گزارش بازرس کل پنتاگون: بررسی پیامدهای ساختاری و کاهش ذخایر راهبردی مهمات در پی درگیری با ایران

پیامدهای فیزیکی درگیری اخیر ایالات متحده با ایران، صدها سازه نظامی در هشت کشور مختلف را در بر می‌گیرد؛ گستره‌ای از تخریب که تقریباً معادل از دست دادن زیرساخت‌های دو پایگاه بزرگ نیروی هوایی در داخل خاک آمریکاست. گزارش جدید بازرس کل وزارت دفاع که روز سه‌شنبه منتشر شد، نخستین ارزیابی جامع از خسارات وارد شده در جریان «عملیات خشم حماسی» (Operation Epic Fury) را ارائه می‌دهد و تایید می‌کند که حملات موشکی بالستیک و پهپادی ایران، طیف بسیار گسترده‌تری از اهداف را نسبت به آنچه پیش‌تر اعلام شده بود، هدف قرار داده‌اند.[1][7]

فراتر از آسیب‌های ساختاری، ارزیابی این نهاد نظارتی کاهش شدید موجودی مهمات دوربرد و نقطه‌زن پنتاگون را تایید می‌کند. مقامات دفاعی به بازرسان گفته‌اند که سرعت بالای عملیات و ضرورت رهگیری رگبار پرتابه‌های ورودی ایران، «منجر به کمبود در ذخایر راهبردی» سیستم‌های تسلیحاتی کلیدی شده است. این افت ذخایر، برنامه‌ریزان نظامی را ناگزیر می‌سازد تا میان الزامات جاری بازدارندگی منطقه‌ای و حداقل ذخایر تعیین‌شده برای شرایط اضطراری احتمالی در منطقه هند-آرام، توازن ایجاد کنند.[2][6]

یافته‌های بازرس کل نشان می‌دهد که در جریان این تبادل آتش، ده‌ها فروند هواپیمای جنگی ایالات متحده در کنار آسیب‌های گسترده به تاسیسات دیپلماتیک و نظامی، صدمه دیده یا منهدم شده‌اند. این گزارش خاطرنشان می‌سازد که ماهیت پراکنده حملات ایران، تاب‌آوری پایگاه‌های عملیاتی پیشرو ایالات متحده را محک زد؛ پایگاه‌هایی که بسیاری از آن‌ها فاقد پناهگاه‌های مستحکم برای جنگنده‌های نسل پنجم یا پدافند هوایی چندلایه و جامع برای مقابله با حملات اشباعی بودند.[1][3][7]

بازسازی این ذخایرِ تحلیل‌رفته، یک چالش صنعتی فوری محسوب می‌شود. پایگاه صنعتی دفاعی که پیش از این به دلیل تعهدات جاری در قبال اوکراین و تایوان تحت فشار قرار داشته است، نمی‌تواند به سرعت تولید رهگیرهای پیچیده و تسلیحات تهاجمی دورایستا را افزایش دهد. بر اساس این گزارش، جایگزینی مهمات مصرف‌شده و تعمیر زیرساخت‌های آسیب‌دیده در هشت کشور میزبان، نیازمند تخصیص بودجه‌های تکمیلی قابل‌توجهی از سوی کنگره است که این امر درخواست‌های بودجه سال مالی ۲۰۲۷ وزارت دفاع را با پیچیدگی‌های بیشتری مواجه می‌سازد.[2][5][6]

پیامدهای راهبردی این کمبود به فراتر از خاورمیانه امتداد می‌یابد. ناظران بین‌المللی بر این باورند که مصرف سریع تسلیحات نقطه‌زن ایالات متحده در طول درگیری با ایران، معیار روشنی از استقامت لجستیکی واشنگتن را در اختیار رقبا قرار می‌دهد. ضرورت استفاده از ذخایر جهانی برای پشتیبانی از «عملیات خشم حماسی»، شکنندگی یک معماری دفاعی متکی بر مهمات بسیار پیشرفته اما کم‌تعداد را در یک درگیری طولانی‌مدت و پرفشار برجسته می‌سازد.[3][4][6]

در مسیر پیش‌رو، پنتاگون با یک دستور کار دوگانه مواجه است: تسریع در تامین مهمات جایگزین و همزمان تقویت ساختار منطقه‌ای خود در برابر تهدیدات نامتقارن آینده. گزارش بازرس کل به عنوان یک مبنای قطعی برای هزینه‌های تحمیل‌شده در طول درگیری عمل می‌کند و زمینه را برای جلسات استماع آتی کنگره در خصوص آمادگی دفاعی و محدودیت‌های ساختاری پایگاه صنعتی دفاعی ایالات متحده فراهم می‌آورد.[1][7]

جدول زمانی دقیق برای تکمیل مجدد این ذخایر همچنان نامشخص است، زیرا پیمانکاران دفاعی با تنگناهای زنجیره تامین برای قطعات حیاتی مانند موتورهای سوخت جامد موشک و ریزتراشه‌های تخصصی مواجه هستند. تا زمانی که خطوط تولید بتوانند پاسخگوی این تقاضای جدید باشند، فرماندهان رزمی ایالات متحده ناگزیر خواهند بود با حاشیه خطای کمتری در حوزه‌های عملیاتی خود فعالیت کنند.[2][5]

این گزارش همچنین پرسش‌هایی را در مورد کارآمدی راهبردهای فعلی استقرار پایگاه‌های ایالات متحده در خاورمیانه مطرح می‌کند. با توجه به آسیب‌دیدگی صدها ساختمان در هشت کشور میزبان، پنتاگون باید تصمیم بگیرد که آیا این تاسیسات را در مکان‌های فعلی خود بازسازی کند یا به سمت یک مدل پراکنده‌تر و واکنش‌سریع حرکت کند که اتکای کمتری به زیرساخت‌های بزرگ و ثابت دارد.[6][7]