استعفای حسین عبدی از سرمربیگری تیم امید پس از حذف تلخ در ناگویا

فدراسیون فوتبال ایران اکنون باید برای یکی از بحرانی‌ترین نیمکت‌های ملی تصمیم‌گیری کند؛ آن هم در شرایطی که زمان برای آماده‌سازی تیم جهت مسابقات انتخابی المپیک به سرعت در حال از دست رفتن است. بامداد جمعه، سوم مهرماه ۱۴۰۵، حسین عبدی، سرمربی تیم ملی فوتبال امید ایران، بلافاصله پس از بازگشت کاروان این تیم از ژاپن و در فرودگاه بین‌المللی امام خمینی، استعفای رسمی خود را اعلام کرد و دست مدیران فدراسیون را برای انتخاب جانشین باز گذاشت.[1][2]

این تصمیم در پی یک ناکامی تلخ و زودهنگام در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا اتخاذ شد. تیم ملی امید که با امیدهای فراوانی راهی ژاپن شده بود، در آخرین دیدار مرحله گروهی خود با نتیجه سنگین ۴ بر یک مغلوب کره شمالی شد و از گردونه رقابت‌ها کنار رفت. این شکست نه تنها رویای کسب مدال پس از ۲۴ سال را بر باد داد، بلکه موجی از انتقادات را روانه کادر فنی و ساختار مدیریتی تیم کرد.[3]

عبدی در جمع خبرنگاران حاضر در فرودگاه، با چهره‌ای برافروخته و ناراحت، مسئولیت کامل این شکست را بر عهده گرفت. او با بیان اینکه «شاید الان غمگین‌ترین و عصبانی‌ترین آدم روی زمین من هستم»، تاکید کرد که تمام تبعات مسائل فنی متوجه اوست. با این حال، سرمربی مستعفی تیم امید به شرایط عجیب بازی با کره شمالی نیز اشاره کرد و گفت که بازیکنانش در آن دیدار حساس، نه دویدند و نه جنگیدند و بازی روندی کاملا «نامتعارف» داشت.[1]

مسیر تیم امید در ناگویا با یک پیروزی امیدوارکننده ۳ بر یک مقابل امارات آغاز شد. در گام دوم، شاگردان عبدی در دیداری که مالکیت توپ را در اختیار داشتند، برابر چین به تساوی بدون گل رضایت دادند. با این نتایج، ایران تنها به یک تساوی در بازی آخر نیاز داشت تا صعود خود را قطعی کند، اما تقابل با کره شمالی به یک کابوس تمام‌عیار تبدیل شد.[2][3]

در دیدار سرنوشت‌ساز روز چهارشنبه، اول مهرماه، ایران ابتدا با گل دقیقه ۱۷ امیرحسین حسین‌زاده از حریف پیش افتاد و در آستانه صعود قرار گرفت. اما ورق در دقایق پایانی نیمه نخست برگشت. کره شمالی با استفاده از آشفتگی خط دفاعی ایران، در دقایق ۴۱ و ۴۴ توسط چو کوک و میونگ سونگ به گل رسید و با پیروزی به رختکن رفت.[3]

نیمه دوم نیز با برتری مطلق تیم شرق آسیایی همراه بود. میونگ سونگ در دقیقه ۵۱ گل سوم را به ثمر رساند و پاک چونگ سونگ در دقیقه ۶۸ تیر خلاص را بر پیکر تیم امید وارد کرد. تعویض‌های عبدی در نیمه دوم نیز نتوانست جریان بازی را تغییر دهد و ایران با نمایشی ضعیف و بدون برنامه، با ۴ امتیاز و تفاضل گل کمتر نسبت به کره شمالی، در رده سوم گروه قرار گرفت و حذف شد.[3]

فدراسیون فوتبال بلافاصله پس از این شکست، با انتشار بیانیه‌ای رسمی، ضمن عذرخواهی از مردم و هواداران، عملکرد تیم را «غیرقابل توجیه» خواند. در این بیانیه تاکید شده است که با وجود برگزاری اردوهای متعدد داخلی و خارجی، نتیجه به‌دست‌آمده با انتظارات فاصله زیادی داشته و فدراسیون در کوتاه‌ترین زمان ممکن، بررسی‌های کارشناسی خود را برای بازسازی تیم آغاز خواهد کرد.[4]

استعفای عبدی، پایان زودهنگام پروژه‌ای بود که قرار بود طلسم دهه‌ها ناکامی فوتبال پایه ایران را بشکند. او که پیشتر با تیم ملی نوجوانان نتایج قابل قبولی در جام جهانی کسب کرده بود، نتوانست همان موفقیت را در رده امید تکرار کند. اکنون، توپ در زمین فدراسیون فوتبال است تا با یک انتخاب استراتژیک، تیمی را که ستاره‌هایی چون محمدامین حزباوی، سعید سحرخیزان و امیرحسین حسین‌زاده را در اختیار دارد، از این بحران خارج کند و برای چالش‌های پیش‌رو آماده سازد.[3]