امبرائر و هانی‌ول در پی اختلال در سیستم موقعیت‌یاب جهانی ناوگان جت‌های E2، اتاق بحران تشکیل دادند

با در نظر گرفتن گستره تجاری بیش از ۱۰۰ فروند هواپیمای فعال از خانواده امبرائر E2 در سطح جهان، قطع ناگهانی و گسترده داده‌های قابل‌اتکای ناوبری جی‌پی‌اس (GPS)، در هفته جاری چندین شرکت هواپیمایی را ناگزیر به زمین‌گیر کردن پروازهای خود کرده است.[1][4]

در واکنش به این اختلالات زنجیره‌ای در شبکه پروازی، شرکت هوافضای برزیلی امبرائر (Embraer) و تامین‌کننده آمریکایی تجهیزات اویونیک، هانی‌ول (Honeywell)، یک اتاق بحران مشترک تشکیل داده‌اند تا با شناسایی دقیق منشا نقص، پایداری را به ناوگان بازگردانند.[1][2]

این شرکت سازنده در تاریخ ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶ رسما این اختلال را تایید کرد و اظهار داشت که «گزارش‌های مربوط به ناپایداری جی‌پی‌اس بر برخی از هواپیماها، از جمله جت‌های E2 تاثیر گذاشته است»؛ موضوعی که بلافاصله یک ارزیابی مهندسی را در سراسر شبکه پشتیبانی جهانی این شرکت کلید زد.[7]

این ناپایداری مستقیما برنامه‌های پروازی در سراسر آمریکای جنوبی را تحت تاثیر قرار داده است؛ به طوری که شرکت هواپیمایی برزیلی آزول (Azul) - یکی از بزرگترین بهره‌برداران نسخه E195-E2 - به عنوان یک اقدام پیشگیرانه ایمنی، مجبور به لغو چندین مسیر داخلی شده است.[3][5]

هواپیماهای E190-E2 و E195-E2 به مجموعه‌های اویونیک بسیار یکپارچه‌ای متکی هستند که توسط هانی‌ول تامین می‌شود؛ سیستمی که داده‌های موقعیت‌یاب جهانی را با سیستم مدیریت پرواز تلفیق می‌کند تا مسیریابی دقیق و رویه‌های تقرب خودکار را اجرا نماید.[2][6]

اگرچه جت‌های تجاری به سیستم‌های ناوبری پشتیبان - از جمله واحدهای مرجع اینرسی و بیکن‌های رادیویی زمینی - مجهز هستند، اما پروتکل‌های مدرن کنترل ترافیک هوایی برای زمان‌بندی فشرده حریم هوایی و تقرب کارآمد به پایانه‌ها، غالبا به جی‌پی‌اس با دقت بالا نیاز دارند.[4][6]

با در نظر گرفتن مجموعه اویونیک به عنوان یک گره حیاتی در شبکه گسترده‌تر حمل‌ونقل، این اتاق بحران مشترک به مهندسان شرکت سازنده بدنه و تامین‌کننده قطعات اجازه می‌دهد تا داده‌های تله‌متری را به صورت در لحظه تحلیل کنند.[1][2]

تشکیل سریع این اتاق بحران، بازتاب‌دهنده تغییر رویکردی کلان در این صنعت به سمت عیب‌یابی متمرکز است تا اطمینان حاصل شود که اختلال در یک حسگر واحد، به زمین‌گیری طولانی‌مدت و ناهماهنگ در سطح کل ناوگان منجر نخواهد شد.[2][3]

مراجع هوانوردی و شرکت‌های هواپیمایی در سراسر جهان از نزدیک این تحقیقات را رصد می‌کنند، چرا که خانواده E2 به عنوان یک حلقه ارتباطی منطقه‌ای حیاتی برای خطوط هوایی فعال در اروپا، آمریکای جنوبی و آفریقا عمل می‌کند.[4][6]

اولویت فوری تیم مهندسی مشترک، استقرار یک وصله نرم‌افزاری یا راهکار عملیاتی جایگزین برای بازگرداندن پایداری ناوبری است تا مشخص شود آیا این نقص ریشه در سخت‌افزار گیرنده ماهواره‌ای دارد یا در منطق پردازشی سیستم نهفته است.[2][3]