برنامه پنج‌ساله پانزدهم چین: ۳۵۰۰ گیگاوات انرژی تجدیدپذیر و اهداف الزام‌آور ثبات شبکه تا ۲۰۳۰

سرعت محض توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر در چین یک تنش ساختاری ایجاد کرده است: چگونه می‌توان تِراوات‌ها انرژی بادی و خورشیدی متناوب را بدون بی‌ثبات کردن بزرگترین شبکه برق جهان، ادغام کرد. سال‌ها، استقرار سریع پنل‌های خورشیدی و توربین‌های بادی از توانایی شبکه برای جذب آن‌ها پیشی گرفت و منجر به محدودیت تولید و اتکا به زغال سنگ برای ثبات پایه شد.

این تنش مستقیماً در برنامه پنج‌ساله پانزدهم برای توسعه انرژی تجدیدپذیر (۲۰۲۶–۲۰۳۰) که به تازگی منتشر شده، مورد توجه قرار گرفته است. این سیاست که به طور مشترک توسط کمیسیون ملی توسعه و اصلاحات (NDRC) و اداره ملی انرژی (NEA) صادر شده، استراتژی پکن را از گسترش ظرفیت خام به «جایگزینی قابل اتکا» تغییر می‌دهد. این طرح حکم می‌کند که منابع تجدیدپذیر نه تنها به مقیاس‌های بی‌سابقه‌ای رشد کنند، بلکه به عنوان دارایی‌های قابل اعتماد و تثبیت‌کننده شبکه نیز عمل نمایند.[1][3]

ادعای اصلی برنامه پنج‌ساله پانزدهم، هدف ظرفیت خیره‌کننده است: ۳۵۰۰ گیگاوات (۳.۵ تراوات) کل انرژی تجدیدپذیر نصب شده تا سال ۲۰۳۰. از این میزان، باد و خورشید بیش از ۲۸۰۰ گیگاوات را تشکیل خواهند داد که بیش از ۵۰ درصد از کل ظرفیت برق نصب شده چین است. این امر عملاً هدف قبلی ۲۰۳۰ یعنی ۱۲۰۰ گیگاوات را دو برابر می‌کند، هدفی که این کشور شش سال زودتر از موعد به آن دست یافته بود.[2][3][4][5]

با این حال، ظرفیت برابر با تولید نیست. بسته شواهد ارائه شده توسط NDRC پیش‌بینی می‌کند که این زیرساخت تا پایان دهه، سالانه ۶۰۰۰ تراوات ساعت (TWh) برق تولید خواهد کرد. انتظار می‌رود باد و خورشید به تنهایی ۴۰۰۰ تراوات ساعت تولید کنند و ۳۰ درصد از کل تقاضای برق کشور را تأمین نمایند. این نشان‌دهنده یک چرخش قطعی به سمت تثبیت انرژی‌های تجدیدپذیر به عنوان منابع اصلی برق در شبکه ملی است، نه صرفاً افزودنی‌های مکمل.[3][4][5][7]

برای حل مشکل تناوب، این طرح اهداف الزام‌آور سختگیرانه‌ای را برای قابلیت اطمینان شبکه معرفی می‌کند. این طرح نیازمند افزودن بیش از ۳۰۰ گیگاوات «ظرفیت قابل اتکای مدیریت اوج مصرف» از منابع تجدیدپذیر است. اکنون تأسیسات بادی و خورشیدی، با پشتیبانی ذخیره‌سازی در مقیاس تاسیساتی، باید قادر باشند ۸ درصد از ظرفیت نصب شده خود را در دوره‌های عمومی اوج تقاضا و بیش از ۲۰ درصد را در اوج‌های حیاتی تقاضای عصرگاهی تابستان و زمستان تأمین کنند.[1][4][5]

توزیع جغرافیایی این توسعه به شدت به مناطق داخلی چین متکی است. این سیاست ساخت حداقل ۳۷۰ گیگاوات انرژی بادی و خورشیدی جدید را در هفت پایگاه عظیم بیابانی و زمین‌های بایر، از جمله سین‌کیانگ، دالان هکسی و خم رودخانه زرد، الزامی می‌کند. این مراکز تولید از راه دور با نیروگاه‌های آبی ذخیره‌سازی تلمبه‌ای – که هدف‌گذاری شده تا سال ۲۰۳۰ به ۱۶۰ گیگاوات برسد – و خطوط انتقال فوق‌العاده ولتاژ بالا جفت خواهند شد تا برق را به کلان‌شهرهای ساحلی برسانند.[2][3][4]

فراتر از شبکه برق، این طرح اهداف تهاجمی را برای مصرف مستقیم صنعتی انرژی سبز تعیین می‌کند. دولت قصد دارد مصرف غیربرقی انرژی‌های تجدیدپذیر – مانند تولید هیدروژن سبز، گرمایش حرارتی تجدیدپذیر و مواد اولیه صنعتی – را ۱.۵ برابر نسبت به سطوح سال ۲۰۲۵ افزایش دهد. این معادل ۱۵۰ میلیون تن معادل زغال سنگ استاندارد (tce) است که تلاش برای کربن‌زدایی را به بخش‌هایی که کاهش انتشار در آن‌ها دشوار است، گسترش می‌دهد.[3][4][5]

در حالی که اهداف تجدیدپذیر صریح هستند، شواهد مربوط به انتشار مطلق پیچیده باقی می‌ماند. برنامه پنج‌ساله پانزدهم مکانیسم «کنترل دوگانه کربن» را تثبیت می‌کند اما فاقد سقف مطلق برای مصرف سوخت‌های فسیلی است.

تحلیل‌های مستقل نشان می‌دهد که دستیابی به رشد اقتصادی مورد نیاز همچنان می‌تواند منجر به افزایش ۸ تا ۱۰ درصدی مصرف سوخت‌های فسیلی تا سال ۲۰۳۰ شود، حتی با وجود افزایش سریع انرژی غیرفسیلی. مزیت نهایی اقلیمی بستگی به این دارد که آیا ۱.۸ میلیارد تن معادل زغال سنگ استاندارد مصرف کل تجدیدپذیر، با موفقیت جایگزین تولید زغال سنگ موجود می‌شود یا صرفاً تقاضای جدید را تأمین می‌کند.[2][6]