سازمان ملل راه بازگشت به زیر ۱.۵ درجه سانتیگراد پس از عبور اجتناب‌ناپذیر از آن را ترسیم می‌کند

برنامه محیط زیست سازمان ملل (UNEP) رسماً اذعان کرده است که دمای جهانی به طور اجتناب‌ناپذیری از حد گرمایش ۱.۵ درجه سانتیگراد که توسط توافق پاریس تعیین شده بود، فراتر خواهد رفت. این اعتراف نشان‌دهنده یک تغییر عمیق در استراتژی بین‌المللی اقلیم است. به جای تمرکز صرف بر پیشگیری، آخرین ارزیابی جامع سازمان ملل یک مسیر مشخص را برای مدیریت این «عبور از آستانه» (overshoot) قریب‌الوقوع و در نهایت خنک کردن مجدد سیاره تا سطوح ایمن ترسیم می‌کند.[4][5]

گزارش تازه منتشر شده با عنوان «محدود کردن عبور از آستانه» (Limiting Overshoot) نتیجه می‌گیرد که مسیرهای فعلی انتشار جهانی، عبور موقت از آستانه ۱.۵ درجه سانتیگراد را اجتناب‌ناپذیر می‌سازد. با این حال، تأکید می‌کند که بشریت همچنان می‌تواند با ترکیبی از کاهش فوری و شدید انتشار گازها و استقرار بسیار تنظیم‌شده فناوری‌های حذف دی‌اکسید کربن، از بدترین سناریوهای اقلیمی جلوگیری کند.[1][5]

روزنامه گاردین بر لحن صریح سازمان ملل تأکید می‌کند که هشدار می‌دهد هیچ «نتیجه خوبی» در ارتباط با فراتر رفتن از این هدف وجود ندارد. حتی یک عبور موقت از آستانه نیز باعث ایجاد تأثیرات شدید و بالقوه برگشت‌ناپذیر اقلیمی، از جمله ذوب شدن سریع‌تر یخ‌ها، رویدادهای آب و هوایی شدید و از دست رفتن گسترده تنوع زیستی خواهد شد.[3]

برای بازگرداندن نهایی دمای جهانی به زیر مرز ۱.۵ درجه سانتیگراد، چارچوب UNEP بر استخراج مقادیر عظیمی از کربن تاریخی به طور مستقیم از جو تکیه دارد. این اولین بار است که یک سند سیاست‌گذاری مهم سازمان ملل، حذف کربن را تا این حد سنگین در مسیر اصلی بقای خود ادغام می‌کند، به جای اینکه آن را به عنوان یک گزینه جانبی یا آزمایشی در نظر بگیرد.[2][5]

با وجود این اتکا به حذف کربن، گزارش صراحتاً هشدار می‌دهد که نباید از این فناوری‌ها به عنوان بهانه‌ای برای به تأخیر انداختن حذف تدریجی سوخت‌های فسیلی استفاده شود. مؤسسه منابع جهانی (World Resources Institute)، در واکنش به این یافته‌ها، تأکید کرد که در حالی که بازگشت به دماهای ایمن‌تر از نظر فنی ممکن است، خسارات فیزیکی و اقتصادی وارده در طول دوره عبور از آستانه بسیار عظیم خواهد بود و به طور نامتناسبی بر دوش کشورهای در حال توسعه قرار خواهد گرفت.[6]

اجماع علمی ارائه شده در این گزارش نشان می‌دهد که هر کسری از درجه اهمیت دارد. عبوری که در ۱.۸ درجه سانتیگراد به اوج خود می‌رسد (که برخی مدل‌ها آن را بهترین سناریو تحت سیاست‌های فعلی می‌دانند)، منجر به خسارتی به مراتب بیشتر از عبوری می‌شود که در ۱.۶ درجه سانتیگراد به اوج می‌رسد.[3][7]

حکمرانی به عنوان یک نگرانی محوری در نقشه راه UNEP مطرح می‌شود. استقرار حذف کربن در مقیاس بزرگ – چه از طریق راه‌حل‌های مبتنی بر طبیعت مانند جنگل‌کاری گسترده و چه رویکردهای مهندسی شده مانند جذب مستقیم هوا (Direct Air Capture) – نیازمند نظارت دقیق بین‌المللی است تا اطمینان حاصل شود که این پروژه‌ها از نظر زیست‌محیطی سالم و از نظر اجتماعی عادلانه هستند.[1][5]

نشریه Eos گزارش می‌دهد که جامعه علمی اکنون از مدل‌های نظری به سمت استراتژی‌های استقرار عملی روی آورده است، زیرا پنجره برای کاهش صرف بسته شده است. تمرکز اکنون بر به حداقل رساندن مدت و اوج عبور از آستانه است تا نقاط عطف برگشت‌ناپذیر در سیستم اقلیمی زمین محدود شوند.[1]

در آینده، مذاکرات بین‌المللی اقلیم باید این استراتژی‌های مدیریت عبور از آستانه را در توافق‌نامه‌های الزام‌آور بگنجانند. سازمان ملل خواستار کاهش فوری و تهاجمی انتشار گازهای گلخانه‌ای در این دهه است تا اطمینان حاصل شود که اتکای نهایی به حذف کربن در محدوده امکان‌پذیری فیزیکی و اقتصادی باقی می‌ماند.[4][7]