استقرار تانک‌های سنگین پیشرفته تایپ ۹۹ چین در واحدهای ساحلی روبروی تایوان و ژاپن

ارتش آزادی‌بخش خلق چین (PLA) استقرار تانک‌های اصلی نبرد سنگین و پیشرفته تایپ ۹۹ اِی خود را در واحدهای خط مقدم فرماندهی تئاتر شرقی آغاز کرده است، منطقه‌ای که مستقیماً روبروی تایوان و جزایر جنوبی ژاپن قرار دارد. حرکت این غول‌های ۵۰ تنی به استان‌های ساحلی، نشان‌دهنده انحراف قابل توجهی از اتکای سنتی ارتش آزادی‌بخش خلق به زره‌پوش‌های سبک‌تر و آبی-خاکی در این منطقه است و حاکی از تغییر اساسی در آرایش نیروهای منطقه‌ای است.[1][2]

تصاویر ماهواره‌ای و پخش‌های رسانه‌های دولتی تأیید کردند که حداقل سه تیپ تسلیحات ترکیبی مستقر در استان‌های فوجیان و ژجیانگ از تانک‌های قدیمی‌تر تایپ ۹۶ و تانک‌های سبک تایپ ۱۵ به تایپ ۹۹ اِی پیشرفته منتقل شده‌اند. تانک تایپ ۹۹ اِی دارای یک توپ ۱۲۵ میلی‌متری بدون خان، زره واکنش‌گر انفجاری پیشرفته و سیستم‌های حفاظت فعال است که برای شکست دادن موشک‌های هدایت‌شونده ضدتانک مدرن طراحی شده‌اند.[3][8]

تحلیلگران نظامی خاطرنشان می‌کنند که فرماندهی تئاتر شرقی از لحاظ تاریخی، وسایل نقلیه تهاجمی آبی-خاکی با استقرار سریع و تانک‌های سبک بهینه‌سازی شده برای عبور از تنگه تایوان و حرکت در زمین‌های گلی و کوهستانی را در اولویت قرار داده بود. معرفی زره‌پوش‌های سنگین نشان‌دهنده یک تغییر دکترین به سمت آماده‌سازی برای جنگ زمینی شدید و طولانی‌مدت است، که احتمالاً سناریویی را پیش‌بینی می‌کند که در آن نیروهای متحد سنگین در سرزمین اصلی مداخله می‌کنند یا ارتش آزادی‌بخش خلق برای محافظت از مناطق بارگیری به یک خط دفاعی مستحکم نیاز دارد.[1][3]

در تایپه، وزارت دفاع ملی اعلام کرد که «حرکت زره‌پوش‌ها را از نزدیک زیر نظر دارد». مقامات دفاعی تایوان تأکید کردند که اگرچه تانک‌های سنگین نمی‌توانند از تنگه شنا کنند، اما حضور آن‌ها در بنادر بارگیری نشان می‌دهد که می‌توانند از طریق کشتی‌های غیرنظامی سنگین رول-آن/رول-آف (RO-RO) در موج دوم حمله، پس از تأمین یک سرپل توسط نیروهای آبی-خاکی سبک‌تر، منتقل شوند.[5]

این استقرار همچنین در توکیو زنگ خطر را به صدا درآورده است. وزارت دفاع ژاپن نسبت به این تجمع نیروها «نگرانی جدی» ابراز کرد و خاطرنشان ساخت که واحدهای مستقر در استان ژجیانگ برای پرتاب سریع قدرت به سمت جزایر مورد مناقشه سنکاکو و زنجیره ریوکیوی جنوب غربی ژاپن قرار گرفته‌اند. مقامات ژاپنی هشدار دادند که نظامی‌سازی خط ساحلی، توازن قدرت منطقه‌ای را بی‌ثبات می‌کند و کریدورهای حیاتی دریایی را تهدید می‌کند.[4]

مقامات دفاعی غربی این استقرار را به عنوان یک مکانیسم سیگنال‌دهی صریح می‌بینند. پکن با قرار دادن توانمندترین خودروهای رزمی زمینی خود در معرض دید، ظرفیت خود را برای جذب و دفع مهمات پیچیده ضدزره که توسط ایالات متحده به متحدان منطقه‌ای‌اش عرضه می‌شود، نشان می‌دهد. این اقدام به طور گسترده به عنوان یک عامل بازدارنده تفسیر می‌شود که معماری امنیتی در حال تحول واشنگتن در منطقه هند-آرام را هدف قرار داده و ثابت می‌کند که ارتش آزادی‌بخش خلق برای جنگ متعارف و سنگین آماده است.[6][7]

رسانه‌های دولتی چین این استقرارها را به عنوان تلاش‌های معمول نوسازی، که برای حفظ حاکمیت ملی و تمامیت ارضی ضروری است، معرفی کرده‌اند. مفسران وابسته به ارتش آزادی‌بخش خلق، نگرانی‌های بین‌المللی را رد کرده و استدلال می‌کنند که فرماندهی تئاتر شرقی صرفاً در حال ارتقاء تجهیزات قدیمی خود برای مطابقت با قابلیت‌های سایر مناطق نظامی است و اطمینان می‌دهد که یک نیروی جنگی استاندارد و مدرن قادر به دفاع از مرزهای کشور وجود دارد.[2]

با وجود قابلیت‌های چشمگیر تایپ ۹۹ اِی، ادغام زره‌پوش‌های سنگین در تئاتر ساحلی چالش‌های لجستیکی قابل توجهی را به همراه دارد. زیرساخت‌های منطقه — از جمله پل‌ها، جاده‌های روستایی و رمپ‌های بارگیری بندر — عمدتاً برای وسایل نقلیه سبک‌تر طراحی شده بودند. گزارش شده است که سپاه مهندسی ارتش آزادی‌بخش خلق در حال تقویت شبکه‌های حمل و نقل محلی برای جای دادن تانک‌های ۵۰ تنی است، یک اقدام عظیم که از چشم سازمان‌های اطلاعاتی خارجی که آمادگی نظامی منطقه را دنبال می‌کنند، پنهان نمانده است.[3][8]

پیامد فوری این تغییر آرایش، یک مسابقه تسلیحاتی شتاب‌گرفته در قابلیت‌های ضدتانک است. انتظار می‌رود تایوان خرید سامانه‌های موشکی جاولین و پهپادهای نامتقارن اضافی را تسریع بخشد، در حالی که ژاپن ممکن است استقرار موشک‌های سطح به کشتی و ضدزره تایپ ۱۲ خود را در جزایر جنوبی‌اش تسریع کند. همانطور که ارتش آزادی‌بخش خلق به ادغام تایپ ۹۹ اِی در تیپ‌های تسلیحات ترکیبی ساحلی خود ادامه می‌دهد، آستانه بازدارندگی متعارف در اقیانوس آرام غربی همچنان در حال افزایش است.[4][5][6]