ترمیم دستمزد و معیشت کارگران

روند رویداد تا امروز

در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶، محاسبات نشان داد که هزینه تامین حداقل سبد معیشت یک خانوار سه تا چهار نفره کارگری در ایران به بیش از ۹۱ تا ۹۲ میلیون تومان در ماه رسیده است. دستمزد کارگران حداقل‌بگیر تنها پاسخگوی هزینه‌های هشت روز اول ماه بود و هزینه فرستادن یک دانش‌آموز به مدرسه دولتی حداقل ۴.۵ میلیون تومان برآورد می‌شد. این شکاف میان دستمزد و هزینه‌ها به گسترش اعتراضات در صنایع نفت، فولاد و معادن منجر شد.

در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۶، نشست شورای عالی کار در شهریورماه برای بازنگری در دستمزد کارگران بدون نتیجه پایان یافت. طبق مصوبه ابتدای سال، مقرر شده بود دستمزدها پس از شش ماه بازنگری شوند. نمایندگان کارگری نسبت به کوچک‌شدن سفره کارگران زیر فشار تورم هشدار دادند و تصمیم‌گیری نهایی برای جبران هزینه‌های معیشتی به پیش از پایان مهرماه موکول شد.

در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۶، طرح سه‌فوریتی اقتصاد مقاومتی با هدف ترمیم حقوق کارمندان و کارگران در نیمه دوم سال ۱۴۰۵ در مجلس مطرح شد. نمایندگان کارگری اعلام کردند که هزینه سبد معیشت از ۴۲ میلیون تومان در دی‌ماه گذشته به بیش از دو برابر رسیده است. با این حال، محدودیت‌های درآمدی دولت و کسری درآمدهای نفتی، اجرای این طرح را با چالش مواجه کرد.

در ۶ اکتبر ۲۰۲۶، توافق اولیه برای ترمیم دستمزدها حاصل شد و سرپرست کانون عالی انجمن‌های صنفی کارگران افزایش پایه حقوق در نیمه دوم سال را قطعی اعلام کرد. با وجود این توافق، اختلاف نظر میان نمایندگان کارگری و کارفرمایان بر سر نحوه توزیع این افزایش ادامه یافت و تصمیم‌گیری نهایی و امضای صورتجلسه به نشست آتی شورای عالی کار موکول گردید.

آنچه باید زیر نظر داشت

• تصمیم‌گیری نهایی و امضای صورتجلسه ترمیم دستمزدها در نشست آتی شورای عالی کار در اواسط مهرماه.
• تعیین تکلیف نحوه توزیع افزایش دستمزد میان پایه حقوق و مزایا با توجه به پیشنهادهای متفاوت کارگران و کارفرمایان.
• چگونگی تامین منابع مالی برای متمم بودجه طرح سه‌فوریتی مجلس بدون دامن زدن به تورم.