فقط دوربین یا ترکیب سنسورها: شکاف سخت‌افزاری که آینده بازار روبوتاکسی‌ها را رقم می‌زند

وقتی وایمو (Waymo) متعلق به آلفابت و زوکس (Zoox) متعلق به آمازون تاکسی‌های بدون راننده خود را روانه خیابان‌ها کردند، این کار را تحت محدودیت‌های شدید تولید و با مجموعه‌ای از سنسورها انجام دادند که قیمتشان از یک خودروی کامپکت هم بیشتر بود.

اما سایبرکب (Cybercab) تسلا که از این هفته جابه‌جایی مسافران پولی را در آستین آغاز کرده، هرچند شبیه یک روبوتاکسی است، اما بر پایه یک پیش‌فرض سخت‌افزاری و نظارتی کاملاً متفاوت عمل می‌کند: فقط دوربین و تاییدیه خودکار. در ۳ سپتامبر ۲۰۲۶، تسلا ۴۵ دستگاه سایبرکب طلایی‌رنگ و دونفره را بدون فرمان یا پدال به خیابان‌های تگزاس فرستاد؛ اقدامی که بلافاصله با درخواست ممیزی از سوی نهادهای نظارتی فدرال مواجه شد.[3][4][5][6]

این رونمایی، عمیق‌ترین شکاف معماری در صنعت خودروهای خودران را نمایان می‌کند. در یک سو، رویکرد «ترکیب سنسورها» (Sensor fusion) قرار دارد که وایمو پرچمدار آن است؛ شرکتی که در ۱ سپتامبر ۲۰۲۶ خدمات تجاری خود را به دنور، سن دیگو و تامپا گسترش داد. خودروهای نسل ششم وایمو از ۱۳ دوربین، ۶ رادار، ۴ لایدار (LiDAR) و مجموعه‌ای از میکروفون‌ها استفاده می‌کنند تا یک نقشه ۳۶۰ درجه و ایمن از محیط اطراف بسازند.[1][5]

در سوی دیگر، رویکرد «فقط بینایی» (Pure vision) قرار دارد. سایبرکب تسلا به طور کامل لایدار و رادار را کنار گذاشته و تنها به ۸ دوربین با وضوح بالا متکی است که توسط یک شبکه عصبی یکپارچه پردازش می‌شوند. پیامدهای مالی این اختلاف نظر بسیار عظیم است. یک مجموعه سنسور سنتی مبتنی بر لایدار می‌تواند ده‌ها هزار دلار به هزینه تمام‌شده خودرو اضافه کند و قیمت یک روبوتاکسی وایمو را به بالای ۱۰۰,۰۰۰ دلار برساند.

در مقابل، تسلا از دوربین‌هایی استفاده می‌کند که هر کدام حدود ۱۰ دلار قیمت دارند و همین امر به ایلان ماسک، مدیرعامل این شرکت، اجازه می‌دهد تا قیمت خرده‌فروشی زیر ۳۰,۰۰۰ دلار را برای سایبرکب پیش‌بینی کند. برای یک خریدار بالقوه، این همان مرزی است که تعیین می‌کند روبوتاکسی یک خودروی ناوگان تجاری است که باید آن را کرایه کنید، یا یک خودروی شخصی که می‌توانید مالک آن باشید.[1][2][3]

اما هزینه سخت‌افزار تنها نیمی از معادله است؛ نیمه دیگر مقیاس‌پذیری است. وایمو در حال حاضر رهبر بلامنازع بازار در عملیات اجرایی است و با ناوگانی متشکل از نزدیک به ۴,۰۰۰ خودرو، هفته‌ای ۵۰۰,۰۰۰ سفر پولی را در ۱۴ شهر ایالات متحده ارائه می‌دهد.

وایمو در بیانیه توسعه خود در ماه سپتامبر اعلام کرد: «از روز اول، ما مناطق تحت پوشش خدمات خود را طوری طراحی کرده‌ایم که مکان‌هایی را که واقعاً نیاز دارید و می‌خواهید بروید، پوشش دهند» و خاطرنشان کرد که ده‌ها هزار کاربر در بازارهای جدید پیش‌ثبت‌نام کرده‌اند. برای یک مسافر روزمره در تامپا یا سن دیگو، وایمو دیگر یک پروژه علمی نیست؛ بلکه یک گزینه حمل‌ونقل روزانه است که مستقیماً با اوبر و حمل‌ونقل عمومی رقابت می‌کند.[5][6]

در مقایسه، گستره عملیاتی تسلا بسیار ناچیز است. استقرار در آستین محدود به یک منطقه جغرافیایی خاص و تنها ۴۵ خودروی مجاز است. با این حال، ظرفیت تولید تسلا از مجموع کل صنعت خودران‌ها بیشتر است.

در حالی که وایمو برای ساخت خودروهای خود به تولیدکنندگان شخص ثالث مانند زیکر (Zeekr) متکی است، گیگافکتوری تسلا در تگزاس برای تولید سالانه میلیون‌ها دستگاه طراحی شده است. اگر نرم‌افزار مبتنی بر دوربین تسلا کارایی خود را ثابت کند، این شرکت می‌تواند ناوگان خود را با سرعتی تصاعدی و بسیار سریع‌تر از هر رقیبی گسترش دهد.[1][2][3]

استراتژی‌های نظارتی نیز به اندازه سخت‌افزارها متفاوت هستند. زمانی که زوکس به دنبال استقرار روبوتاکسی اختصاصی خود بود، از اداره ملی ایمنی ترافیک بزرگراه‌ها (NHTSA) درخواست معافیت از استانداردهای ایمنی وسایل نقلیه موتوری فدرال کرد. این معافیت اعطا شد، اما با محدودیت‌های شدید در حجم تولید همراه بود؛ برای مثال، نهادهای نظارتی نوادا مجوز تنها ۱۰۰ خودروی زوکس را در شهرستان کلارک صادر کردند.[6]

تسلا مسیر متفاوتی را انتخاب کرد و خود تایید کرد که سایبرکب با وجود نداشتن کنترل‌های دستی، با تمام استانداردهای فدرال مربوطه مطابقت دارد. این اقدام بی‌سابقه باعث مداخله فوری NHTSA شد. این آژانس در خلاصه گزارش ۴ سپتامبر خود خاطرنشان کرد: «این وسایل نقلیه فاقد کنترل‌های دستی متصل و دائمی مانند پدال ترمز، پدال گاز، فرمان و آینه هستند. NHTSA این ممیزی را برای بررسی فرآیند و داده‌های فنی که تسلا هنگام تایید سایبرکب به آن‌ها استناد کرده، آغاز می‌کند.»[4]

بحث فنی روی موارد استثنایی و شرایط آب‌وهوایی متمرکز است. لایدار برای اندازه‌گیری فاصله، پالس‌های نوری می‌فرستد که به آن اجازه می‌دهد در تاریکی مطلق و در میان برخی از انواع بارش‌ها به خوبی «ببیند». دوربین‌ها، درست مانند چشم انسان، می‌توانند با نور خورشید در زاویه پایین، برف سنگین یا گل‌ولای کور شوند.

منتقدان استدلال می‌کنند که یک سیستم صرفاً مبتنی بر دوربین همیشه با محدودیت‌های فیزیکی مواجه است که نرم‌افزار نمی‌تواند بر آن‌ها غلبه کند، در حالی که موافقان اصرار دارند که اگر انسان می‌تواند با دو چشم رانندگی کند، یک شبکه عصبی هم می‌تواند با هشت دوربین این کار را انجام دهد.

تفاوت در این رویکردها به این معناست که وایمو پیش از راه‌اندازی، وجب به وجب یک شهر را نقشه‌برداری می‌کند، در حالی که تسلا به دنبال یک سیستم تعمیم‌یافته است که از نظر تئوری بتواند در یک محیط نقشه‌برداری‌نشده رها شود و بلافاصله عمل کند.[1][2][3][5]

بازار اکنون در حال اجرای یک آزمایش زنده و دوگانه در خیابان‌های تگزاس، کالیفرنیا و فلوریدا است. وایمو ثابت کرده است که ترکیب سنسورها در مقیاس تجاری به طور ایمن کار می‌کند، اما با هزینه تمام‌شده‌ای که در حال حاضر مالکیت شخصی را غیرممکن می‌سازد.

تسلا ثابت کرده است که می‌تواند یک وسیله نقلیه بدون پدال و به شدت ارزان تولید کند، اما هنوز نتوانسته به نهادهای نظارتی یا عموم مردم ثابت کند که نرم‌افزار مبتنی بر دوربین آن می‌تواند بدون نظارت در خارج از یک منطقه محدود ۴۵ خودرویی عمل کند.

برای مصرف‌کننده معمولی که در حال تصمیم‌گیری است که آیا خودروی بعدی‌اش فرمان خواهد داشت یا خیر، عامل تعیین‌کننده این نخواهد بود که کدام ماشین آینده‌نگرانه‌تر به نظر می‌رسد؛ بلکه این است که آیا حاشیه نهایی ایمنی رانندگی به یک لیزر ۱۰,۰۰۰ دلاری نیاز دارد یا صرفاً به یک ابررایانه بزرگتر.[1][2][3][4][5]