رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا بر لزوم آمادگی نظامی برای درگیری در فضای میان‌سیاره‌ای تاکید کرد

پنتاگون تاکید دارد که استقرار تسلیحات فعال در مدار زمین و آمادگی برای نبرد در فواصلی تا کره ماه، تنها راه بازدارندگی در برابر دشمنانی است که پیش‌تر کیهان را به یک میدان جنگ تبدیل کرده‌اند.

در مقابل، منتقدان بین‌المللی و کشورهای رقیب استدلال می‌کنند که تایید رسمی «تسلیحات کنترل فضایی در مدار» توسط ایالات متحده، دقیقاً همان عاملی است که دهه‌ها هنجار صلح‌آمیز فضایی را در هم شکسته و یک رقابت تسلیحاتی غیرقابل‌کنترل فرازمینی را شعله‌ور خواهد کرد. تنش میان تامین امنیت در این بالاترین سطح استراتژیک و تسلیحاتی کردن یک زیست‌بوم شکننده مداری، این هفته و هم‌زمان با بازتعریف مرزهای میدان نبرد مدرن توسط عالی‌ترین مقام نظامی آمریکا، به وضوح نمایان شد.[1][3]

ژنرال دن کین (Dan Caine)، رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا، روز چهارشنبه در کنفرانس هوا، فضا و سایبر در مریلند اعلام کرد که نیروهای آمریکایی باید فوراً خود را با یک محیط تهدید مستمر که از بستر اقیانوس تا فضای سیس‌لونار (منطقه گرانشی میان زمین و ماه) امتداد دارد، تطبیق دهند.

دستورالعمل این مقام ارشد نظامی در پی افشای بی‌سابقه تروی مینک (Troy Meink)، وزیر نیروی هوایی، صادر شد که تایید کرد نیروی فضایی ایالات متحده در حال حاضر تسلیحات فعال کنترل فضایی را در مدار زمین به کار گرفته است.[1][3]

کین در جمع مدیران صنایع دفاعی و پرسنل نظامی گفت: «وظیفه ما این است که همین حالا خود را تطبیق دهیم تا نیروی مشترک برای نبرد، مقاومت و پیروزی در محیط‌های مورد مناقشه جهانی، از بستر دریا تا فضای سیس‌لونار، آماده باشد.» وی هشدار داد که این نیروی مشترک ۲٫۸ میلیون نفری دیگر نمی‌تواند به لجستیک بلامنازع یا مناطق امن اتکا کند، زیرا برابری تکنولوژیک میان قدرت‌های جهانی در حال از بین بردن مزیت‌های سنتی آمریکا است.[1][2][3]

این تغییر در دکترین نظامی، ناشی از گسترش سریع هوش مصنوعی و پلتفرم‌های بدون سرنشین در سراسر طیف الکترومغناطیسی است. کین به صراحت هشدار داد که یگان‌های زمینی، دریایی و هوایی در آینده با هدف‌گیری مستمر و خودکار مواجه خواهند شد.

او با اشاره به استقرار پهپادهای دید اول‌شخص در اوکراین و شناورهای بدون سرنشین در تنگه هرمز به عنوان نشانه‌های اولیه این تغییر، افزود: «از این پس باید فرض را بر این بگذاریم که یگان‌های ما توسط سیستم‌های خودمختار شکار شده، در سراسر طیف الکترومغناطیسی مختل گردیده و در لحظه ردیابی خواهند شد.»[2]

برای عملیات در چنین شرایطی، ارتش در حال بازسازی شبکه‌های فرماندهی و کنترل خود است تا داده‌های حسگرها را یکپارچه کرده و فرآیند تصمیم‌گیری را تسریع بخشد. کین با تاکید بر لزوم ترکیب قابلیت‌های رزمی در سطوح مختلف برای ایجاد قدرت تخریب گسترده، خاطرنشان کرد: «در نبردهای آینده، برتری از آنِ طرفی خواهد بود که بتواند زودتر ببیند، زودتر درک کند، زودتر تصمیم بگیرد و زودتر وارد عمل شود.»[2][3]

با این حال، اجرای این چشم‌انداز در حوزه فضایی همچنان یک مانع عملیاتی قابل‌توجه محسوب می‌شود. فرماندهی فضایی ایالات متحده (SPACECOM) در حال حاضر فاقد زیرساخت‌های جامع هدف‌گیری است که برای میدان‌های نبرد زمینی وجود دارد. ژنرال استیون وایتینگ (Stephen Whiting)، فرمانده این نهاد، با تایید این شکاف در قابلیت‌ها، اظهار داشت که ارتش برای ردیابی و هدف‌گیری موثر دشمنان در فضا به سیستم‌های پیشرفته‌تری نیاز دارد. توسعه قابلیت‌های پایه برای آگاهی از دامنه فضایی و ارتباطات ماهواره‌ای، اکنون پیش‌شرطی اساسی برای انجام عملیات در فضای سیس‌لونار به شمار می‌رود.[5]

این فوریت با آسیب‌پذیری‌های سیستماتیک در معماری موجود تشدید می‌شود. یک گزارش اخیر از شبیه‌سازی‌های جنگی که توسط تحلیلگران دفاعی برجسته شده است، نشان می‌دهد که ایالات متحده در حال حاضر هیچ واکنش آزمایش‌شده‌ای در برابر انفجار هسته‌ای در فضا ندارد و این امر، منظومه‌های ماهواره‌ای حیاتی را در معرض اختلالات فاجعه‌بار قرار می‌دهد. پیمان فضای ماورای جو مصوب سال ۱۹۶۷ استقرار سلاح‌های هسته‌ای در مدار را ممنوع می‌کند، اما گسترش تعریف کنترل فضایی، مرزهای بازدارندگی متعارف را مبهم کرده است.[6]

ارزیابی‌های اطلاعاتی ایالات متحده حاکی از آن است که کشورهای رقیب، به ویژه جمهوری خلق چین، فعالانه در حال توسعه سیستم‌هایی برای به چالش کشیدن تسلط فضایی آمریکا هستند. در پاسخ به این روند، پیش‌بینی می‌شود نیروی فضایی آمریکا که در سال ۲۰۱۹ به عنوان یک شاخه نظامی مستقل تاسیس شد، طی پنج سال آینده پرسنل خود را به حدود ۲۵٬۰۰۰ نفر افزایش دهد تا نیروی انسانی مورد نیاز فرماندهی نیروهای رزمی و سایر یگان‌های عملیاتی خود را تامین کند.[1][4]

تایید وجود تسلیحات مداری و آمادگی صریح برای جنگ در فضای سیس‌لونار، پایان قطعی دورانی است که فضا صرفاً به عنوان یک حوزه پشتیبانی برای عملیات‌های زمینی در نظر گرفته می‌شد. در شرایطی که پنتاگون برای پر کردن شکاف تکنولوژیک و استقرار سیستم‌های خودمختارِ قادر به بقا در محیط‌های دارای اختلالات شدید الکترومغناطیسی تلاش می‌کند، زیرساخت‌های امنیت جهانی به طور دائمی در حال گسترش به خلأ فضا هستند.[1][2]

پکن پیش از این استقرار این تجهیزات توسط آمریکا را محکوم کرده و ضمن درخواست از واشنگتن برای توقف توسعه نظامی در مدار، پنتاگون را به تبدیل فضای ماورای جو به یک منطقه جنگی متهم کرده است.

برای برنامه‌ریزان نظامی، قابلیت اعمال قدرت در فضای سیس‌لونار یک انطباق ساختاری با محیطی است که در آن دارایی‌های آمریکا از پیش هدف قرار گرفته‌اند. اکنون چالش عملیاتی فوری بر عهده فرماندهی فضایی ایالات متحده است که باید پیش از وقوع بحران ژئوپلیتیک بعدی، زیرساخت‌های هدف‌گیری و شبکه‌های حسگر لازم برای ردیابی تحرکات دشمن بین زمین و ماه را ایجاد کند.[3][5]