سام نیل در ۷۸ سالگی بر اثر ذات‌الریه درگذشت؛ ماه‌ها پس از شکست دادن لنفوم

سر نایجل جان درموت «سام» نیل، بازیگر نیوزیلندی همه‌کاره و مورد علاقه جهانیان که دوران حرفه‌ای پنج دهه‌ای چشمگیرش شامل شاهکارهای مستقل صمیمی و فیلم‌های پرفروش جهانی بود، روز دوشنبه ۱۳ جولای در سیدنی استرالیا درگذشت. او ۷۸ سال داشت. نیل که به خاطر آوردن یک جدیت منطقی و هوشمندانه به هر نقشی که ایفا می‌کرد شناخته می‌شد، در سراسر جهان به یک نام آشنا تبدیل شد، به ویژه برای ایفای نقش دیرینه‌شناس عمل‌گرا، دکتر آلن گرانت، در مجموعه «پارک ژوراسیک».

درگذشت او پایان یک دوران را هم برای مؤسسات هالیوود و هم برای جامعه فیلم آنتی‌پودین (استرالیا و نیوزیلند) رقم می‌زند، جایی که او نه تنها به عنوان یک ستاره سینما، بلکه به عنوان ستونی اساسی برای هویت سینمایی آن‌ها و قهرمانی خستگی‌ناپذیر برای داستان‌سرایی محلی مورد احترام بود.[2]

در ابتدا، خانواده داغدار او درگذشت بازیگر را «ناگهانی و غیرمنتظره» توصیف کردند، که موجی از شوک را در صنعت سرگرمی ایجاد کرد و منجر به گمانه‌زنی‌های شدید رسانه‌ای در مورد سلامتی او شد. روز پنجشنبه، فیلیپ گرنز، نماینده دیرینه او، بیانیه‌ای مفصل منتشر کرد و علت دقیق مرگ را ذات‌الریه اعلام نمود.

گرنز توضیح داد که خانواده تصمیم گرفتند این اطلاعات پزشکی را منتشر کنند تا «نادرستی‌ها و دروغ‌های آشکار» منتشر شده در مطبوعات را که به اشتباه فرض کرده بودند نیل تسلیم سرطان خونی شده که طی چند سال گذشته با آن مبارزه می‌کرد، از بین ببرند.[1]

گرنز با تأکید به مطبوعات گفت: «سام قبل از بیمار شدن، شجاعانه با لنفوم مبارزه کرده و آن را از طریق یک درمان جدید به نام سلول درمانی CAR-T شکست داده بود.» او تأکید کرد که نیل در زمان ابتلا به عفونت تنفسی کشنده، کاملاً عاری از سرطان بود.

این توضیح برای خانواده نیل و حامیان پزشکی او مهم بود، زیرا بازیگر ماه‌های پایانی عمر خود را صرف جشن گرفتن عمومی بهبودی خود و حمایت از همان علمی کرده بود که به او فرصت دوباره‌ای برای زندگی داده بود. آسیب‌پذیری ناگهانی او در برابر ذات‌الریه، واقعیت‌های شکننده ایمنی را که اغلب بیماران در حال بهبودی از درمان‌های فشرده و چند ساله سرطان با آن مواجه هستند، برجسته می‌کند.[1]

سفر سلامتی اخیر نیل منبع الهام عمیقی برای طرفداران و بیماران سرطانی دیگر بود. در اوایل سال ۲۰۲۲، او به لنفوم سلول T آنژیوایمونوبلاستیک مرحله سه، نوعی نادر و بسیار تهاجمی از سرطان خون، تشخیص داده شد.

پس از اینکه رژیم‌های شیمی‌درمانی استاندارد دیگر مؤثر نبودند، تیم پزشکی نیل او را در یک آزمایش بالینی استرالیایی برای سلول درمانی CAR-T ثبت نام کردند. این شکل پیشرفته از ایمنی‌درمانی شامل استخراج سلول‌های ایمنی خود بیمار، تغییر ژنتیکی آن‌ها در آزمایشگاه برای شناسایی و حمله به سلول‌های سرطانی، و سپس تزریق مجدد آن‌ها به جریان خون برای شکار بیماری است.[2]

این درمان تجربی موفقیت چشمگیری داشت. تا آوریل ۲۰۲۶، نیل با خوشحالی به عموم اعلام کرد که اسکن‌های اخیر هیچ اثری از بیماری در بدن او نشان نمی‌دهند. او به جای کناره‌گیری، از جایگاه برجسته خود استفاده کرد تا به شدت برای دسترسی گسترده‌تر و عادلانه‌تر به این درمان گران‌قیمت و پیچیده برای بیماران سرطان خون در سراسر استرالیا و نیوزیلند حمایت کند.

او از نزدیک با بنیاد اسنودوم (Snowdome Foundation)، یک خیریه برجسته سرطان خون، همکاری کرد تا اطمینان حاصل شود که پیشرفت پزشکی که جان او را نجات داد، می‌تواند به یک گزینه استاندارد برای دیگرانی تبدیل شود که با تشخیص‌های وخیم مشابهی روبرو هستند.[2]

نیل نبرد پزشکی وحشتناک اما در نهایت پیروزمندانه خود را در خاطرات تحسین‌شده‌اش در سال ۲۰۲۳ با عنوان «آیا تا به حال این را به شما گفته‌ام؟» (Did I Ever Tell You This?) شرح داد. او با ترکیب خاص خود از درون‌نگری عمیق و شوخ‌طبعی خشک و خودانتقادی نوشت که اگرچه ذاتاً از مرگ نمی‌ترسید، اما این چشم‌انداز او را عمیقاً «عصبانی» می‌کرد.

او توضیح داد که هنوز کارهای زیادی برای زندگی کردن داشت، از تماشای بزرگ شدن نوه‌های عزیزش گرفته تا رسیدگی به تاک‌هایش در شراب‌سازی محبوبش «تو پاداکس» (Two Paddocks) در اوتاگوی مرکزی. این خاطرات به پرفروش‌ترین کتاب تبدیل شد و به دلیل نگاه صریحش به فناپذیری و شادی ماندگار یک زندگی خوب، مورد تحسین قرار گرفت.

این شوخ‌طبعی خشک و خاص این هفته توسط نزدیک‌ترین همکاران و دوستانش با علاقه یادآوری شد. ریما ته ویاتا، بازیگر نیوزیلندی که در کمدی محبوب جهانی «شکار مردم وحشی» (Hunt for the Wilderpeople) محصول ۲۰۱۶ به کارگردانی تایکا وایتی در مقابل نیل بازی کرد، به کنایه غم‌انگیز و تقریباً کیهانی مرگ ناگهانی او اشاره کرد.

او به «نیوزیلند هرالد» گفت: «فکر می‌کنم او می‌گفت: «به خاطر خدا، من بر سرطانم غلبه کردم. و حالا ببین، حالا ذات‌الریه گرفتم. بعدش چی؟»» که به خوبی طنز کنایه‌آمیزی را که نیل در صحنه فیلمبرداری به آن معروف بود، به تصویر کشید.

در سطح جهانی، نیل برای همیشه به عنوان دکتر آلن گرانت، دیرینه‌شناسی که از دایناسورها دوری می‌کرد و فیلم پیشگامانه استیون اسپیلبرگ در سال ۱۹۹۳، «پارک ژوراسیک»، را رهبری کرد و برای چندین دنباله، از جمله «دنیای ژوراسیک: سلطه» (Jurassic World Dominion) در سال ۲۰۲۲ بازگشت، جاودانه خواهد شد.

اسپیلبرگ این هفته رهبری ادای احترام هالیوود را بر عهده داشت و از سبک متواضعانه، استعداد عظیم و رفاقت گرمی که نیل به تولیدات طاقت‌فرسا و پر از جلوه‌های ویژه می‌آورد، یاد کرد. برای یک نسل کامل از سینماروها، چهره وحشت‌زده اما در عین حال شگفت‌زده نیل که به یک براکیوزاروس نگاه می‌کند، یکی از تصاویر تعیین‌کننده سینمای مدرن باقی می‌ماند.[2]

اسپیلبرگ در بیانیه‌ای عمومی و صمیمانه که اندکی پس از انتشار خبر منتشر شد، گفت: «من عاشق ساختن تمام فیلم‌های «ژوراسیک» با او بودم. همراه با لورا درن و جف گلدبلوم، ما همیشه خانواده «ژوراسیک» خود را خواهیم داشت و سام هرگز توسط ما یا میلیون‌ها طرفدارش در سراسر جهان فراموش نخواهد شد.» همبازی‌ها نیز احساسات اسپیلبرگ را تکرار کردند و همگی نیل را به خاطر نزدیک شدن به فیلم‌های بزرگ و پرهزینه با همان فروتنی منطقی و تعهد به هنری که برای فیلم‌های مستقل کوچک به کار می‌برد، ستودند.

فراتر از فرار از دایناسورهای مهندسی شده ژنتیکی، فیلم‌شناسی نیل به طرز چشمگیری متنوع و مورد تحسین منتقدان بود. او یک اجرای تأثیرگذار و پیچیده را در کنار هالی هانتر در شاهکار برنده اسکار جین کمپیون، «پیانو» (۱۹۹۳)، ارائه داد، به عنوان یک افسر شوروی در «شکار اکتبر سرخ» (The Hunt for Red October) (۱۹۹۰) بر پرده سینما فرمانروایی کرد و مخاطبان را در فیلم کلاسیک علمی-تخیلی ترسناک «افق رویداد» (Event Horizon) (۱۹۹۷) وحشت‌زده کرد.

توانایی او در انتقال بی‌درنگ بین نقش‌های شرور ترسناک، قهرمانان عمل‌گرا و مردان عمیقاً ناقص و آسیب‌پذیر، او را به یکی از قابل اعتمادترین و پرطرفدارترین بازیگران کاراکتر نسل خود تبدیل کرد.[2]

در سال‌های پایانی عمر، نیل مخاطبان جدید و عظیمی را در تلویزیون پیدا کرد و تطبیق‌پذیری پایدار خود را در دوران درام‌های معتبر ثابت کرد. او در نقش سرگرد چستر کمپبل، فردی بی‌رحم و حسابگر، در سریال موفق جهانی بی‌بی‌سی، «پیکی بلایندرز» (Peaky Blinders)، بازی کرد و در برخی از به یادماندنی‌ترین صحنه‌های نمایش، با کیلین مورفی رقابت کرد.

اخیراً، او رهبری درام حقوقی تحسین‌شده استرالیایی «دوازده» (The Twelve) را بر عهده داشت، نقشی که تحسین گسترده‌ای را برای او به ارمغان آورد و اندکی قبل از مرگش برای فصل سوم مورد انتظار تمدید شده بود.[2]

با وجود فشار فیزیکی عظیم بیماری و بهبودی متعاقب آن، اخلاق کاری افسانه‌ای نیل هرگز تزلزل نیافت. طبق بیانیه نماینده او، این بازیگر به طرز شگفت‌انگیزی چهار پروژه جداگانه را «پشت سر هم» در طول سال گذشته و در دوران بهبودی فیلمبرداری کرده بود. این اجراهای نهایی، که شامل فیلم و تلویزیون هستند، قرار است در ماه‌های آینده پس از مرگ او منتشر شوند، و تضمین می‌کنند که مخاطبان فرصت‌های بیشتری برای قدردانی از هنر او خواهند داشت و میراث سینمایی او حتی پس از درگذشتش نیز ادامه خواهد یافت.[1]

دور از درخشش دوربین‌ها و فرش‌های قرمز، نیل مردی به شدت خصوصی بود که بزرگترین آرامش و هدف خود را در میان تپه‌های مزرعه‌اش در نیوزیلند یافت. او «تو پاداکس» (Two Paddocks) را در سال ۱۹۹۳ تأسیس کرد و دهه‌ها را صرف رشد آن کرد تا به یک تولیدکننده بین‌المللی برنده جایزه پینو نوآر ارگانیک تبدیل شود.

این تاکستان به پناهگاهی آرام برای خانواده، دوستان و مجموعه‌ای متنوع از حیوانات مزرعه‌اش تبدیل شد—که بسیاری از آن‌ها را به نام همبازی‌های هالیوودی‌اش نامگذاری کرده بود و مکرراً در حساب‌های شبکه‌های اجتماعی جذاب و بی‌تکلف خود به نمایش می‌گذاشت.

خانواده نیل، مطابق با ترجیح مادام‌العمر او برای دوری از نمایش‌های هالیوودی، اعلام کردند که با یک مراسم یادبود خصوصی و آرام در مزرعه‌اش در تاریخ بعدی به او ادای احترام خواهند کرد. آن‌ها درخواست کردند که به جای گل، طرفداران و همکاران به بنیاد بیمارستان دانستان (Dunstan Hospital Foundation) یا بنیاد اسنودوم (Snowdome Foundation) کمک مالی کنند. از طریق این مسیرهای خیریه، میراث نیل از سخاوت آرام، مدیریت محیط زیست و حمایت شدید از تحقیقات سرطان، همچنان بر زندگی‌ها فراتر از پرده نقره‌ای تأثیر خواهد گذاشت.[1]