فرماندهان ارشد نظامی آمریکا به وزیر دفاع هشدار دادند که عملیات طولانی‌مدت ایران، آمادگی جهانی نیروها را تهدید می‌کند

در مجموعه‌ای از جلسات توجیهی محرمانه که طی هفته گذشته ارائه شد، فرماندهان ارشد نظامی ایالات متحده ارزیابی عملیاتی صریحی را به «پیت هگست»، وزیر دفاع، ارائه کردند: سرعت فعلی عملیات علیه ایران از نظر ساختاری قابل دوام نیست.

این هشدارها که در مکاتبات داخلی پنتاگون شرح داده شده‌اند، نشان می‌دهند که استقرار طولانی‌مدت گروه‌های ضربتی دریایی، سامانه‌های پدافند هوایی و گره‌های لجستیکی در خاورمیانه، به طور فعال در حال تضعیف وضعیت آمادگی جهانی ارتش است. رهبران نظامی با یونیفرم به طور فزاینده‌ای اعلام می‌کنند که الزامات عملیاتی این درگیری، منابع مورد نیاز برای سایر جبهه‌های استراتژیک را می‌بلعد.[1][2]

هسته اصلی استدلال نظامیان بر هزینه فرصت (Opportunity Cost) درگیری طولانی‌مدت در یک جبهه واحد و با شدت بالا متمرکز است. فرماندهان تأکید کردند که چرخش مداوم دارایی‌های با تقاضای بالا و تراکم پایین – به ویژه سامانه‌های دفاع موشکی پاتریوت (Patriot) و تاد (THAAD)، و همچنین گروه‌های ضربتی ناو هواپیمابر – آسیب‌پذیری‌های حیاتی را در ساختار دفاعی فرماندهی‌های هند-آرام و اروپا ایجاد می‌کند.

این فشار سیستمی، برنامه‌ریزان را مجبور می‌کند تا سطوح بالاتری از ریسک را در مناطقی بپذیرند که رقبای هم‌تراز (Peer Competitors) به طور فعال در حال نظارت بر قابلیت‌های نمایش قدرت ایالات متحده هستند.[2][3]

فرماندهان ارشد، بار عملیاتی را «بیش از حد، برای مدتی طولانی» توصیف کردند و خاطرنشان ساختند که زنجیره‌های تأمین لجستیکی پشتیبان عملیات ایران با حداکثر ظرفیت خود کار می‌کنند. این تخلیه منابع مستقیماً با مأموریت استراتژیک گسترده‌تری که در استراتژی‌های دفاعی اخیر تعیین شده و صراحتاً آمادگی برای رقابت قدرت‌های بزرگ را در اولویت قرار داده بود، در تضاد است. این اصطکاک بین رهبری نظامی با یونیفرم و نهاد دفاعی غیرنظامی، بر بحث فزاینده‌ای در مورد وضعیت نهایی استراتژیک درگیری فعلی تأکید می‌کند.[4][5]

در حالی که دولت برای فشار پایدار جهت برچیدن زیرساخت‌های نظامی ایران و خنثی‌سازی شبکه‌های نیابتی منطقه‌ای تلاش کرده است، برنامه‌ریزان نظامی به طور فزاینده‌ای بر تضعیف سیستمی نیروهای ایالات متحده تمرکز دارند. استقرار مداوم ناوشکن‌های موشک‌انداز برای رهگیری موشک‌های بالستیک و پهپادهای ایرانی، چرخه‌های نگهداری و تعمیرات را تسریع کرده و کشتی‌ها را مجبور می‌کند مدت‌ها پس از زمان‌بندی مقرر، در دریا بمانند و تعمیرات اساسی حیاتی در کارخانه‌های کشتی‌سازی را به تأخیر می‌اندازد.[1][6]

علاوه بر این، مصرف مهمات پیشرفته، از جمله رهگیرهای موشک استاندارد-۶ (SM-6) و تسلیحات هوا به زمین هدایت‌شونده دقیق، از ظرفیت پایگاه صنعتی دفاعی برای پر کردن مجدد ذخایر پیشی گرفته است. این کاهش مهمات، یک ریسک سیستمی جدی را در صورت وقوع بحران همزمان در تنگه تایوان یا در امتداد جناح شرقی ناتو، به وجود می‌آورد. این گلوگاه صنعتی به این معنی است که هر رهگیری که در خاورمیانه شلیک می‌شود، یک واحد کمتر برای یک وضعیت اضطراری احتمالی در سطح رقابت هم‌تراز باقی می‌گذارد.[3][4]

هشدارهای داده شده به هگست در یک مقطع حساس از درگیری مطرح می‌شوند، پس از تشدیدهای اخیر که نیاز به نمایش قدرت بیشتر ایالات متحده در منطقه داشته است. با گسترش دامنه عملیات، واقعیت ریاضی تولید نیرو، بحث‌های دشواری را در داخل پنتاگون تحمیل می‌کند. گزارش شده است که رهبران نظامی از وزیر دفاع می‌خواهند که یک مسیر خروج واضح (Off-ramp) تعریف کند یا به یک استراتژی مهار با شدت کمتر و پایدارتر روی آورد که امکان بازسازی ناوگان را فراهم سازد.[2][6]

این بحث، تنش ذاتی بین دستیابی به اهداف تاکتیکی محلی و حفظ وضعیت بازدارندگی جهانی را برجسته می‌کند. رهبری غیرنظامی همچنان بر این باور است که خنثی‌سازی تهدید فوری ایران یک پیش‌نیاز ضروری برای ثبات منطقه‌ای است و استدلال می‌کند که کاهش زودهنگام فشار، زمینه را برای تجاوز بیشتر فراهم می‌کند. با این حال، وظیفه ستاد مشترک مدیریت کل منابع نیروهای جهانی است، و مدل‌های آن‌ها نشان می‌دهد که مسیر فعلی از نظر ریاضی غیرقابل تحمل است.[1][5]

فرماندهان هشدار می‌دهند که اگر سرعت عملیاتی فعلی بدون گسترش متناسب تولیدات صنعتی دفاعی یا تخصیص مجدد مسئولیت‌های جهانی حفظ شود، ایالات متحده خطر دستیابی به یک موفقیت تاکتیکی محلی را به قیمت تضعیف ساختار بازدارندگی استراتژیک گسترده‌تر خود می‌پذیرد. هفته‌های آتی احتمالاً دولت را مجبور خواهد کرد تا اهداف حداکثری خود در خاورمیانه را با واقعیت محدود منابع نظامی ایالات متحده تطبیق دهد.[2][3][4]