کره جنوبی از برنامه سرمایه‌گذاری ۱.۲ تریلیون دلاری برای صنایع هوش مصنوعی و نیمه‌رسانا رونمایی کرد

کره جنوبی رسماً از یک طرح سرمایه‌گذاری عظیم ۱.۲ تریلیون دلاری دولتی-خصوصی رونمایی کرد که برای تثبیت برتری این کشور در زنجیره‌های تأمین جهانی هوش مصنوعی و نیمه‌رسانا طراحی شده است. این طرح «ابرپروژه‌ها» که در ۲۹ ژوئن ۲۰۲۶ توسط رئیس‌جمهور لی جائه میونگ اعلام شد، بزرگترین برنامه سرمایه‌گذاری صنعتی در تاریخ این کشور محسوب می‌شود. این طرح حول محور «سه گانه» نیمه‌رساناهای پیشرفته، هوش مصنوعی فیزیکی و مراکز داده عظیم هوش مصنوعی ساختار یافته است.[1][2]

حجم عظیم تعهد سرمایه – معادل بیش از دو سوم تولید ناخالص داخلی کره جنوبی – بر شدت رقابت جهانی برای سخت‌افزار هوش مصنوعی تأکید می‌کند. در حالی که غول‌های فناوری در سراسر جهان صدها میلیارد دلار در زیرساخت‌های هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری می‌کنند، کره جنوبی از شرکت‌های بزرگ داخلی خود استفاده می‌کند تا اطمینان حاصل کند که همچنان تأمین‌کننده ضروری تراشه‌های حافظه‌ای است که هوش مصنوعی مدرن را ممکن می‌سازند.[3]

هسته اصلی این استراتژی، تعهد ۸۰۰ تریلیون وونی (۵۱۸ میلیارد دلاری) برای ساخت یک خوشه تولید نیمه‌رسانای جدید و گسترده است. سامسونگ الکترونیکس و اس‌کی هاینیکس، دو بزرگترین تولیدکننده تراشه‌های حافظه در جهان، با ساخت چهار کارخانه تولیدی جدید، رهبری این گسترش را بر عهده خواهند داشت. برخلاف گسترش‌های قبلی که عمدتاً در اطراف پایتخت متمرکز بودند، این تأسیسات جدید در منطقه هونام در جنوب غربی ساخته خواهند شد.[1][4]

این تغییر جغرافیایی یک ستون اصلی در استراتژی دولت است. برای دهه‌ها، موتور اقتصادی کره جنوبی به طور فزاینده‌ای در منطقه شهری سئول متمرکز بوده که منجر به تراکم شدید جمعیت و نابرابری منطقه‌ای شده است. مراکز نیمه‌رسانای موجود در یونگین و پیونگتائک، واقع در استان گیونگگی در نزدیکی سئول، عملاً به محدودیت‌های فیزیکی و زیرساختی خود رسیده‌اند.[2][5]

با هدایت خوشه جدید ۸۰۰ تریلیون وونی به گوانگجو و استان جئولای جنوبی – که قرار است در یک شهر ویژه واحد ادغام شوند – دولت قصد دارد با یک تیر دو نشان بزند: تأمین زمین مورد نیاز برای کارخانه‌های عظیم جدید و در عین حال، تحقق یک وعده سیاسی برای پیشبرد توسعه متوازن ملی. رئیس‌جمهور لی تأکید کرد که استفاده از سایت‌های منطقه‌ای اکنون یک «استراتژی بقا» برای کشور است.[2]

علاوه بر مرکز تولید اصلی در جنوب غربی، دولت ۸۱ تریلیون وون دیگر را برای تأسیس یک مرکز بسته‌بندی پیشرفته نیمه‌رسانا در منطقه چونگچئونگ مرکزی اختصاص داده است. بسته‌بندی پیشرفته به یک میدان نبرد حیاتی در صنعت تراشه تبدیل شده است، زیرا انباشت و اتصال تراشه‌های کوچک مختلف اکنون روش اصلی برای افزایش قدرت پردازش و کارایی است.[2]

ستون دوم اصلی طرح ۱.۲ تریلیون دلاری بر زیرساخت‌های مورد نیاز برای اجرای واقعی مدل‌های هوش مصنوعی تمرکز دارد. کره جنوبی قصد دارد تقریباً ۱ کوادریلیون وون (۶۵۰ میلیارد دلار) طی دهه آینده برای ساخت یک شبکه ملی از مراکز داده هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری کند.[3][5]

راه‌اندازی مراکز داده به صورت مرحله‌ای و تهاجمی برنامه‌ریزی شده است. تا سال ۲۰۲۹، دولت و شرکای شرکتی آن – از جمله گروه اس‌کی، گروه جی‌اس و نیور – قصد دارند ۵۵۰ تریلیون وون برای دستیابی به ظرفیت ۸.۴ گیگاوات مرکز داده هوش مصنوعی مستقر کنند. پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۳۵، این ظرفیت به ۱۸.۴ گیگاوات افزایش یابد که نیازمند یک پارادایم کاملاً جدید برای تولید و توزیع برق ملی است.[2][3]

این گسترش عظیم مراکز داده داخلی دو هدف را دنبال می‌کند. این امر تضمین می‌کند که کره جنوبی قدرت محاسباتی مستقل لازم برای توسعه مدل‌های هوش مصنوعی و رباتیک فیزیکی خود را دارد، و در عین حال، یک بازار داخلی بزرگ و تضمین‌شده برای تراشه‌های حافظه پیشرفته تولید شده توسط سامسونگ و اس‌کی هاینیکس ایجاد می‌کند.[4]

زمینه جهانی این سرمایه‌گذاری، تقاضای انفجاری برای حافظه با پهنای باند بالا (HBM) است. تراشه‌های HBM ماژول‌های حافظه انباشته‌ای هستند که درست در کنار واحد پردازش گرافیکی (GPU) در یک سرور هوش مصنوعی قرار می‌گیرند و داده‌ها را با سرعت نور به آن می‌رسانند. اس‌کی هاینیکس و سامسونگ در حال حاضر بر بازار جهانی HBM تسلط دارند و حفظ این انحصار تقریباً کامل، محرک اصلی اقتصادی پشت کارخانه‌های تولیدی جدید است.[1][4]

با این حال، اجرای یک چرخش صنعتی ۱.۲ تریلیون دلاری به دور از منطقه پایتخت، خطرات لجستیکی و زیرساختی جدی به همراه دارد. کارخانه‌های تولید نیمه‌رسانا از جمله تأسیساتی هستند که بیشترین مصرف منابع را در جهان دارند و نیازمند ثبات مطلق در تأمین برق و حجم عظیمی از آب فوق خالص هستند.[6]

تحلیلگران صنعت به سرعت به آسیب‌پذیری‌های زیرساختی در منطقه هونام اشاره کرده‌اند. سدهای آبی که به استان‌های جئولا خدمات می‌دهند، در حال حاضر با ۱۰۰ درصد ظرفیت کار می‌کنند و حاشیه کمی برای میلیون‌ها گالن آب صنعتی روزانه که کارخانه‌های جدید نیاز خواهند داشت، باقی می‌گذارند. در حالی که دولت اصرار دارد که تأمین روزانه یک میلیون تن آب صنعتی امکان‌پذیر است، مسیرهای مهندسی همچنان پیچیده باقی مانده‌اند.[3][6]

تولید برق یک مانع حتی دشوارتر است. کارخانه‌های نیمه‌رسانا باید ۲۴ ساعت شبانه‌روز و ۷ روز هفته، بدون حتی یک میکروثانیه قطع برق، کار کنند. در حال حاضر، ۴۷ درصد از تولید برق منطقه هونام از منابع تجدیدپذیر متناوب مانند خورشیدی و بادی تأمین می‌شود. پر کردن شکاف بین انرژی سبز متناوب و قابلیت اطمینان بار پایه مورد نیاز برای تولید تراشه، مستلزم ارتقاء عظیم شبکه است.[6]

فراتر از زیرساخت‌های فیزیکی، عنصر انسانی یک گلوگاه حیاتی باقی می‌ماند. نیروی کار مهندسی بسیار ماهر کره جنوبی به طور تاریخی تمایلی به نقل مکان به خارج از منطقه شهری سئول نداشته است، جایی که بهترین مدارس، امکانات رفاهی و شبکه‌های حرفه‌ای متمرکز هستند. تأمین نیروی انسانی برای چهار کارخانه پیشرفته جدید در جنوب غربی، نیازمند مشوق‌های مالی قابل توجه و توسعه منطقه‌ای برای جذب استعدادهای برتر خواهد بود.[3]

با وجود این موانع، دولت کره جنوبی این سرمایه‌گذاری را یک ضرورت حیاتی می‌داند. در حالی که ایالات متحده، ژاپن و اتحادیه اروپا همگی به شدت از صنایع نیمه‌رسانای داخلی خود حمایت می‌کنند، سئول دیگر نمی‌تواند به شتاب تاریخی خود متکی باشد. کره جنوبی با ساده‌سازی تأییدیه‌های مجوز و تسریع جدول‌های زمانی ساخت تا یک دهه، شرط می‌بندد که سرعت و مقیاس محض، جایگاه آن را در مرکز انقلاب هوش مصنوعی تضمین خواهد کرد.[1][3]