استقرار سامانه‌های عملیاتی لیزر پرانرژی آمریکا در تنگه هرمز با هدف رهگیری پهپادهای ایرانی

ارتش ایالات متحده تسلیحات عملیاتی لیزر پرانرژی را در تنگه هرمز مستقر کرده است؛ اقدامی که شیوه رهگیری تهدیدات هوایی توسط نیروهای دریایی در این آبراه مورد مناقشه را به طور بنیادین تغییر می‌دهد.

این سامانه‌های ناوپایه، که شامل «لیزر پرانرژی با خیره‌کننده نوری و نظارت یکپارچه» (HELIOS) با توان ۶۰ کیلووات است، به طور فعال برای رهگیری و انهدام پهپادهای ایرانی و موشک‌های کروز مهاجم مورد استفاده قرار می‌گیرند. این استقرار، با پشتیبانی سرمایه‌گذاری ۵۰۰ میلیون دلاری پنتاگون در سامانه‌های لیزری آماده رزم، نشان‌دهنده گذار فناوری انرژی هدایت‌شونده از دهه‌ها آزمایش آزمایشگاهی به عملیات‌های رزمی فعال است.[1][2][3]

محرک اصلی این استقرار، بهینه‌سازی کلان بودجه نظامی و حفظ مهمات محدود است. پدافند هوایی سنتی بر موشک‌های رهگیر جنبشی متکی است که هزینه هر یک از آن‌ها می‌تواند به میلیون‌ها دلار برسد؛ مسئله‌ای که در صورت استفاده برای سرنگونی پهپادهای نسبتاً ارزان‌قیمت، یک بار اقتصادی نامتقارن ایجاد می‌کند.

در مقابل، یک شلیک از لیزر پرانرژی تنها چند دلار هزینه برق برای خزانه‌داری به همراه دارد. استراتژیست‌های آمریکایی انتظار دارند این فناوری عصر فضا، با محافظت از ناوهای جنگی در برابر دوئل‌های موشکی پرهزینه، در همان ماه‌های نخست تشدید تنش‌ها، هزینه‌های خود را جبران کند.[1][4]

برخلاف تسلیحات متعارف که پرتابه‌های فیزیکی شلیک می‌کنند، این سامانه‌ها نیروی خود را از ژنراتورها یا بسته‌های باتری تعبیه‌شده در ناو دریافت می‌کنند تا پرتویی بسیار متمرکز از ذرات نور ایجاد کنند. این پرتو که با چشم غیرمسلح نامرئی است و تنها زیر نور فروسرخ قابل تشخیص است، به تماس مداوم با هدف نیاز دارد.

جرد کلر، ناشر خبرنامه Laser Wars، در این باره می‌گوید: «این در واقع نور تسلیحاتی‌شده است که برای سرنگونی هدف، چند ثانیه زمان که به آن زمان توقف می‌گوییم، روی آن متمرکز می‌ماند.» در طول این بازه زمانی، فوتون‌های متمرکز به سرعت سطح پهپاد یا موشک مهاجم را گرم می‌کنند تا جایی که اجزای حیاتی آن ذوب شوند، حسگرهایش از کار بیفتند یا کلاهک آن در هوا منفجر شود.[1][2]

در تلاقی قابل‌توجهی از سخت‌افزار نظامی و فناوری تجاری، گزارش‌ها حاکی از آن است که سامانه‌های لیزری پیشرفته با استفاده از کنترلرهای بازی تغییریافته مشابه ایکس‌باکس هدایت می‌شوند. پیمانکاران دفاعی به جای طراحی یک سیستم کنترل تخصصی از پایه، تصمیم گرفتند این رابط کاربری آشنا را تغییر کاربری دهند، با این استدلال که صنعت بازی پیش‌تر ارگونومی لازم برای هدف‌گیری دقیق را به کمال رسانده است.

مارک نیس، رئیس شرکت Directed Energy Consultants، به نیویورک پست گفت که این کنترل‌های بصری به اپراتورها اجازه می‌دهند تا «پهپادها را با دقت بسیار بالا ردیابی و هدف‌گیری کنند و نقطه اثر را دقیقاً همان‌جایی قرار دهند که می‌خواهیم، تا حسگرهای آن از کار بیفتد یا خود پهپاد منهدم شود.»[1][2]

استقرار عملیاتی در خاورمیانه با تلاش گسترده‌تر برای ادغام تسلیحات انرژی هدایت‌شونده در چندین جبهه همزمان شده است. نیروی زمینی ایالات متحده اخیراً یک قرارداد تولیدی به ارزش ۴۶۴٫۸ میلیون دلار را برای برنامه «لیزر پرانرژی پایدار» خود به شرکت AeroVironment واگذار کرده است. سامانه‌های لیزری مشابه، هرچند در ابعاد کوچک‌تر، پیش‌تر توسط نیروی کار مشترک مرز جنوبی مستقر شده‌اند و در آنجا موفق به سرنگونی دست‌کم ۱۱ پهپاد متعلق به کارتل‌های مواد مخدر مکزیک شده‌اند.[1][2]

علی‌رغم این پیشرفت، این فناوری همچنان با محدودیت‌های فیزیکی و محیطی قابل‌توجهی مواجه است. سامانه‌هایی که در حال حاضر در تنگه هرمز مستقر هستند، بزرگ و سنگین بوده و برای عملکرد به ظرفیت تولید برق یک ناو جنگی نیاز دارند.

علاوه بر این، لیزرهای رزمی برای عملکرد مؤثر به آب‌وهوای نسبتاً صاف نیاز دارند، زیرا شرایط جوی می‌تواند پرتو را پراکنده کند. توانایی آن‌ها برای درگیری همزمان با چندین هدف نیز محدود است، که این امر آن‌ها را در برابر دسته‌های متراکم پهپادی که ایران و نیروهای نیابتی‌اش در طول درگیری‌ها از آن‌ها استفاده کرده‌اند، آسیب‌پذیر می‌سازد.[1][2]

این استقرار پیامدهای استراتژیک فوری برای تنگه هرمز به همراه دارد؛ یک گذرگاه حیاتی دریایی که بخش قابل‌توجهی از ترانزیت جهانی نفت را تسهیل می‌کند. ایالات متحده با به‌کارگیری یک توانمندی دفاعی مقیاس‌پذیر و تجدیدپذیر، قصد دارد خطوط کشتیرانی تجاری را ایمن کرده و از دارایی‌های دریایی خود بدون تخلیه ذخایر مهمات دقیقش محافظت کند. در حالی که پنتاگون عملکرد تاکتیکی این سامانه‌ها را در سناریوهای دنیای واقعی ارزیابی می‌کند، تحلیلگران نظامی پیش‌بینی می‌کنند که ادغام تسلیحات انرژی هدایت‌شونده در سایر فرماندهی‌های رزمی تسریع شود.[1][3][4]

پیامدهای گسترده‌تر این تغییر، فراتر از درگیری‌های تاکتیکی فوری است. ارتش با اثبات این موضوع که تسلیحات انرژی هدایت‌شونده می‌توانند به طور قابل‌اعتمادی خارج از محیط‌های آزمایشگاهی کنترل‌شده عمل کنند، خط پایه جدیدی برای معماری پدافند دریایی ایجاد کرده است. انتظار می‌رود نسخه‌های آینده این سامانه‌ها دارای بازده کیلووات بالاتری باشند که به طور بالقوه برد مؤثر آن‌ها را افزایش داده و به آن‌ها اجازه می‌دهد تا تهدیدات بالستیک بزرگ‌تر و سریع‌تر را پیش از رسیدن به مراحل پایانی مسیرشان رهگیری کنند.[1][2]