دیلیوری هیرو برای هموارسازی مسیر تصاحب توسط اوبر، ۱۴ بازار منطقه‌ای را به ارزش ۱٫۴ میلیارد یورو واگذار می‌کند

برای میلیون‌ها مصرف‌کننده در سراسر اروپای شرقی، اروپای جنوبی و بخش‌هایی از آمریکای لاتین، اپلیکیشنی که برای سفارش شام استفاده می‌کنند در آستانه تغییر مالکیت است—اما راننده تحویل در خانه احتمالاً همان خواهد ماند. در یک اقدام گسترده برای بازآرایی چشم‌انداز تحویل غذای جهانی و پاسخگویی به نظارت شدید رگولاتوری، شرکت دیلیوری هیرو مستقر در برلین، بخش بزرگی از ردپای منطقه‌ای خود را واگذار می‌کند. این واگذاری استراتژیک بر مانورهای پیچیده‌ای تأکید دارد که برای اجرای ابرادغام‌ها در اقتصاد فناوری مدرن ضروری است، جایی که نهادهای ضد انحصار به طور فزاینده‌ای نسبت به تمرکز انحصاری در اقتصاد گیگ محتاط هستند. با اقدام پیشگیرانه، شرکت‌ها تلاش می‌کنند شرایط خروج خود از بازار را دیکته کنند، به جای اینکه منتظر بمانند تا رگولاتورها آنها را مجبور به این کار کنند.

واگذاری ۱٫۴ میلیارد یورویی (معادل ۱٫۶ میلیارد دلار) کنترل کامل ۱۴ بازار منطقه‌ای همپوشان را به شرکت سرمایه‌گذاری SSW Partners مستقر در نیویورک منتقل می‌کند. دیلیوری هیرو با واگذاری پیشگیرانه عملیات در کشورهایی که اوبر ایتس (Uber Eats) از قبل موقعیت غالبی دارد، قصد دارد مسیر ضد انحصار را برای پیشنهاد تصاحب عمومی داوطلبانه ۱۳ میلیارد یورویی اوبر هموار سازد. این تفکیک یک حمله جراحی بسیار حساب‌شده است که دقیقاً همپوشانی‌های جغرافیایی را حذف می‌کند که می‌توانستند به طور خودکار باعث مسدود شدن رگولاتوری در بروکسل و فراتر از آن شوند. SSW Partners، یک شرکت سهام خصوصی که به دلیل مدیریت تراکنش‌های پیچیده فرامرزی شناخته می‌شود، برای اداره مستقل این شبکه‌ها وارد عمل خواهد شد و تضمین می‌کند که رقابت محلی حتی پس از جذب شرکت مادر توسط یک غول سیلیکون ولی، قوی باقی بماند.[1][3]

سند پیشنهاد رسمی اوبر، که اواخر آگوست پس از تأیید سازمان نظارت مالی فدرال آلمان (BaFin) منتشر شد، شامل پیشنهاد نقدی ۴۱٫۵۰ یورویی به ازای هر سهم برای این غول تحویل آلمانی است. این معامله نشان‌دهنده ۱ و ۸ درصد (۱۰۸ درصد) حق بیمه نسبت به قیمت سهم دیلیوری هیرو در اوایل ماه می است و ارزش سهام کاملاً رقیق‌شده شرکت را تقریباً ۱۳ میلیارد یورو برآورد می‌کند. دوره پذیرش برای سهامداران در حال حاضر باز است و به طور پیوسته تا ۵ نوامبر ۲۰۲۶ ادامه خواهد داشت. تحلیلگران مالی خاطرنشان می‌کنند که حجم بالای این حق بیمه، نشان‌دهنده تلاش تهاجمی اوبر برای تثبیت بازار تحویل جهانی تکه‌تکه شده است، که از ترازنامه عظیم خود برای خرید یکی از ریشه‌دارترین رقبای بین‌المللی خود استفاده می‌کند.[2][3]

واگذاری استراتژیک به SSW Partners کاملاً مشروط به تکمیل موفقیت‌آمیز ابرادغام گسترده‌تر اوبر است. ۱۴ بازار واگذار شده شامل گستره جغرافیایی وسیعی هستند، از جمله اتریش، چک، لهستان، اسپانیا، پرتغال، یونان، قبرس، رومانی، مولداوی، نروژ، سوئد، ترکیه، شیلی و اکوادور. در این مناطق خاص، پلتفرم‌های تحویل محلی به طور یکپارچه بر روی زیرساخت‌های فنی موجود خود به کار ادامه خواهند داد و هیچ اختلالی برای رستوران‌ها یا مصرف‌کنندگان ایجاد نخواهد شد. با این حال، مالکیت شرکتی و جهت‌گیری استراتژیک به طور کامل به شرکت سهام خصوصی منتقل خواهد شد، نه غول حمل و نقل سیلیکون ولی، که یک دیوار آتش عملیاتی متمایز بین دو نهاد ایجاد می‌کند.[1][3]

اوبر به صراحت در پرونده‌های نظارتی و اسناد پیشنهاد عمومی خود اعلام کرده است که هیچ نفوذی بر SSW Partners یا کسب‌وکارهای واگذار شده دیلیوری هیرو در آینده نخواهد داشت. این دیوار آتش ساختاری به طور خاص برای جلب رضایت مقامات رقابت اروپایی طراحی شده است، که به طور فزاینده‌ای بخش تحویل غذا را برای تمرکز انحصاری و قدرت قیمت‌گذاری ناعادلانه مورد بررسی قرار داده‌اند. یک مداخله نظارتی مشابه قبلاً گروه سرمایه‌گذاری پروسوس (Prosus) را مجبور کرد تا سهم خود در دیلیوری هیرو را به شدت کاهش دهد تا شرایط ضد انحصار برای تصاحب Just Eat Takeaway را برآورده کند، که به عنوان یک سابقه روشن برای استراتژی واگذاری پیشگیرانه در اینجا عمل می‌کند.[3][4]

برای ده‌ها بازار جهانی که اوبر آنها را حفظ می‌کند، این تصاحب نشان‌دهنده گسترش عظیم و بی‌سابقه‌ای در ردپای لجستیکی بین‌المللی آن است. این تصاحب تقریباً تعداد کشورهایی را که اوبر در آنها خدمات حمل و نقل (ride-hailing) و تحویل غذا را ارائه می‌دهد، دو برابر خواهد کرد و به طور چشمگیری از ۳۴ به ۵۸ بازار در یک شب افزایش خواهد یافت. مجموع رزروهای ناخالص (Gross Bookings) پیش‌بینی شده برای پلتفرم یکپارچه در سال ۲۰۲۵ به رقم خیره‌کننده ۲۳۶ میلیارد دلار رسید، که بر مقیاس محض و جاذبه اقتصادی شبکه لجستیکی تازه شکل گرفته تأکید می‌کند. این دسترسی گسترده به اوبر اجازه می‌دهد تا خدمات اشتراک و محصولات حمل و نقل خود را به میلیون‌ها کاربر فعال جدید بفروشد.[1][3]

دیلیوری هیرو در آستانه نهایی شدن ادغام، فعالانه برای تقویت ترازنامه و کارایی عملیاتی خود تلاش کرده است. گزارش‌های مالی فصلی اخیر بر تسریع رشد و یک چرخش استراتژیک به سمت مدل‌های اشتراک تکرارشونده تأکید دارند تا از رقابت شدید قیمتی که مدیران اجرایی صادقانه آن را در بخش تجارت سریع (quick-commerce) توصیف کرده‌اند، جلوگیری شود. این شرکت اخیراً راهنمای مالی سال ۲۰۲۶ خود را افزایش داده و رشد ۹ تا ۱۱ درصدی ارزش ناخالص کالا (GMV) را برای آن سال پیش‌بینی کرده است، که به سرمایه‌گذاران سیگنال می‌دهد که کسب‌وکار اصلی حتی با وجود فرآیند پیچیده تصاحب شرکتی، بسیار انعطاف‌پذیر باقی می‌ماند.[4][5]

مسیر نهایی کردن این تصاحب از منظر تأیید سهامداران، به طرز قابل توجهی هموار به نظر می‌رسد. اوبر قبلاً تعهد غیرقابل برگشتی را از سرمایه‌گذار بزرگ فناوری، پروسوس (Prosus)، برای واگذاری سهم عظیم ۱۷ درصدی خود در شرکت تضمین کرده است. این میزان، همراه با دارایی‌های مستقیم و مشتقات سهام موجود اوبر، به طور مؤثر کنترل ۵۳ درصد منافع اقتصادی دیلیوری هیرو را به غول حمل و نقل می‌دهد. این مبنای قاطع به راحتی از حداقل آستانه پذیرش ۵۰ درصد به علاوه یک سهم که توسط مقررات مالی آلمان برای بستن رسمی معامله مورد نیاز است، فراتر می‌رود و عملاً تهدید جنگ پیشنهادی رقیب را خنثی می‌کند.[1][3]

با نزدیک شدن به مهلت نوامبر برای پذیرش سهامداران، تمرکز شرکتی کاملاً به سمت عبور از هزارتوی مجوزهای نظارتی بین‌المللی تغییر می‌کند. اوبر و دیلیوری هیرو با حذف فعالانه ۱۴ بازار همپوشان مشکل‌ساز و واگذاری آنها به یک حامی مالی مستقل، ساختار معامله‌ای را مهندسی کرده‌اند که تلاش می‌کند از جدی‌ترین موانع ضد انحصار عبور کند. اگر استراتژی نظارتی موفقیت‌آمیز باشد، شرکت‌ها در حال آماده‌سازی برای تسویه نهایی و پرداخت نقدی در نیمه دوم سال ۲۰۲۷ هستند، که به طور دائمی پویایی رقابتی اقتصاد گیگ جهانی را تغییر خواهد داد.[2][3]