ارتش آمریکا شاخه عملیات فضایی اختصاصی را در یک تغییر استراتژیک بزرگ تأسیس می‌کند

ارتش ایالات متحده رسماً یک شاخه اختصاصی عملیات فضایی تأسیس کرده است که نشان‌دهنده مهم‌ترین سازماندهی مجدد ساختاری آن در بیش از دو دهه اخیر است. این شاخه جدید که روز پنجشنبه در پنتاگون اعلام شد، برای ادغام مستقیم ارتباطات ماهواره‌ای، سیستم‌های هشدار موشکی و جنگ الکترونیک مداری در عملیات‌های رزمی زمینی طراحی شده است.[1][2]

این اقدام به درک فزاینده‌ای در میان نهادهای نظامی پاسخ می‌دهد که نیروهای زمینی نمی‌توانند صرفاً برای پشتیبانی تاکتیکی بلادرنگ به نیروی فضایی ایالات متحده (U.S. Space Force) متکی باشند. در حالی که نیروی فضایی همچنان مسئول پرتاب، نگهداری و محافظت از زیرساخت‌های ماهواره‌ای کشور است، شاخه جدید ارتش منحصراً بر نحوه استفاده سربازان در میدان نبرد از این دارایی‌های مداری تمرکز خواهد کرد.[5][6]

ژنرال رندی جورج، رئیس ستاد ارتش، در جریان رونمایی گفت: «فضا دیگر فقط یک حوزه پشتیبان نیست؛ بلکه بافت همبند جنگ مدرن است.» ارتش با ایجاد یک شاخه اختصاصی، قصد دارد کادری متخصص از افسران و پرسنل وظیفه را پرورش دهد که تمام دوران حرفه‌ای خود را صرف تسلط بر تلاقی مکانیک مداری و مانورهای زمینی کنند.[2][3]

این سازماندهی مجدد در ابتدا حدود ۱,۵۰۰ پرسنل موجود را از فرماندهی دفاع موشکی و فضایی ارتش (Army's Space and Missile Defense Command) به شاخه جدید منتقل خواهد کرد. این سربازان هسته اصلی پنج گردان فضایی تخصصی جدید را تشکیل خواهند داد که در ساختارهای موجود سپاه و لشکر ادغام می‌شوند تا قابلیت‌های فضایی ارگانیک را برای فرماندهان فراهم کنند.[1][5]

تأمین مالی این طرح مستلزم تخصیص مجدد قابل توجه منابع است. بودجه پیشنهادی پنتاگون برای سال مالی ۲۰۲۷ شامل ۲.۴ میلیارد دلار است که به طور خاص برای عملیات فضایی جدید ارتش اختصاص یافته و همه چیز از تأسیسات آموزشی تخصصی گرفته تا خرید پایانه‌های متحرک آپلینک ماهواره‌ای را که می‌توانند در برابر پارازیت شدید الکترونیکی مقاومت کنند، پوشش می‌دهد.[2][8]

تأسیس این شاخه بدون جنجال نبوده است، به ویژه در کنگره (Capitol Hill). چندین قانونگذار نگرانی‌هایی را در مورد تورم بوروکراتیک و تکرار احتمالی وظایف با نیروی فضایی ایالات متحده مطرح کرده‌اند، نیرویی که دقیقاً در سال ۲۰۱۹ برای تجمیع برنامه‌های فضایی پراکنده ارتش تحت یک سقف واحد ایجاد شد.[4][8]

سناتور جک رید در یک جلسه توجیهی مقدماتی در هفته گذشته خاطرنشان کرد: «ما نیروی فضایی را ایجاد کردیم تا از ساختن برنامه‌های فضایی کوچک توسط هر شاخه جلوگیری کنیم.» منتقدان استدلال می‌کنند که اجازه دادن به ارتش برای ایجاد بوروکراسی متمرکز بر فضای خود می‌تواند منجر به تداخل صلاحیت‌ها، مشکلات قابلیت همکاری و هدر رفتن دلارهای مالیات‌دهندگان شود.[4]

رهبری ارتش به شدت با روایت تکراری بودن وظایف مخالفت می‌کند. آنها استدلال می‌کنند که نیروی فضایی در سطوح استراتژیک و عملیاتی فعالیت می‌کند – یعنی مدیریت خود ماهواره‌ها – در حالی که شاخه جدید ارتش صرفاً در سطح تاکتیکی عمل می‌کند. اگر GPS یک دسته نظامی دچار پارازیت شود یا ارتباطات قطع گردد، آنها به یک متخصص مستقر نیاز دارند که بداند چگونه سیگنال‌ها را فوراً و بدون انتظار برای مداخله نیروی فضایی، از طریق صورت‌های فلکی ماهواره‌ای تجاری جایگزین هدایت کند.[3][6]

این تغییر استراتژیک به شدت تحت تأثیر درگیری‌های اخیر، به ویژه جنگ در اوکراین، قرار گرفته است، جایی که شبکه‌های ماهواره‌ای تجاری مانند استارلینک (Starlink) و گسترش مهمات هدایت‌شده با GPS تعیین‌کننده بوده‌اند. توانایی فریب سیستم‌های ناوبری دشمن در عین محافظت از سیگنال‌های خودی، به یک نیاز اساسی برای بقا در میدان نبرد مدرن تبدیل شده است.[1][5]

در سطح بین‌المللی، این اعلامیه انتقادات شدیدی را از سوی رقبای استراتژیک به دنبال داشته است. رسانه‌های دولتی چین این اقدام را تشدید خطرناک نظامی‌سازی فضا توصیف کردند و واشنگتن را متهم کردند که در حالی که ریاکارانه خواستار کنترل تسلیحات مداری است، به طور تهاجمی قابلیت‌های تهاجمی خود را گسترش می‌دهد.[7]

مقامات دفاعی روسیه نیز احساسات مشابهی را تکرار کردند و هشدار دادند که ادغام مستقیم دارایی‌های فضایی در واحدهای زمینی تاکتیکی، آستانه هدف قرار دادن ماهواره‌ها در طول درگیری‌های متعارف را کاهش می‌دهد. اگر یک ماهواره مستقیماً حملات توپخانه‌ای را هدایت کند، ممکن است دشمنان آن را به جای یک دارایی استراتژیک، یک هدف تاکتیکی مشروع تلقی کنند.[1][7]

ارتش قصد دارد تا اواخر سال ۲۰۲۷ این شاخه جدید را به قابلیت عملیاتی اولیه برساند و اولین آکادمی آموزشی اختصاصی آن در فورت مور، جورجیا (Fort Moore, Georgia) افتتاح شود. در حالی که ارتش برای درگیری‌های احتمالی در منطقه هند و اقیانوس آرام آماده می‌شود، موفقیت این شاخه جدید احتمالاً تعیین خواهد کرد که آیا ایالات متحده می‌تواند برتری تکنولوژیکی خود را در یک حوزه به طور فزاینده مورد مناقشه حفظ کند یا خیر.[2][8]