شکست سیاست بازگشت به دفتر: نیمی از کارمندان در روزهای حضوری هیچ جلسه رو در رویی ندارند

گزارش جدید بانک فدرال رزرو نیویورک در اواخر اکتبر ۲۰۲۶، تناقض عجیبی را در محیط‌های کاری مدرن آشکار کرده است. بر اساس این مطالعه که روی ۱۸۳۵ کارمند تمام‌وقت و تحصیل‌کرده آمریکایی انجام شد، نیمی از کارمندان در آخرین روز حضور خود در دفتر، هیچ جلسه کاملاً حضوری و رو در رویی نداشته‌اند.[1]

این داده‌ها نشان می‌دهد که سیاست‌های اجباری بازگشت به دفتر نتوانسته‌اند به هدف اصلی خود یعنی افزایش همکاری تیمی دست یابند. طبق این گزارش، بیش از ۷۰ درصد از کارمندان در روزهای حضوری حداقل یکی از هم‌تیمی‌های خود را در دفتر نمی‌بینند و ۱۵.۱ درصد از آن‌ها حتی یک مکالمه کوتاه چهره‌به‌چهره نداشته‌اند.[1]

پژوهشگران فدرال رزرو این پدیده را «کار از راه دور در دفتر» نامیده‌اند. آمارها نشان می‌دهد که نزدیک به ۳۷ درصد از کارمندان، با وجود اینکه تمام شرکت‌کنندگان در یک ساختمان حضور داشتند، حداقل در یک جلسه آنلاین شرکت کرده‌اند. این موضوع ارزش واقعی حضور فیزیکی را زیر سؤال می‌برد.[1]

یکی از دلایل اصلی این انزوا در دفتر، قانون نانوشته جلسات ترکیبی است. حدود ۴۵ درصد از پاسخ‌دهندگان اعلام کردند که اگر حتی یک نفر از اعضای تیم به صورت دورکار به جلسه بپیوندد، تمام افراد حاضر در دفتر نیز ترجیح می‌دهند از پشت میز خود و به صورت مجازی در جلسه شرکت کنند.[1]

پراکندگی جغرافیایی تیم‌های مدرن

مانع بزرگ دیگر بر سر راه همکاری حضوری، پراکندگی جغرافیایی تیم‌های شرکتی است. محققان دریافتند که ۳۷ درصد از کارمندانی که در تیم‌های ۱۵ نفره یا کوچکتر کار می‌کنند، حداقل یک هم‌تیمی دارند که به طور کامل دورکار است یا در دفتر شهر دیگری مستقر شده است.[1]

این پراکندگی نسبت به دوران پیش از همه‌گیری تغییر چشمگیری کرده است. در یکی از شرکت‌های فهرست فورچون ۵۰۰ که مورد بررسی قرار گرفت، حدود ۶۰ درصد از کارمندان شرکتی در سال ۲۰۲۶ هم‌تیمی‌هایی در شهرهای دیگر داشتند. این رقم پیش از دوران کرونا تنها ۲۲ درصد بود.[1]

حتی زمانی که تمام اعضای یک تیم از سیاست حضور ترکیبی پیروی می‌کنند، ناهماهنگی در برنامه‌ریزی مانع از دیدار آن‌ها می‌شود. کارمندانی که به دفاتر مختلف اختصاص داده شده‌اند یا روزهای متفاوتی را برای حضور انتخاب می‌کنند، عملاً نمی‌توانند از مزایای کار تیمی و طوفان فکری حضوری بهره‌مند شوند.[1]

هزینه‌های پنهان رفت‌وآمد روزانه

این واقعیت که کارمندان در دفتر نیز به صورت مجازی کار می‌کنند، توجیه هزینه‌های رفت‌وآمد را دشوار کرده است. یک مطالعه جهانی توسط دفتر ملی تحقیقات اقتصادی در ۲۷ کشور نشان داد که دورکاری به طور متوسط روزانه ۷۲ دقیقه در زمان رفت‌وآمد کارمندان صرفه‌جویی می‌کند.[1]

الزام به حضور در دفتر هزینه‌های مالی و شخصی قابل‌توجهی از جمله هزینه‌های حمل‌ونقل، ترتیبات اضافی برای نگهداری از کودکان و کاهش انعطاف‌پذیری را به همراه دارد. برای کارمندانی که این هزینه‌ها را متحمل می‌شوند، مزایای حضور در دفتر باید بسیار فراتر از انجام کارهای مستقل و شرکت در تماس‌های زوم باشد.[1]

اصرار کارفرمایان بر حضور فیزیکی بدون برنامه‌ریزی مشخص، تنها به نارضایتی منجر می‌شود. وقتی کارمندان متوجه می‌شوند که پس از تحمل ترافیک سنگین، باید همان کارهایی را انجام دهند که در خانه با تمرکز بیشتری انجام می‌دادند، انگیزه و تعهد سازمانی آن‌ها به شدت کاهش می‌یابد.[3]

واقعیت بهره‌وری در کار از راه دور

در حالی که دفاتر کار در ایجاد همکاری مؤثر ناکام مانده‌اند، داده‌های جدید نشان می‌دهد که دورکاری همچنان بهره‌وری را افزایش می‌دهد. نظرسنجی رفاه دورکاری سال ۲۰۲۶ که توسط پلتفرم CoworkingCafe منتشر شد، نشان می‌دهد ۶۲ درصد از کارمندان دورکار در خانه کارهای بیشتری نسبت به دفتر انجام می‌دهند.[2]

بر اساس این نظرسنجی، تنها ۱۱ درصد از افراد کاهش بهره‌وری را در حالت دورکاری گزارش کرده‌اند. بیش از نیمی از کارمندان (۵۵ درصد) تأکید کرده‌اند که تمرکز کردن در خانه برای آن‌ها بسیار آسان‌تر از محیط پر سر و صدای دفتر کار است.[2]

البته این افزایش بهره‌وری در میان نسل‌های مختلف یکسان نیست. نسل ایکس با ۶۸ درصد بیشترین میزان افزایش بهره‌وری را گزارش کرده‌اند، در حالی که این رقم برای نسل زد حدود ۵۵ درصد است. نزدیک به ۳۱ درصد از کارمندان نسل زد گفته‌اند که حفظ تمرکز در خانه برایشان دشوارتر است.[2]

تفاوت‌های جنسیتی نیز در این آمار مشهود است. زنان بیش از مردان از مزایای دورکاری بهره‌مند شده‌اند؛ به طوری که ۶۶ درصد از زنان افزایش خروجی کار خود را گزارش کرده‌اند، در حالی که این رقم برای مردان ۵۹ درصد بوده است. همچنین ۶۲ درصد از زنان تمرکز بهتری در خانه داشته‌اند.[2]

رفاه و رضایت شغلی در عصر انعطاف‌پذیری

دورکاری تأثیر عمیقی بر کیفیت زندگی کارمندان گذاشته است. حدود ۶۹ درصد از کارمندان دورکار اعلام کرده‌اند که تعادل بین کار و زندگی آن‌ها در ۱۲ ماه گذشته بهبود یافته است. با وجود اینکه ۴۴ درصد از افراد ساعات بیشتری را در خانه کار می‌کنند، ۶۰ درصد آن‌ها معتقدند اکنون وقت آزاد بیشتری دارند.[2]

این انعطاف‌پذیری به افزایش امنیت روانی نیز منجر شده است. بر اساس داده‌های موجود، ۷۵ درصد از کارمندان دورکار احساس امنیت شغلی بالایی دارند و نزدیک به ۸۰ درصد از آن‌ها رضایت شغلی بالایی را گزارش کرده‌اند که نشان‌دهنده تأثیر مثبت استقلال کاری بر روحیه نیروی کار است.[2]

وقتی از کارمندان پرسیده شد که بزرگترین مزیت دورکاری چیست، ۲۶ درصد از آن‌ها حذف ترافیک و رفت‌وآمد روزانه را انتخاب کردند. در مقابل، خواسته‌های آن‌ها برای بهبود شرایط کار در خانه بسیار ساده و عملی بود: صندلی‌های بهتر، فضای آرام‌تر و اینترنت سریع‌تر.[2]

مسیر پیش رو برای کارفرمایان

تحقیقات مؤسسه گالوپ نشان می‌دهد که کارفرمایان باید رویکرد خود را تغییر دهند. تیم‌هایی که دارای یک برنامه رسمی و ساختاریافته برای همکاری حضوری هستند، ۶۶ درصد تعامل بیشتری دارند و ۲۹ درصد کمتر از سایرین دچار فرسودگی شغلی می‌شوند.[1]

با این حال، تنها ۲۹ درصد از کارمندان ترکیبی دارای دستورالعمل‌های مشخصی برای اولویت‌بندی فعالیت‌های حضوری مانند طوفان فکری، تیم‌سازی یا ارائه بازخورد هستند. حضور فیزیکی به تنهایی نمی‌تواند جادوی همکاری را رقم بزند، مگر آنکه با برنامه‌ریزی دقیق همراه باشد.[1]

در نهایت، شرکت‌ها باید بپذیرند که دوران ارزیابی عملکرد بر اساس حضور فیزیکی به پایان رسیده است. به جای اجبار کارمندان به بازگشت به دفاتر خالی و شرکت در جلسات مجازی، مدیران باید بر نحوه گذراندن زمان در دفتر تمرکز کنند و انعطاف‌پذیری را به عنوان یک مزیت رقابتی بپذیرند.[3]