رزمایش مشترک «سرو پگاسوس ۲۰۲۶»؛ بریتانیا و لبنان همکاری‌های نظامی خود را گسترش می‌دهند

ارتش لبنان روز سه‌شنبه، ششم اکتبر ۲۰۲۶، میزبان یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین تمرینات نظامی مشترک خود با نیروهای بریتانیایی در سال‌های اخیر شد. این رزمایش گسترده که با نام تخصصی «سرو پگاسوس ۲۰۲۶» (Pegasus Cedar 2026) شناخته می‌شود، با هدف تقویت هماهنگی استراتژیک میان یگان‌های نظامی دو کشور آغاز به کار کرد.[1][4]

در این تمرینات فشرده سه‌هفته‌ای، نیروهای زبده هنگ هوابرد ارتش لبنان در کنار سربازان گردان چهارم از هنگ سلطنتی اسکاتلند (SCOTS) که در پایگاه دکلیا (Dhekelia) در قبرس مستقر هستند، به تمرین می‌پردازند. حضور نیروهای آمریکایی و ایتالیایی نیز به عنوان مشارکت‌کننده فعال در این رزمایش تایید شده است.[3][5]

علاوه بر نیروهای عملیاتی حاضر در میدان، نمایندگانی از ارتش‌های فرانسه، قبرس، قطر و اردن به عنوان ناظران رسمی در این رویداد حضور دارند. این سطح بی‌سابقه از مشارکت بین‌المللی نشان‌دهنده اهمیت راهبردی ثبات در لبنان برای کشورهای منطقه و قدرت‌های جهانی است.[1][2]

نام انتخاب‌شده برای این رزمایش ترکیبی معنادار از نمادهای ملی دو کشور است. «سرو» به درخت جاودانه و نماد اصلی پرچم لبنان اشاره دارد و «پگاسوس» (اسب بالدار افسانه‌ای) نشان رسمی تیپ تهاجم هوایی ارتش بریتانیا است که تاریخچه‌ای طولانی در عملیات‌های ویژه دارد.[6]

هامیش کاول (Hamish Cowell)، سفیر بریتانیا در لبنان، با اشاره به اهمیت تاریخی این رویداد گفت: «رزمایش سرو پگاسوس ۲۰۲۶ تجسم شراکت قوی و دیرینه میان دو کشور است و ما به حمایت از ارتش لبنان به عنوان تنها مدافع مشروع این کشور افتخار می‌کنیم.»[3]

تمرکز بر مهارت‌های تاکتیکی و میدانی

برنامه‌های آموزشی تدوین‌شده برای این رزمایش شامل طیف گسترده‌ای از مهارت‌های پیچیده رزمی و تاکتیکی است. نیروهای شرکت‌کننده در زمینه‌هایی چون عملیات شناسایی پیشرفته، تکنیک‌های هلی‌برن، استفاده دقیق از سیستم‌های خمپاره‌انداز و نبرد نزدیک در مناطق شهری آموزش می‌بینند.[1][3]

این تمرینات مشترک به گونه‌ای طراحی شده‌اند که توانمندی‌های هر دو ارتش را در محیط‌های کوهستانی و شرایط به شدت چالش‌برانگیز لبنان محک بزنند. هدف نهایی این برنامه‌ها، ارتقای سطح واکنش سریع نیروها و بهبود چشمگیر هماهنگی لجستیکی در عملیات‌های مشترک است.[3][6]

بخش مهمی از این تمرینات میدانی با پشتیبانی مستقیم نیروی هوایی لبنان انجام می‌شود. خلبانان لبنانی در کنار نیروهای زمینی، تکنیک‌های ورود و خروج سریع با بالگرد و ارائه پشتیبانی هوایی نزدیک را در شرایط شبیه‌سازی‌شده نبرد واقعی تمرین می‌کنند.[6]

خلبان آیدن ولش (Aiden Welch)، فرمانده گروهان پشتیبانی گردان چهارم اسکاتلند، با ابراز خرسندی فراوان از این همکاری اظهار داشت: «سربازان ما به اینکه در کنار نیروهای مسلح لبنان آموزش می‌بینند، افتخار می‌کنند و این تجربه عملیاتی برای هر دو طرف بسیار ارزشمند است.»[3]

این رویداد نظامی بر پایه موفقیت‌های چشمگیر رزمایش پیشین در سپتامبر ۲۰۲۳ بنا شده است. در آن زمان، بیش از ۶۵ نیروی بریتانیایی از هنگ چتربازان (2 PARA) تمرینات مشترک گسترده‌ای را در پادگان دنی حرب (Dani Harb) در منطقه کوهستانی غوسطا انجام دادند.[4][6]

حمایت بین‌المللی از ارتش لبنان

بریتانیا در سال‌های گذشته همواره یکی از حامیان اصلی و استراتژیک ارتش لبنان بوده است. این کشور با ارائه میلیون‌ها دلار کمک مالی بلاعوض، ساخت برج‌های دیده‌بانی پیشرفته و ارائه آموزش‌های تخصصی، نقش مهمی در تامین امنیت مرزهای زمینی لبنان ایفا کرده است.[1][2]

مقامات ارشد لبنانی بارها خواستار افزایش حمایت‌های جهانی از ارتش ۸۰ هزار نفری خود شده‌اند. این نهاد نظامی کلیدی به دلیل بحران‌های اقتصادی بی‌سابقه در کشور، به شدت به کمک‌های خارجی برای تامین تجهیزات، سوخت و حتی پرداخت حقوق پرسنل خود وابسته است.[1][4]

ارتش لبنان در حال حاضر با چالش‌های لجستیکی و امنیتی عظیمی برای استقرار کامل در مناطق جنوبی کشور روبرو است. این استقرار حیاتی بخشی از توافقنامه چارچوبی است که در ژوئن ۲۰۲۶ برای کاهش تنش‌ها و تامین امنیت پایدار مرزی به دست آمد.[2][4]

سرهنگ چارلز اسمیت (Charles Smith)، وابسته دفاعی بریتانیا در بیروت، در این باره تاکید کرد: «این رزمایش تنها درباره تاکتیک‌های نظامی نیست، بلکه درباره ایجاد و نمایش اعتماد متقابل است. بریتانیا و لبنان چشم‌انداز مشترکی برای آینده‌ای امن و باثبات دارند.»[3]

هنگ سلطنتی اسکاتلند که در این رزمایش حضور فعال دارد، یکی از قدیمی‌ترین و پرافتخارترین یگان‌های پیاده‌نظام ارتش بریتانیا محسوب می‌شود. پادشاه چارلز سوم شخصاً به عنوان فرمانده کل این هنگ خدمت می‌کند که نشان‌دهنده اهمیت بالای این یگان در ساختار نظامی بریتانیا است.[3]

پیامدهای ژئوپلیتیک و منطقه‌ای

برگزاری این رزمایش در شرایط ملتهب فعلی خاورمیانه، پیامی روشن و قاطع از سوی کشورهای غربی مبنی بر حمایت همه‌جانبه از نهادهای قانونی دولتی است. تقویت ارتش ملی لبنان، راهبردی کلیدی برای جلوگیری از ایجاد خلأ امنیتی و حفظ حاکمیت یکپارچه در این کشور محسوب می‌شود.[2][5]

مشارکت مستقیم نیروهای ایالات متحده و حضور نمایندگان فرانسه به عنوان ناظر، نشان‌دهنده اجماع مستحکم فراآتلانتیک بر سر مسئله لبنان است. واشنگتن و پاریس پیش از این نیز بر لزوم توانمندسازی ارتش لبنان برای در دست گرفتن کنترل انحصاری سلاح در داخل مرزهای این کشور تاکید کرده بودند.[1][5]

حضور نمایندگانی از کشورهای قطر و اردن نیز بعد منطقه‌ای و عربی این رزمایش را به شدت برجسته می‌کند. کشورهای عربی همواره تلاش کرده‌اند تا با حمایت مالی و سیاسی از نهادهای رسمی لبنان، تعادل قدرت را حفظ کرده و ثبات پایدار را به این کشور بازگردانند.[1][3]

انتظار می‌رود با پایان یافتن موفقیت‌آمیز این رزمایش سه‌هفته‌ای، سطح هماهنگی عملیاتی میان یگان‌های هوابرد لبنان و نیروهای ناتو به میزان قابل‌توجهی افزایش یابد. این پیشرفت می‌تواند راه را برای برگزاری تمرینات پیچیده‌تر و تبادل اطلاعاتی گسترده‌تر در سال‌های آینده هموار کند.[3][6]

در نهایت، موفقیت رزمایش «سرو پگاسوس ۲۰۲۶» به عنوان معیاری دقیق برای سنجش توانایی ارتش لبنان در جذب و به‌کارگیری موثر کمک‌های بین‌المللی عمل خواهد کرد. این نهاد نظامی اکنون بیش از هر زمان دیگری در تاریخ معاصر خود نیازمند اثبات کارآمدی در حفظ امنیت و حاکمیت ملی است.[2][4]