اتحادیه اروپا برای رقابت با استارلینک، پرتاب ماهواره‌های خود را تا سال ۲۰۳۴ شش برابر می‌کند

زمانی که اسپیس‌ایکس (SpaceX) منظومه ماهواره‌ای استارلینک خود را به هزاران ماهواره فعال گسترش داد، این شرکت بر یک برنامه پرتاب شرکتی بسیار یکپارچه تکیه کرد که عمدتاً از خاک ایالات متحده عملیات خود را انجام می‌داد. اکنون اتحادیه اروپا در تلاش است تا توسعه مداری مشابهی را رقم بزند، اما رویکرد این اتحادیه نیازمند پیوند دادن شبکه‌ای از پایگاه‌های پرتاب جدید در کشورهای متحد است تا به وابستگی دیرینه خود به موشک‌های خارجی پایان دهد.

آندریوس کوبیلیوس، کمیسر دفاع و فضای اروپا، این هفته اعلام کرد که این بلوک قصد دارد نرخ پرتاب ماهواره‌های خود را تا سال ۲۰۳۴ شش برابر کند. کوبیلیوس در دومین کنفرانس «دسترسی به فضا» اتحادیه اروپا در بروکسل، طرح توسعه گسترده زیرساخت‌های مداری اروپا را تشریح کرد؛ طرحی که محرک اصلی آن، نیاز فوری به ارتباطات امن دولتی، رصد مستقل زمین و اطلاعات نظامی است.[1][2]

این رشد پیش‌بینی‌شده نیازمند شتاب‌بخشی عظیمی در هر دو بخش تولید ماهواره و استقرار پرتابگرها در سراسر این قاره است. اتحادیه اروپا انتظار دارد طی هشت سال آینده، ناوگان ماهواره‌های اختصاصی دولتی آن از نزدیک به ۷۰ دستگاه به حدود ۶۳۰ دستگاه افزایش یابد. ماهواره‌های نظامی و دفاع ملی روند استقرار پرشتاب‌تری را تجربه خواهند کرد و از حدود ۲۰ دستگاه به نزدیک به ۳۰۰ واحد فعال خواهند رسید.

در همین حال، پیش‌بینی می‌شود بخش فضایی تجاری که در حوزه قضایی اروپا فعالیت می‌کند، ظرفیت پایه فعلی خود یعنی ۱۰۰۰ واحد در مدار را دو برابر کند. این جهش در تولید سخت‌افزار، بازتاب‌دهنده تغییر بنیادین در نگاه پایتخت‌های اروپایی به دارایی‌های مداری است؛ گذاری از اکتشافات علمی به سوی زیرساخت‌های حیاتی امنیت ملی.[1]

برای پشتیبانی از این معماری گسترده، اتحادیه اروپا محاسبه کرده است که تا سال ۲۰۳۴ به ۶۲ پرتاب اختصاصی در سال نیاز خواهد داشت. این ظرفیت، جایگزینی مستمر سیستم ناوبری گالیله (Galileo) و شبکه‌های رصد زمین کوپرنیک (Copernicus) را تضمین می‌کند.

مهم‌تر از آن، این ظرفیت امکان استقرار IRIS² را فراهم می‌آورد؛ یک منظومه چندمداری که مشخصاً به عنوان جایگزین مستقل اروپایی برای استارلینک ایلان ماسک طراحی شده است. شبکه IRIS² با هدف ارائه اتصال پهن‌باند رمزنگاری‌شده برای دولت‌ها و نیروهای نظامی اروپا در نظر گرفته شده است تا اطمینان حاصل شود که در طول بحران‌های ژئوپلیتیک، ارتباطات حساس از طریق زیرساخت‌های تجاری آمریکا مسیریابی نمی‌شوند.[1][2]

دستیابی به این نرخ پرتاب شتاب‌یافته، یک گلوگاه جدی برای زیرساخت‌های فعلی اروپا محسوب می‌شود که از نظر تاریخی به تعداد معدودی از تأسیسات متمرکز وابسته بوده است. کوبیلیوس با اشاره به موشک سنگین آریان ۶ (Ariane 6) که از سکوی اصلی آژانس فضایی اروپا در گویان فرانسه پرتاب می‌شود، خاطرنشان کرد: «آریان قرار است ۱۰ بار در سال پرتاب شود، اما ما تنها در سال ۲۰۳۱ به ۱۴ پرتاب نیاز خواهیم داشت.»

موشک کوچک‌تر وگا (Vega) نیز با کمبود مشابهی مواجه است؛ این موشک در حال حاضر ظرفیت شش پرواز سالانه را دارد، در حالی که تقاضای پیش‌بینی‌شده برای آن تا سال ۲۰۳۰ به هشت پرواز می‌رسد. محاسبات نشان می‌دهد که ارائه‌دهندگان فعلی پرتاب در اروپا، به سادگی نمی‌توانند موشک‌ها را با سرعتی بسازند و به پرواز درآورند که پاسخگوی موج پیش‌روی محموله‌های حاکمیتی باشد.[1][2]

این کسری ساختاری در ظرفیت پرتاب، از هم‌اکنون موجب ایجاد اختلال در بازار فضایی اروپا شده است. کوبیلیوس به شرکت‌کنندگان در کنفرانس بروکسل که شامل مدیران هوافضا و مقامات دفاعی بودند، گفت: «امروز ما در یک نقطه عطف قرار داریم. ما بر بحران پرتابگرها غلبه کردیم، اما اکنون با چالش بعدی و شاید حتی بزرگ‌تری روبرو هستیم. نتیجه این وضعیت، رقابت شدید برای فرصت‌های محدود پرتاب و افزایش چشمگیر قیمت‌هاست که جاه‌طلبی‌های فضایی ملی و اروپایی را به خطر می‌اندازد.»

بدون توسعه سریع سکوهای پرتاب فیزیکی و تولید وسایل نقلیه فضایی، دولت‌های اروپایی با این خطر مواجه‌اند که ماهواره‌های کاملاً ساخته‌شده‌شان در اتاق‌های تمیز باقی بمانند و هیچ وسیله‌ای برای انتقال آن‌ها به مدار در دسترس نباشد.[2]

برای پر کردن این شکاف حیاتی در ظرفیت، اتحادیه اروپا فعالانه در حال بررسی گزینه‌هایی فراتر از مرزهای خود و تأسیسات پرتاب استوایی سنتی‌اش است. کوبیلیوس تأیید کرد که در حال آماده‌سازی یک «تور پرتاب» جامع برای ارزیابی پایگاه‌های فضایی جایگزین در سراسر قاره و در کشورهای شریک و متحد است.

او در مصاحبه‌ای با خبرنگاران گفت: «ما واقعاً در حال گسترش قابلیت‌های پرتاب خود در قاره اروپا یا در مناطق همجوار مانند آندویا (Andøya) در نروژ و اسکاتلند هستیم.» وی افزود که پرتغال در حال حاضر امکان‌سنجی ایجاد یک تأسیسات در مجمع‌الجزایر آزور را بررسی می‌کند و کانادا نیز می‌تواند به عنوان یک شریک پرتاب مناسب برای محموله‌های اروپایی عمل کند.[1][3]

ادغام پایگاه‌های خارج از اتحادیه اروپا در زیرساخت‌های امنیتی هسته این بلوک، نشان‌دهنده فوریت کمبود ظرفیت و تغییرات ژئوپلیتیک در دسترسی به مدار است. اگرچه نروژ و بریتانیا اعضای آژانس فضایی اروپا هستند، اما خارج از خود اتحادیه اروپا قرار دارند.

استفاده از سکوهای پرتاب در اسکاتلند یا قطب شمال نروژ، نیازمند چارچوب‌های همکاری و پروتکل‌های امنیتی جدیدی برای میزبانی از محموله‌های حاکمیتی و دارایی‌های نظامی اتحادیه اروپا خواهد بود. با این حال، این عرض‌های جغرافیایی شمالی مزایای متمایزی برای پرتاب ماهواره‌ها به مدارهای قطبی و خورشیدآهنگ ارائه می‌دهند که برای مأموریت‌های رصد زمین و شناسایی بسیار ارزشمند هستند.[1]

هدف نهایی که محرک این توسعه چند میلیارد یورویی است، دستیابی به استقلال راهبردی کامل برای این قاره است. در شرایطی که این بلوک در حال آماده‌سازی چارچوب مالی سال‌های ۲۰۲۸ تا ۲۰۳۴ خود است، تأمین مسیرهای مستقل به مدار به یکی از ارکان اصلی سیاست دفاعی و صنعتی اروپا تبدیل شده است.

اتکا به ارائه‌دهندگان تجاری آمریکایی مانند اسپیس‌ایکس برای پرتاب‌های دولتی، بیش از پیش به عنوان یک آسیب‌پذیری راهبردی غیرقابل‌قبول تلقی می‌شود. کوبیلیوس در پایان سخنرانی خود نتیجه‌گیری کرد: «دسترسی مستقل به فضا مهم‌ترین هدف ماست. ما نباید به موشک‌های خارجی وابسته باشیم.» دهه آینده آزمونی خواهد بود تا مشخص شود آیا صنعت هوافضای اروپا می‌تواند برای تحقق این مأموریت، ظرفیت‌های خود را گسترش دهد یا خیر.[2]