جذب سرمایه ۳ میلیارد دلاری بورینگ کمپانی برای توسعه تونل‌های امارات

بورینگ کمپانی (The Boring Company) در آخرین دور جذب سرمایه خود در سال ۲۰۲۲، توانست ۶۷۵ میلیون دلار با ارزش‌گذاری ۵.۷ میلیارد دلاری به دست آورد تا طرح توسعه پراکنده و چندشهری خود در آمریکا را پیش ببرد؛ طرحی که در خارج از نوادا تا حد زیادی محقق نشد. اکنون، دور جدید جذب سرمایه سری D به مبلغ ۳ میلیارد دلار که ارزش این استارتاپ تونل‌سازی را چهار برابر کرده و به ۲۳ میلیارد دلار می‌رساند، این رویکرد پراکنده را به نفع یک لنگرگاه حاکمیتی واحد کنار می‌گذارد: امارات متحده عربی رهبری این دور را بر عهده دارد تا بودجه ساخت ۱۵۰ کیلومتر زیرساخت سراسری در این کشور را تامین کند.[2][3]

این معامله که در ۹ سپتامبر ۲۰۲۶ اعلام شد، یکی از بزرگترین دورهای جذب سرمایه خصوصی در حوزه فناوری زیرساخت تا به امروز محسوب می‌شود. در کنار امارات و نهادهای سرمایه‌گذاری وابسته به آن، نام‌هایی چون Sequoia Capital، Andreessen Horowitz، Temasek، Valor Equity Partners، Vy Capital، Human Capital، Shamal Holding و Baron Capital در جدول سرمایه‌گذاران به چشم می‌خورد. درآمدهای حاصل از این دور، برای افزایش نیروی کار مهندسی و عملیاتی شرکت، پیشبرد تحقیقات روی دستگاه‌های حفاری تونل پروفراک (Prufrock) و تامین مالی پروژه‌های فعال لوپ (Loop) در لاس‌وگاس و نشویل تخصیص یافته است.[1][2][3]

ایلان ماسک، بنیان‌گذار شرکت، پس از اعلام این خبر گفت: «شکست دادن ترافیک، غول مرحله آخر است. حتی قدرتمندترین انسان‌های جهان هم نمی‌توانند ترافیک را شکست دهند.» با این حال، برای سرمایه‌گذاران، ارزش‌گذاری ۲۳ میلیارد دلاری نشان‌دهنده یک مدل توسعه تهاجمی است که شرکت هنوز باید آن را ثابت کند. بورینگ کمپانی از زمان تاسیس در سال ۲۰۱۷، حدود دوازده پروژه شهری را اعلام کرده است، اما در حال حاضر تنها در یک مورد خدمات مسافربری ارائه می‌دهد: لوپ مرکز همایش‌های لاس‌وگاس، که تاکنون حدود چهار میلیون مسافر را با استفاده از خودروهای تسلا با راننده انسانی جابجا کرده است. توافق با امارات، مدل درآمدی شرکت را از قراردادهای حمل‌ونقل شهری به استقرار ثروت حاکمیتی تغییر می‌دهد و اصطکاک نظارتی برنامه‌ریزی شهری در آمریکا را با ریسک اجرایی یک ماموریت عظیم و متمرکز در یک کشور معاوضه می‌کند.[3][4]

هسته مرکزی سرمایه‌گذاری سری D، تعهد به حفاری بیش از ۱۵۰ کیلومتر تونل در سراسر امارات است. این رقم، توسعه چشمگیری نسبت به پروژه آزمایشی قبلی یعنی لوپ دبی محسوب می‌شود؛ یک مسیر ۶.۴ کیلومتری با چهار ایستگاه که مرکز مالی بین‌المللی دبی را به دبی مال متصل می‌کند. فاز اولیه که هزینه آن ۱۵۴ میلیون دلار برآورد شده، قرار است حفاری فعال خود را در اواخر سال ۲۰۲۶ آغاز کند و قطعات پیش‌ساخته تونل در حال حاضر در مرحله تولید هستند. مسیر کامل پیشنهادی برای سیستم دبی با هزینه ۵۴۵ میلیون دلار، به ۱۴ مایل و ۱۹ ایستگاه گسترش خواهد یافت.[2][3]

در داخل آمریکا، این سرمایه جدید از تنها سایت‌های ساخت‌وساز فعال شرکت پشتیبانی خواهد کرد. در نوادا، شهرستان کلارک مجوز یک شبکه ۱۲۳ ایستگاهی را صادر کرده و شرکت اخیراً حفاری بیست و پنجمین تونل خود را در بازار لاس‌وگاس آغاز کرده است. در همین حال، در تنسی، شرکت کار روی یک مسیر زیرزمینی ۱۰ مایلی به نام لوپ شهر موسیقی (Music City Loop) را شروع کرده است. با این وجود، همان‌طور که اختلافات کارگری و پیشنهادهای رها شده در سایر شهرداری‌های آمریکا نشان می‌دهد، مانع اصلی این استارتاپ به ندرت فناوری حفاری بوده است، بلکه بیشتر فرآیندهای سیاسی و زیست‌محیطی لازم برای دریافت مجوز حفاری در زیر شهرهای تثبیت‌شده آمریکایی است.[3][4]

بخش قابل‌توجهی از این تزریق ۳ میلیارد دلاری، گلوگاه مکانیکی عملیات را هدف قرار می‌دهد: دستگاه‌های حفاری پروفراک. گزاره اقتصادی اصلی بورینگ کمپانی این است که می‌تواند با استفاده از تونل‌هایی با قطر کمتر و دستگاه‌هایی با کارکرد مداوم که حلقه‌های بتنی را همزمان با حفاری مونتاژ می‌کنند، هزینه‌های تونل‌سازی را کاهش و سرعت حفاری را افزایش دهد. با این حال، ارزش‌گذاری ۲۳ میلیارد دلاری به استقرار همزمان این ماشین‌آلات در چندین سایت بین‌المللی بستگی دارد؛ مقیاس لجستیکی بزرگی که این شرکتِ منشعب شده از اسپیس‌ایکس (SpaceX) در سال ۲۰۱۷، تاکنون آن را تجربه نکرده است.[3][4]

این معامله بازتاب‌دهنده الگوی گسترده‌تر سال ۲۰۲۶ است که در آن ثروت حاکمیتی خلیج فارس، سرمایه‌های عظیمی را به سمت فناوری‌های پیشگام و زیرساخت‌ها - از دیتاسنترهای هوش مصنوعی گرفته تا تولیدات دفاعی - در ازای حقوق انحصاری توسعه منطقه‌ای هدایت می‌کند. امارات با لنگر انداختن در ساختار سرمایه بورینگ کمپانی، دسترسی اولویت‌دار به ظرفیت تونل‌سازی این استارتاپ را تضمین می‌کند و عملاً یک آزمایش حمل‌ونقل با پشتوانه سرمایه‌گذاری خطرپذیر را به یک پیمانکار زیرساختی تحت حمایت دولت تبدیل می‌سازد.[5]

نقطه عطف قابل‌تایید بعدی برای این ارزش‌گذاری ۲۳ میلیارد دلاری، نه مالی، بلکه فیزیکی است. بورینگ کمپانی باید پروژه آزمایشی دبی را تا پایان سال ۲۰۲۶ از مرحله تولید قطعات پیش‌ساخته به حفاری فعال برساند و همزمان تعهدات خود در نشویل را عملی کرده و ردپای خود را در لاس‌وگاس گسترش دهد. اگر دستگاه‌های پروفراک نتوانند به نرخ‌های حفاری وعده داده شده در خاک امارات دست یابند، سرمایه حاکمیتی که این ارزش‌گذاری عظیم را تامین کرده است، به سخت‌گیرانه‌ترین بدهی این شرکت تبدیل خواهد شد.[2][3]