.[2][3]

مدرکی که از رویکرد مدرن حمایت می‌کند، واقعیت‌های جمعیت‌شناختی است. با ورود بازیکنان نسخه اصلی سال ۲۰۰۴ به دهه‌های سی و چهل زندگی‌شان، ساعات بی‌وقفه‌ای که برای حفظ یک گیلد به سبک وانیلا نیاز است، دیگر برای اکثر مشترکین وجود ندارد. The Last Titan به برنامه زمانی بازیکن احترام می‌گذارد و چالش‌های مکانیکی سطح بالا را بدون دردسرهای لجستیکی ارائه می‌دهد.[1][5]

از سوی دیگر، دلیل موفقیت رویکرد «کلاسیک پلاس»، حفظ بازیکنان از طریق پیوندهای اجتماعی است. وقتی راحتی، نیاز به صحبت با دیگر بازیکنان را از بین می‌برد، دنیای بازی حتی در شلوغی هم خالی به نظر می‌رسد. Forever همکاری را اجباری می‌کند، کوئست‌های الیت کوچک را به رویدادهای کل سرور تبدیل می‌کند و شهرت‌هایی می‌سازد که واقعاً برای اقتصاد سرور اهمیت دارند.[2][6]

استراتژی دوگانه بلیزارد تایید می‌کند که هیچ‌کدام از این دو گروه اشتباه نمی‌کنند، اما آن‌ها نمی‌توانند در یک معماری سرور مشترک همزیستی داشته باشند. The Last Titan برای زمانی مناسب است که بازیکن خواهان اجرای مکانیک‌های پیچیده و سریع و داستان‌گویی سینمایی در یک برنامه زمانی فشرده و قابل پیش‌بینی باشد. اما زمانی که بازیکن یک دنیای زنده و خطرناک بخواهد که در آن مسیر مهم‌تر از مقصد است، این نسخه به کار نمی‌آید.[1][5]

برعکس، WoW: Forever زمانی ایده‌آل است که بازیکن، مسیر لول‌آپ و شهرت در سرور را به‌عنوان بازی اصلی ببیند و زمان کافی برای پذیرش تاخیرهای طبیعی و از پیش‌تعیین‌نشده را داشته باشد. اما اگر بازیکن خواهان دسترسی فوری به حلقه‌های رقابتی اندگیم یا پیشرفت انفرادی باشد، این نسخه انتخاب مناسبی نخواهد بود.[3][4]

بتای Forever از همین هفته آغاز می‌شود، در حالی که The Last Titan برای عرضه تجاری در سال آینده برنامه‌ریزی شده است. این تقابل، یک آزمون بزرگ و در لحظه را رقم می‌زند تا مشخص شود آیا نوستالژی با ظاهری جدید می‌تواند لبه صیقلی و بدون اصطکاک طراحی بازی‌های مدرن را شکست دهد یا خیر.[3][5]