یوفا پس از تضمین فیفا مبنی بر عدم فروش سهام جام جهانی، تهدید به تحریم را کنار گذاشت

بازی خطرناک به پایان رسید. یوفا رسماً تهدید بی‌سابقه خود مبنی بر تحریم مسابقات فیفا را لغو کرد و پس از دریافت تضمین‌های قاطع مبنی بر عدم واگذاری جام جهانی به سرمایه‌گذاران خصوصی، از موضع خود عقب‌نشینی کرد. این موفقیت دیپلماتیک به بن‌بستی پایان داد که تهدید می‌کرد تار و پود فوتبال بین‌المللی را از هم بگسلد.[1]

این توافق بحرانی را خنثی می‌کند که به سرعت در حال تبدیل شدن به خطرناک‌ترین بحران سیاسی در حکمرانی ورزشی مدرن بود. فدراسیون‌های اروپایی ماه‌ها بود که بی‌سروصدا در حال سازماندهی مقاومتی علیه تلاش جاه‌طلبانه و بسیار بحث‌برانگیز جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، برای وارد کردن سرمایه‌گذاران خارجی به مهم‌ترین دارایی‌های این ورزش بودند.[4]

طرح اولیه اینفانتینو شامل تزریق چند میلیارد دلاری از سوی کنسرسیومی از صندوق‌های خصوصی بود که هدف آن گسترش جام جهانی باشگاه‌ها و احتمالاً در اختیار گرفتن سهمی از تقویم بین‌المللی جهانی بود. یوفا این اقدام را تهدیدی حیاتی برای سلطه خود در لیگ قهرمانان و خصوصی‌سازی خطرناک بازی جهانی می‌دانست.[3]

نقطه عطف این هفته فرا رسید، زمانی که فیفا تضمین‌های رسمی و کتبی را به مقر یوفا در نیون ارسال کرد. این اسناد صراحتاً هرگونه فروش، حق امتیاز یا تصاحب سهام خصوصی جام جهانی فیفا یا حقوق تجاری مرتبط با آن را در آینده قابل پیش‌بینی منتفی می‌دانند و پشتوانه قانونی مورد نیاز اروپا را فراهم کردند.[2][5]

فروپاشی طرح سرمایه‌گذاری اینفانتینو با تغییر ناگهانی و قاطع موضع فدراسیون فوتبال ایتالیا تسریع شد. ایتالیا، که از لحاظ تاریخی متحد کلیدی اینفانتینو بود، اواخر هفته گذشته حمایت خود را از طرح سهام خصوصی پس گرفت و رئیس فیفا را منزوی کرد و اهرم فشار کمی در برابر بلوک متحد اروپا برای او باقی گذاشت.

بدون ایتالیا، مقاومت اروپا غیرقابل نفوذ شد. تحریم توسط کشورهای عضو یوفا عملاً ارزش تجاری و ورزشی جام جهانی را از بین می‌برد، قدرت‌هایی مانند فرانسه، اسپانیا، انگلیس و آلمان را از مسابقات حذف می‌کرد و رقابت‌ها را برای پخش‌کنندگان جهانی غیرقابل شناسایی می‌ساخت.[4]

برای هواداران، این موفقیت دیپلماتیک به این معنی است که چرخه‌های آتی جام جهانی بدون سایه شوم خروج اروپا پیش خواهند رفت. اکنون تمرکز می‌تواند به طور کامل به زمین بازی بازگردد، با تضمین حضور بهترین بازیکنان جهان برای نمایندگی کشورهایشان در بزرگترین صحنه، بدون گرفتار شدن در آتش متقابل اتاق‌های هیئت مدیره.[3][5]

این توافق همچنین یک سابقه عظیم برای نحوه اداره دارایی‌های ورزشی جهانی در عصر ثروت‌های دولتی و سرمایه خصوصی ایجاد می‌کند. یوفا با موفقیت در جلوگیری از این فروش، خط قرمزی را ترسیم کرد و ثابت نمود که جام جهانی یک امانت عمومی باقی می‌ماند، نه یک دارایی شرکتی که باید از آن بهره‌برداری شود.[2]