گزارشی جنجالی از وزارت انرژی آمریکا: بررسی شواهد علیه اجماع اقلیمی

وزارت انرژی ایالات متحده (DOE) گزارشی جنجالی منتشر کرده است که اساساً اجماع علمی غالب در مورد تغییرات اقلیمی را به چالش می‌کشد. این سند ۱۵۱ صفحه‌ای با عنوان «بررسی انتقادی تأثیرات انتشار گازهای گلخانه‌ای بر اقلیم ایالات متحده»، استدلال می‌کند که خسارات اقتصادی ناشی از گرمایش القایی دی‌اکسید کربن به طور قابل توجهی اغراق شده است. این گزارش ادعا می‌کند که سیاست‌های تهاجمی کاهش انتشار—مانند گذار سریع از سوخت‌های فسیلی—در نهایت می‌تواند برای جامعه مضرتر از گرمایشی باشد که قصد جلوگیری از آن را دارند.[1][5]

این سند توسط «گروه کاری اقلیم»، یک هیئت پنج نفره از دانشمندان مستقل که توسط کریس رایت، وزیر انرژی، تشکیل شده بود، تهیه شده است. به گفته وزارت انرژی، این گروه به دلیل تخصص متنوع خود در علوم فیزیکی، اقتصاد و تحقیقات دانشگاهی انتخاب شد تا ارزیابی انتقادی از روایت متعارف اقلیمی ارائه دهد. وزیر رایت اظهار داشت که اگرچه تغییرات اقلیمی واقعی است و شایسته توجه، اما بزرگترین تهدید پیش روی بشریت نیست و تأکید کرد که بهبود وضعیت انسان به گسترش دسترسی به انرژی قابل اعتماد و مقرون به صرفه بستگی دارد.[1][2]

یکی از ستون‌های اصلی استدلال این گزارش، مفهوم «سبز شدن جهانی» است. نویسندگان معتقدند که غلظت‌های بالاتر دی‌اکسید کربن در جو مستقیماً رشد گیاهان را تقویت می‌کند، در نتیجه بهره‌وری کشاورزی را افزایش داده و اسیدی شدن اقیانوس‌ها را خنثی می‌کند. با تمرکز بر این مزایای محلی، گزارش پیشنهاد می‌کند که تأثیر خالص انتشار کربن بر شکوفایی انسان در طول تاریخ مثبت بوده و همچنان کمتر از آنچه مدل‌های جریان اصلی پیش‌بینی می‌کنند، مخرب خواهد بود.[3][5]

علاوه بر این، گزارش وزارت انرژی انتساب رویدادهای شدید آب و هوایی به تغییرات اقلیمی ناشی از انسان را به چالش می‌کشد. نویسندگان اظهار می‌دارند که ادعاهای مربوط به افزایش فراوانی یا شدت طوفان‌ها، گردبادها، سیل‌ها و خشکسالی‌ها توسط داده‌های تاریخی ایالات متحده پشتیبانی نمی‌شود. آنها استدلال می‌کنند که مدل‌های اقلیمی جهانی عموماً «داغ» عمل می‌کنند و بر سناریوهای انتشار شدید غیرقابل قبول تکیه دارند که پیش‌بینی‌های اغراق‌آمیزی از گرمایش آینده و بلایای مرتبط با آن ارائه می‌دهند.[5]

پیامدهای سیاستی این یافته‌ها عمیق است. این گزارش نتیجه می‌گیرد که انتظار می‌رود اقدامات سیاستی ایالات متحده با هدف کاهش انتشار، تأثیرات مستقیم بسیار ناچیزی بر اقلیم جهانی داشته باشد و هرگونه اثر بالقوه تنها پس از تأخیرهای طولانی ظاهر شود. در نتیجه، نویسندگان استدلال می‌کنند که هزینه اجتماعی کربن—متریکی که برای تعیین خسارت اقتصادی انتشار استفاده می‌شود—به شدت به مفروضات زیربنایی حساس است و ارزش مستقل محدودی برای سیاست‌گذاری فراهم می‌کند.[1][5]

انتشار این گزارش واکنش فوری و شدیدی را از سوی جامعه علمی گسترده‌تر برانگیخت. ائتلافی بین‌المللی متشکل از بیش از ۸۵ کارشناس اقلیمی، یک ردّیه ۴۳۹ صفحه‌ای منتشر کردند و استدلال نمودند که سند وزارت انرژی در ارائه درک علمی کنونی از تغییرات اقلیمی ناکام است. دانشمندان این گزارش را متهم کردند که مشکلات گسترده‌ای از جمله تحریف ادبیات علمی و انتخاب گزینشی داده‌ها برای حمایت از یک نتیجه‌گیری از پیش تعیین شده را نشان می‌دهد.[2][3]

منتقدان به ویژه با چارچوب‌بندی گزارش در مورد «سبز شدن جهانی» مشکل داشتند. در حالی که دانشمندان تأیید می‌کنند که دی‌اکسید کربن می‌تواند رشد گیاهان را تقویت کند، آنها استدلال می‌کنند که گزارش وزارت انرژی شواهد قاطع مبنی بر اینکه تغییرات ناشی از اقلیم در گرما، کمبود آب و آب و هوای شدید تأثیر منفی خالص بر کشاورزی دارند را نادیده می‌گیرد. علاوه بر این، محققان اشاره می‌کنند که سطوح بالای CO2 محتوای تغذیه‌ای محصولات اصلی را کاهش می‌دهد و رشد گیاهان مزاحم و گونه‌های مهاجم را ترویج می‌کند.[4]

گروه‌های مدافع محیط زیست نیز این گزارش را به شدت محکوم کرده‌اند. کارگروه هوای پاک (Clean Air Task Force) نظرات مفصلی را ارائه کرد و استدلال نمود که تمرکز وسواس‌گونه سند بر سبز شدن، طیف کامل تأثیرات اقلیمی را نادیده می‌گیرد. آنها تأکید می‌کنند که علم واضح است: عوامل استرس‌زای ناشی از اقلیم، از جمله رژیم‌های آتش‌سوزی تغییر یافته و افزایش آلودگی، تأثیر منفی قاطعی بر سلامت عمومی و اکوسیستم‌ها دارند که بسیار بیشتر از هرگونه مزیت باروری است.[4]

فراتر از اختلافات علمی، این گزارش با بررسی‌های رویه‌ای نیز مواجه شده است. سازمان‌های محیط زیستی و دانشمندان مستقل علیه وزارت انرژی شکایت‌هایی را مطرح کردند و استدلال نمودند که تشکیل گروه کاری اقلیم و تهیه گزارش، قوانین شفافیت فدرال را نقض کرده است. منتقدان ادعا می‌کنند که نویسندگان به طور خاص به دلیل سابقه ترویج دیدگاه‌های متضاد که در مورد خطرات افزایش انتشار گازهای گلخانه‌ای تردید ایجاد می‌کنند، انتخاب شده‌اند.[2][3]

با وجود واکنش شدید، گزارش وزارت انرژی نقش مهمی در دستور کار گسترده‌تر دولت برای مقررات‌زدایی ایفا می‌کند. این گزارش به عنوان بخشی از قانون پیشنهادی آژانس حفاظت محیط زیست (EPA) برای لغو «حکم به خطر انداختن» سال ۲۰۰۹ منتشر شد. اگر این حکم اساسی لغو شود، به طور مؤثری تکلیف قانونی دولت فدرال برای تنظیم انتشار گازهای گرم‌کننده اقلیم را از بین می‌برد و نشان‌دهنده یک تغییر تاریخی در سیاست زیست‌محیطی ایالات متحده است.[1][3]

وزارت انرژی از این گزارش و فرآیند تهیه آن دفاع کرده و اظهار داشته است که دولت متعهد به مشارکت در گفتگویی متفکرانه‌تر و مبتنی بر علم در مورد تغییرات اقلیمی و انرژی است. پس از یک دوره اظهارنظر عمومی که هزاران پاسخ را به همراه داشت، وزارت انرژی اعلام کرد که بازخوردهای اساسی را قبل از نهایی کردن سند بررسی خواهد کرد.[2][5]

در حالی که این بحث ادامه دارد، شکاف آشکار بین گروه کاری اقلیم وزارت انرژی و اجماع علمی بین‌المللی، ماهیت عمیقاً مورد مناقشه سیاست اقلیمی را برجسته می‌کند. برای سیاست‌گذاران و عموم مردم، گزارش‌های رقیب دیدگاه‌های اساساً متفاوتی از آینده ارائه می‌دهند: یکی که در آن هزینه‌های گذار انرژی بر خطرات گرمایش غلبه می‌کند، و دیگری که در آن انتشار بدون کنترل تهدیدی وجودی برای ثبات جهانی است.[3][6]