فروش کارخانه خودروسازی فولکس‌واگن در آلمان برای تولید قطعات گنبد آهنین

یک خط مونتاژ خودرو با ۲۳۰۰ کارمند در شمال غربی آلمان، تولید خودروهای سواری را متوقف خواهد کرد تا زیرساخت‌های زمینی سیستم پدافند هوایی گنبد آهنین را تولید کند؛ این نخستین بار است که یک کارخانه بزرگ خودروسازی اروپایی به طور کامل برای تولید تجهیزات نظامی اسرائیل تغییر کاربری می‌دهد.

تاسیسات اوسنابروک که در حال حاضر خودروهای فولکس‌واگن تی‌راک کابریولت و پورشه کیمن را تولید می‌کند، پس از خروج آخرین خودروهای غیرنظامی از خط تولید در نیمه دوم سال ۲۰۲۷، به طور کامل به تولیدات دفاعی روی خواهد آورد. این اقدام نشان‌دهنده انتقال آشکار ظرفیت‌های صنعتی غیرنظامی و راکد به بخش پررونق نظامی است.[1][3][6]

این تغییر کاربری نتیجه یک توافق واگذاری است که در ۷ سپتامبر ۲۰۲۶ اعلام شد. فولکس‌واگن سایت اوسنابروک را به کنسرسیومی تازه‌تاسیس متشکل از ایالت نیدرزاکسن آلمان و شرکت سرمایه‌گذاری اورلیوس کپیتال مستقر در تل‌آویو می‌فروشد.

بر اساس این تفاهم‌نامه، شرکت دولتی سیستم‌های دفاعی پیشرفته رافائل اسرائیل به عنوان مشتری اصلی عمل کرده و از این کارخانه برای ساخت خودروهای حامل سنگین، سیستم‌های پرتاب و ژنراتورهای برقی که از ساختار گنبد آهنین پشتیبانی می‌کنند، استفاده خواهد کرد. این توافق یک مسیر مستقیم برای تولید فناوری‌های دفاعی اسرائیل در خاک اروپا ایجاد می‌کند.[1][5][6]

ساختار این فروش، بن‌بست شرکتی را که ماه‌ها این پروژه دفاعی را متوقف کرده بود، برطرف می‌کند. فولکس‌واگن در ابتدا یک سرمایه‌گذاری مشترک مستقیم با شرکت رافائل را برای تولید این تجهیزات بررسی کرده بود. این پیشنهاد توسط سازمان سرمایه‌گذاری قطر که ۱۰.۴ درصد از سهام و ۱۷ درصد از حق رای این خودروساز آلمانی را در اختیار دارد، وتو شد.

قطر با مشارکت مستقیم با این پیمانکار دفاعی اسرائیلی مخالفت کرد که بازتابی از تنش‌های ژئوپلیتیکی پیرامون صادرات نظامی پس از آغاز جنگ در غزه است. این وتو طرفین را وادار کرد تا یک مدل مالکیت جایگزین طراحی کنند.[2][4][5]

فولکس‌واگن با فروش این تاسیسات به کنسرسیوم، خود را از زنجیره تولیدات دفاعی خارج کرده و در عین حال ظرفیت‌های مازاد خود را کاهش می‌دهد. ایالت نیدرزاکسن که خود یکی از سهامداران عمده فولکس‌واگن است، حدود ۲۰۰ میلیون یورو در این خرید مشارکت می‌کند تا اطمینان حاصل شود که توافق مستقیماً با دولت منطقه‌ای امضا می‌شود و نه با خودروساز.

اورلیوس کپیتال سهام اکثریت را در نهاد عملیاتی جدید در اختیار خواهد داشت که عملاً عملیات تولید دفاعی را از برند اصلی مصرف‌کننده فولکس‌واگن جدا کرده و خطوط قرمز سیاسی سهامدار قطری را تامین می‌کند.[4][5]

موشک‌های رهگیر تامیر در سایت آلمان تولید نخواهند شد. در عوض، کارخانه اوسنابروک بر روی زیرساخت‌های سنگین مکانیکی و الکتریکی مورد نیاز برای استقرار آتشبارها در میدان، از جمله کامیون‌های تخصصی و پایه‌های رادار تمرکز خواهد کرد.

شرکت رافائل بیش از دو دهه است که از طریق شرکت‌های تابعه‌ای مانند دینامیت نوبل دیفنس و یورو اسپایک در آلمان فعالیت می‌کند، اما تملک یک کارخانه خودروسازی تمام‌عیار، توسعه‌ای عظیم در ظرفیت تولیدات سنگین ایجاد می‌کند. فرآیندهای تولید دقیق موجود و تیم‌های مونتاژ هماهنگ، مزیتی فوری نسبت به ساخت یک تاسیسات جدید ارائه می‌دهند.[1][5]

یوآو تورگمان، مدیرعامل شرکت رافائل در مراسم امضای قرارداد گفت: «این فناوری به طور کامل در آلمان تولید خواهد شد و به تقویت امنیت آلمان به طور خاص و اروپا به طور کلی کمک خواهد کرد.» بومی‌سازی زنجیره تامین با استراتژی دفاعی گسترده‌تر اروپا همسو است که به طور فزاینده‌ای نیازمند ساخت تجهیزات نظامی در داخل اتحادیه اروپا است. رافائل با ایجاد یک خط تولید داخلی، یک مانع عمده لجستیکی و سیاسی را برای فروش این سیستم به متحدان ناتو از میان برمی‌دارد.[5]

برای فولکس‌واگن، این واگذاری پاسخی به یک بحران صنعتی رو به تعمیق است. این خودروساز در اوایل سال ۲۰۲۶ هشدار داده بود که تا چهار کارخانه آن در آلمان ممکن است به دلیل هزینه‌های بالای تولید داخلی، تقاضای ضعیف مصرف‌کنندگان و تشدید رقابت از سوی تولیدکنندگان خودروهای الکتریکی چینی با تعطیلی مواجه شوند.

این شرکت پیش‌تر در سال ۲۰۲۴ تصمیم گرفته بود تولید خودرو در سایت اوسنابروک را تا سال ۲۰۲۷ متوقف کند، که نیروی کار محلی را در معرض اخراج‌های قریب‌الوقوع قرار می‌داد. این تغییر کاربری دفاعی، الگویی برای سایر سایت‌های صنعتی بحران‌زده در سراسر قاره ارائه می‌دهد.[6]

الیور بلوم، مدیرعامل فولکس‌واگن، پس از این اعلامیه در بیانیه‌ای شرکتی گفت: «با توافق امروز، ما گام مهمی در جهت گشودن یک آینده صنعتی جدید برای این سایت برمی‌داریم. فولکس‌واگن به مسئولیت خود در قبال اوسنابروک پایبند است.»

شورای کارگری این شرکت تایید کرد که تغییر کاربری دفاعی، حفظ دست‌کم ۱۲۰۰ شغل را در این کارخانه که به مدت ۱۲۵ سال به عنوان یک قطب صنعتی مرکزی برای جامعه اطراف فعالیت کرده است، تضمین می‌کند. این گذار اطمینان می‌دهد که نیروی کار مهندسی بسیار ماهر منطقه به جای پراکنده شدن، حفظ می‌شود.[5][6]

دولت منطقه‌ای، بخش دفاعی را به عنوان مناسب‌ترین جایگزین برای صنعت رو به افول خودروسازی در نظر گرفت و مستقیماً برای تسهیل این خرید وارد عمل شد.

اولاف لیس، نخست‌وزیر ایالت نیدرزاکسن گفت: «این مشارکت فرصت‌های شغلی باکیفیت و بلندمدتی را در سایتی ایجاد خواهد کرد که نماد برتری صنعتی بوده است. واقعیت دفاعی ما کاملاً تغییر کرده است؛ آلمان و اروپا ملزم به تقویت توانمندی‌های خود در صنایع امنیتی و دفاعی و تحکیم استقلال خود هستند.» حمایت مالی ایالت برای نهایی کردن این توافق و فعال نگه داشتن تاسیسات حیاتی بود.[5]

شرکت اورلیوس کپیتال که با یک صندوق ۵۰ میلیون دلاری متمرکز بر امنیت سایبری و فناوری‌های دفاعی راه‌اندازی شده است، این خرید را به عنوان مدلی برای احیای صنایع سنگین توصیف کرد. تومر جیکوب، یکی از شرکای بنیان‌گذار این شرکت گفت: «ما در اورلیوس بسیار مفتخریم که با رافائل همکاری می‌کنیم و یک کارخانه پیشرفته خودروسازی در اوسنابروک را به یک مرکز پیشرو در تولیدات دفاعی تبدیل می‌کنیم.»

این گروه سرمایه‌گذاری به طور خاص فناوری‌هایی را هدف قرار می‌دهد که آن‌ها را سپر می‌نامد تا شمشیر، و بر زیرساخت‌های دفاعی، سیستم‌های ضدپهنپاد و شبکه‌های ماهواره‌ای تمرکز دارد که به طور یکپارچه در شبکه‌های امنیت ملی ادغام می‌شوند.[5]

آلمان هنوز به طور رسمی سیستم گنبد آهنین را خریداری نکرده است، اگرچه برلین در حال حاضر یک برنامه هزینه‌های دفاعی ۷۰۰ میلیارد یورویی را طی پنج سال آینده برای بازسازی توانمندی‌های نظامی خود اجرا می‌کند. ایجاد یک خط تولید داخلی، رافائل را در موقعیتی قرار می‌دهد که بتواند هم ارتش آلمان (بوندس‌وهر) و هم سایر ارتش‌های اروپایی را که به فوریت در حال ارتقای شبکه‌های پدافند هوایی کوتاه‌برد خود هستند، تامین کند.

توانایی تضمین تولید، نگهداری و تامین قطعات به صورت محلی، به طور فزاینده‌ای به یک پیش‌شرط سخت‌گیرانه برای برنده شدن در قراردادهای بزرگ دفاعی اروپا تبدیل شده است که به این شرکت اسرائیلی مزیت رقابتی قابل‌توجهی می‌بخشد.[5]

تفاهم‌نامه امضاشده، آغازگر دوره‌ای از مذاکرات دقیق، بررسی‌های نظارتی و تاییدیه‌های داخلی میان سه شریک کنسرسیوم پیش از اجرای انتقال نهایی مالکیت است. در صورت تایید توسط مقامات مربوطه، این تاسیسات تحول فیزیکی خود را در اواخر سال ۲۰۲۷ و پس از انجام قراردادهای نهایی خودروسازی آغاز خواهد کرد.

این پروژه، خط مونتاژی را که خودروهای اسپرت کروکی می‌ساخت، به یک گره اصلی در پایگاه صنعتی دفاعی در حال تسلیح مجدد اروپا تبدیل خواهد کرد که نشان‌دهنده تغییرات عمیق اقتصادی ناشی از محیط امنیتی به سرعت در حال تغییر این قاره است.[5]