اسپانیا میزبانی فینال جام جهانی ۲۰۳۰ را مطالبه می‌کند؛ ادعای فیفا مبنی بر رد قول پنهانی به مراکش

برای هواداران فوتبالی که برای سفر عمر خود در سال ۲۰۳۰ برنامه‌ریزی می‌کنند، مقصد بزرگترین مسابقه این رشته همچنان درگیر یک کشمکش ژئوپلیتیکی پرمخاطره است. فینال جام جهانی صدمین سالگرد، نگین یک تورنمنت بی‌سابقه سه‌قاره‌ای است و نبرد پشت پرده بر سر اینکه چه کسی میزبان آن باشد، ناگهان علنی شده است. در حالی که بازی‌های افتتاحیه برای ادای احترام به ریشه‌های تورنمنت در آمریکای جنوبی برنامه‌ریزی شده‌اند، هسته اصلی این رویداد بر اساس پیشنهاد مشترک اسپانیا، پرتغال و مراکش استوار است. اکنون، این ائتلاف با اصطکاک داخلی روبرو است، زیرا دو شریک بزرگ آشکارا برای حق برگزاری بازی قهرمانی رقابت می‌کنند و تلاش مشترک برای میزبانی را به یک رقابت دیپلماتیک شدید تبدیل کرده‌اند.[1][3]

دولت اسپانیا و فدراسیون فوتبال این کشور (RFEF) با قاطعیت بر خواسته خود مبنی بر میزبانی فینال ۲۰۳۰ تأکید کرده و گزارش‌های جنجالی مبنی بر وعده پنهانی این مسابقه به مراکش را رد کردند. میلگروس تولون، وزیر ورزش اسپانیا، این هفته در برنامه‌های تلویزیونی اعلام کرد که اسپانیا ذاتاً «شایسته» بازی فینال است. تولون در گفتگو با کادنا سِر (Cadena SER) تأکید کرد که اسپانیا و پرتغال پیش از دعوت از مراکش، پیشگام پیشنهاد اولیه بودند و به وضعیت فعلی کشورش به عنوان قهرمانان جهان در بخش مردان و زنان به عنوان دلیلی بر شایستگی فوتبالی خود اشاره کرد. رافائل لوزان، رئیس RFEF، نیز این احساس را تکرار کرد و اظهار داشت که «هیچ توجیهی» برای محروم کردن اسپانیا از فینال بزرگ وجود ندارد.[1][3][4]

این کشمکش دیپلماتیک با گزارش تکان‌دهنده‌ای در روزنامه تایمز آغاز شد که ادعا می‌کرد جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، در ازای حمایت از نامزدی مجددش، میزبانی فینال را به مراکش پیشنهاد داده است. اینفانتینو در حال حاضر پس از تهدید یوفا (نهاد حاکم بر فوتبال اروپا) به تحریم به دلیل طرح جنجالی و اکنون لغو شده او برای سرمایه‌گذاری خصوصی، در حال مدیریت یک بحران سیاسی جدی است. طبق این گزارش، اینفانتینو به دنبال آن بود که ورزشگاه ۱۱۵ هزار نفری ملک حسن دوم در کازابلانکا را به عنوان محل برگزاری فینال تضمین کند؛ این یک اقدام استراتژیک برای تقویت حمایت آفریقا و خاورمیانه بود که فرآیند سنتی انتخاب محل برگزاری را برای تضمین آینده سیاسی خود دور می‌زد.[2][5]

فیفا به سرعت برای خاموش کردن این جنجال اقدام کرد و هرگونه توافق پشت پرده را قاطعانه تکذیب نمود. سخنگوی این نهاد حاکم جهانی، این اتهامات را «نادرست و گمراه‌کننده» خواند و اصرار ورزید که هیچ قولی در مورد فینال ۲۰۳۰ داده نشده و تصمیم رسمی از طریق فرآیند استاندارد و شفاف مناقصه اتخاذ خواهد شد. تولون اشاره کرد که دولت اسپانیا در ابتدا از این گزارش‌ها «غافلگیر» شده بود، اما با تکذیب قاطعانه و علنی فیفا احساس اطمینان کرد. این نهاد حاکم تأکید کرد که محل برگزاری فینال «در زمان مقتضی» و صرفاً بر اساس شایستگی‌های فنی و ظرفیت لجستیکی انتخاب خواهد شد.[1][3][6]

رقابت بر سر محل برگزاری، دو دیدگاه متمایز از زیرساخت‌های فوتبال را در مقابل هم قرار می‌دهد. اسپانیا به شدت بر روی استادیوم‌های مشهور و تثبیت‌شده خود تکیه دارد و عمدتاً ورزشگاه سانتیاگو برنابئو (Santiago Bernabéu) تازه بازسازی شده رئال مادرید و کمپ نو (Camp Nou) مدرن شده بارسلونا را پیشنهاد می‌دهد. هر دوی این استادیوم‌ها ظرفیت‌های عظیمی دارند و ده‌ها سال سابقه میزبانی فینال‌های نخبه اروپا را دارا هستند. در مقابل، مراکش چشم‌اندازی از آینده را مطرح می‌کند. این کشور شمال آفریقا در حال ساخت یک ابرورزشگاه فوق مدرن در نزدیکی کازابلانکا است که به طور خاص طراحی شده تا بزرگترین محل برگزاری فوتبال در جهان باشد. برای مراکش، میزبانی فینال یک نقطه عطف تاریخی برای فوتبال آفریقا و بازدهی عظیمی برای سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی آن‌ها خواهد بود.[1][2]

در حالی که هنوز چهار سال تا آغاز تورنمنت باقی مانده است، کمیته میزبانی سه‌جانبه قرار است در ماه سپتامبر با فیفا دیدار کند تا توزیع پیچیده ۱۰۴ مسابقه را نهایی سازد. در حالی که انتظار می‌رود پرتغال به راحتی میزبان بازی‌ها در سه استادیوم تثبیت‌شده – از جمله استادیو دا لوز (Estádio da Luz) و استادیو ژوزه آلوالاده (Estádio José Alvalade) – باشد، نبرد بر سر مکان‌های باقی‌مانده، اتحاد این ائتلاف بین‌قاره‌ای را به چالش خواهد کشید. اسپانیا در ابتدا انتظار داشت تا ۷۰ مسابقه را در ۱۱ محل میزبانی کند، اما اصرار مراکش برای حداقل شش شهر میزبان، تهدید می‌کند که سهم اسپانیا را کاهش دهد. با نزدیک شدن به نشست سپتامبر، رقابت برای فینال همچنان جایزه نهایی در یک موازنه دیپلماتیک ظریف باقی مانده است.[1][3]

نتیجه این اختلاف بر سر محل برگزاری، سابقه مهمی را برای نحوه موازنه فیفا بین قدرت‌های سنتی فوتبال و بازارهای نوظهور در دوران گسترش یافته ۴۸ تیمی ایجاد خواهد کرد. اگر اسپانیا فینال را تضمین کند، تسلط پایدار اروپا بر سودآورترین لحظات این ورزش تقویت می‌شود. اگر مراکش با موفقیت از ابرورزشگاه جدید خود برای برنده شدن در مناقصه استفاده کند، این امر نشان‌دهنده یک تغییر قطعی در زیرساخت‌های فوتبال جهانی خواهد بود و ثابت می‌کند که سرمایه‌گذاری‌های عظیم با حمایت دولت می‌توانند با موفقیت، سنگرهای تاریخی اروپا در این ورزش را به چالش بکشند.[2][3]

در حال حاضر، هواداران و اقتصادهای محلی در انتظار مانده‌اند. سود اقتصادی حاصل از میزبانی فینال جام جهانی در حد صدها میلیون دلار اندازه‌گیری می‌شود که شامل گردشگری، اعتبار پخش جهانی و بهره‌برداری طولانی‌مدت از زیرساخت‌ها است. در حالی که هر دو کشور پیش از مذاکرات سپتامبر بر مواضع خود پافشاری می‌کنند، جام جهانی ۲۰۳۰ مدت‌ها قبل از به ثمر رسیدن حتی یک توپ، درام بزرگی را به نمایش گذاشته است.[1][3]