بحران جهانی روان‌کننده‌ها: کمبود روغن پایه، فولکس‌واگن و تویوتا را مجبور به بازنگری در فرمول روغن موتور کرد

دفعه بعد که خودروی هیبریدی مدل جدید خود را برای سرویس دوره‌ای می‌برید، ممکن است صورت‌حساب بسیار متفاوتی را مشاهده کنید—و روغنی که وارد موتور می‌شود ممکن است با آنچه روی درپوش موتور نوشته شده، مطابقت نداشته باشد. سال‌هاست که رانندگان به تعویض روغن سنتتیک استاندارد با هزینه حدود ۸۰ دلار عادت کرده‌اند، اما یک شوک ناگهانی در عرضه جهانی، این هزینه‌ها را به سمت ۱۵۰ دلار سوق داده و مراکز خدمات را مجبور به بازنویسی قوانین نگهداری روتین کرده است.[2][7]

شرکت‌های فولکس‌واگن (Volkswagen)، استلانتیس (Stellantis) و تویوتا (Toyota) فعالانه به نمایندگی‌های خود دستور می‌دهند تا فرمول‌های روغن موتور خود را بازنگری کرده و از وزن‌های سنگین‌تر روغن به عنوان جایگزین استفاده کنند تا کمبود شدید روان‌کننده‌های با کیفیت بالا را مدیریت کنند. این بحران ناشی از درگیری‌های خاورمیانه است، به ویژه پس از آنکه موشک‌های ایران به تأسیسات عظیم گاز به مایع (GTL) شل (Shell) به نام «مروارید» (Pearl) در قطر آسیب رساندند و زنجیره تأمین روغن‌های پایه بسیار تصفیه‌شده گروه III را که موتورهای مدرن به آن نیاز دارند، قطع کردند.[1][5]

اثر موجی مالی این اتفاق فوری و شدید بوده است. قیمت روغن‌های پایه گروه III تقریباً سه برابر سطح قبل از جنگ شده و در بازارهای اروپا و آمریکا به حدود ۴,۰۰۰ دلار در هر تن رسیده است. برای تعمیرگاه‌های مستقل و نمایندگی‌های محلی که نگهداری روزانه را انجام می‌دهند، یک گالن روغن سنتتیک محبوب ۰W-۲۰ که قبلاً ۱۰ دلار عمده‌فروشی قیمت داشت، اکنون به ۲۵ دلار نزدیک شده است؛ مبلغی که ناگزیر در میز خدمات به مصرف‌کننده منتقل می‌شود.[1][7]

برای حفظ خودروها در جاده، خودروسازان در حال صدور بولتن‌های خدمات فنی اضطراری هستند. تویوتا یک یادداشت «اخبار قطعات و لوازم جانبی امروز» توزیع کرد که به نمایندگی‌ها اطلاع می‌داد اکسون‌موبیل (ExxonMobil) با کمبود مداوم روغن‌های فوق‌العاده رقیق ۰W-۸ و ۰W-۱۶ مواجه است. اکنون به مکانیک‌ها دستور داده شده است که به طور موقت از روغن‌های کمی غلیظ‌تر استفاده کنند—استفاده از ۰W-۱۶ به جای ۰W-۸ و ۰W-۲۰ به جای ۰W-۱۶—تا موجودی باقیمانده را کش دهند. نیسان (Nissan) نیز سهمیه‌بندی عرضه روغن‌های موتور سنتتیک ۵W-۳۰ و ۰W-۲۰ را برای شبکه نمایندگی‌های خود آغاز کرده است.[3][5][7]

این تغییر مسیر، بحث شدیدی را در میان مهندسان خودرو، مکانیک‌ها و مالکان وسایل نقلیه برانگیخته است. موتورهای مدرن، به ویژه موتورهای موجود در خودروهای هیبریدی با بازدهی بالا مانند کمری (Camry) یا پریوس (Prius) جدیدتر، با تلرانس‌های بسیار دقیق و به طور خاص برای روغن‌های با ویسکوزیته فوق‌العاده پایین طراحی شده‌اند تا مصرف سوخت را به حداکثر برسانند. ریختن یک روغن سنگین‌تر در این موتورها، حتی به طور موقت، مالکان را مجبور می‌کند تا نیاز فوری به روانکاری را در مقابل تأثیرات احتمالی بلندمدت بر بازدهی و سایش موتور بسنجند.[7]

انجمن تولیدکنندگان روان‌کننده مستقل (ILMA) رسماً از مؤسسه نفت آمریکا (API) درخواست کمک اضطراری کرده و خواسته است تا مقررات فورس ماژور (قوه قهریه) اعمال شود تا بازاریابان روان‌کننده بتوانند فرمولاسیون‌ها را بدون از دست دادن گواهینامه‌های رسمی خود تنظیم کنند. هالی آلفانو، مدیر عامل ILMA، هشدار داد که صنعت تقریباً بدون هیچ حاشیه خطایی کار می‌کند و خاطرنشان کرد که ۴۴٪ از عرضه روغن پایه گروه III ایالات متحده از خاورمیانه تأمین می‌شود.[2][6]

با توجه به اینکه تأمین‌کنندگان جایگزین در حال حاضر با حداکثر ظرفیت کار می‌کنند و پالایشگاه‌های کره جنوبی نفت خام محدود خود را به سمت تولید دیزل و سوخت جت سودآورتر هدایت می‌کنند، هرگونه اختلال بیشتر می‌تواند بازار محدود کنونی را به یک خشکسالی تمام عیار تبدیل کند. تحلیلگران صنعتی در ICIS پیش‌بینی می‌کنند که بازگشت به وضعیت عادی تا اواخر سال ۲۰۲۶ یا اوایل ۲۰۲۷ بعید است، به این معنی که فشار بر رانندگان برای چندین دوره سرویس ادامه خواهد داشت.[8]

با طولانی شدن این کمبود، مالکان وسایل نقلیه اساساً برای دوره سرویس بعدی خود با دو مسیر متمایز روبرو هستند. آن‌ها یا باید به دنبال روغن‌های فوق‌العاده رقیق با مشخصات کارخانه‌ای که به طور فزاینده‌ای کمیاب هستند، با قیمت بسیار بالاتر بگردند، یا جایگزین‌های سنگین‌تر مورد تأیید سازنده را بپذیرند. انتخاب درست به شدت به عادات رانندگی، سن خودرو و محدودیت‌های بودجه بستگی دارد و رانندگان روزمره را مجبور می‌کند تا تنها برای روشن نگه داشتن موتور خودروی خود، یک زنجیره تأمین پیچیده ژئوپلیتیکی را مدیریت کنند.[4]