جیلی با سرمایه‌گذاری ۲.۴ میلیارد دلاری و خرید ۳۰ درصد از سهام نیو پاور، تعویض باتری را گسترش می‌دهد

روز یکشنبه، ۵ مهر ۱۴۰۵ (۲۷ سپتامبر ۲۰۲۶)، هلدینگ جیلی توافقنامه‌ای را برای خرید ۳۰ درصد از سهام شرکت نیو پاور (Nio Power) نهایی کرد؛ قراردادی که ارزش این شرکت تابعه در حوزه تعویض باتری را ۱۶ میلیارد یوان (۲.۴ میلیارد دلار) برآورد می‌کند. این معامله، عملیات فعلی تعویض باتری خودروهای تجاری جیلی را با شبکه مصرف‌کنندگان نیو ادغام می‌کند. به گزارش پایگاه خبری الکترک (Electrek)، جیلی در این قرارداد «کسب‌وکار تعویض باتری تجاری خود را به همراه ۶۴۰ میلیون یوان پول نقد» به میدان آورده است.[1][2][3]

برای خریدارانی که در حال سبک و سنگین کردن خرید یک خودروی برقی هستند و نگرانند که آیا واقعاً می‌توانند با دردسرهای شارژ آن کنار بیایند، این قرارداد نشان‌دهنده تغییر نگاه صنعت به مقوله سوخت‌گیری است. تا پیش از این، تعویض باتری — فرآیندی که در آن یک ایستگاه خودکار باتری خالی را باز کرده و در حدود سه دقیقه یک باتری جدید نصب می‌کند — بیشتر یک مزیت انحصاری برای مالکان خودروهای نیو بود. اما حالا با ورود مقیاس تولید عظیم و سبد محصولات چندبرندی جیلی، این زیرساخت یک قدم به تبدیل شدن به یک امکانات عمومی و همگانی برای تمام خودروهای سازگار نزدیک‌تر می‌شود.[1][5]

ساختار مالی این قرارداد نشان می‌دهد که ما از مرحله یک فناوری آزمایشی عبور کرده و وارد یک بازی جدی در حوزه املاک و زیرساخت شده‌ایم. ارزش‌گذاری ۲.۴ میلیارد دلاری نیو پاور پس از این سرمایه‌گذاری، بازتاب‌دهنده سرمایه هنگفتی است که برای اجاره مکان‌های تجاری، نصب ربات‌های سنگین و نگهداری موجودی در گردشی از باتری‌های ولتاژ بالا در هزاران نقطه نیاز است. پس از این اعلامیه، سهام نیو در معاملات شبانه با رشد مواجه شد؛ چرا که سرمایه‌گذاران به تایید این استراتژی پرهزینه واکنش مثبت نشان دادند، استراتژی‌ای که رقبا پیش‌تر آن را برای توسعه در مقیاس بزرگ، بیش از حد گران می‌دانستند.[2][4][6][7]

اگر تعویض استاندارد باتری جا بیفتد، معادلات افت قیمت و مالکیت را برای خریداران عادی از اساس تغییر می‌دهد. در حال حاضر، باتری بزرگترین عامل خرابی و افت ارزش در یک خودروی برقی کارکرده است. خودرویی که قابلیت تعویض باتری داشته باشد، حساب ماشین را از باتری جدا می‌کند و به مالک اجازه می‌دهد به جای خرید کامل پک باتری، مشترک یک سرویس باتری شود. برای مستاجرانی که نمی‌توانند یک شارژر سطح ۲ در خانه نصب کنند، وجود یک ایستگاه تعویض پنج دقیقه‌ای در مسیر رفت‌وآمدشان، آن‌ها را از ۴۰ دقیقه معطلی پای یک شارژر سریع عمومی بی‌نیاز می‌کند.[3][5]

آورده جیلی از کسب‌وکار تعویض باتری تجاری‌اش — که عمدتاً به کامیون‌های سنگین و ناوگان‌های پرکارکرد خدمات می‌دهد — لایه مهمی از استفاده مستمر را به ایستگاه‌های نیو اضافه می‌کند. تقاضای شارژ از سوی مصرف‌کنندگان عادی معمولاً نوسان زیادی دارد و در تعطیلات و ساعات اوج ترافیک به بالاترین حد خود می‌رسد. اما خودروهای ناوگانی که با برنامه‌های زمانی مشخص و به‌صورت ۲۴ ساعته کار می‌کنند، می‌توانند در ساعات خلوت از این ایستگاه‌ها استفاده کنند و بازگشت سرمایه را برای هر ایستگاه فیزیکی بهبود ببخشند.[1][3]

این مشارکت، یک بلوک قدرتمند در بازار جهانی خودروهای برقی ایجاد می‌کند و استانداردی را بنا می‌نهد که ممکن است سایر خودروسازان برای ماندن در عرصه رقابت مجبور به پذیرش آن شوند. با ادغام پروتکل‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری نیو و جیلی، شبکه حاصل از آن، ابعاد فیزیکی و رابط‌های خنک‌کننده را برای میلیون‌ها خودروی آینده دیکته خواهد کرد.[4][5]

این ادغام همچنین چالش فضای جغرافیایی مورد نیاز برای توجیه‌پذیر کردن تعویض باتری را حل می‌کند. یک ایستگاه منفرد به ارتقای قابل‌توجه شبکه برق و فضای فیزیکی بزرگی نیاز دارد و اغلب باید برای تصاحب بهترین زمین‌های تجاری با پمپ بنزین‌های سنتی و رستوران‌های زنجیره‌ای رقابت کند. جیلی و نیو با تجمیع تلاش‌های خود در زمینه خرید و اجاره املاک، می‌توانند مسیرهای پرتردد را بسیار کارآمدتر از زمانی که رقیب یکدیگر بودند، در اختیار بگیرند.[3][4]

در ادامه مسیر، این سرمایه‌گذاری مشترک با چالش لجستیکی فوری برای ارتقای ایستگاه‌های موجود روبه‌رو است تا بتوانند طیف وسیع‌تری از معماری‌های خودرو را پوشش دهند. تیم‌های مهندسی باید روی یک مکانیزم قفل‌شونده جهانی و اتصال مدیریت حرارتی به توافق برسند که هم برای یک خودروی جمع‌وجور شهری جیلی و هم برای یک شاسی‌بلند لوکس نیو به یک اندازه بی‌نقص کار کند. در صورت موفقیت، این مشارکت باتری را از یک قطعه مصرفی با افت قیمت بالا، به یک منبع مشترک عمومی تبدیل کرده و دهه آینده مالکیت خودرو را از نو تعریف خواهد کرد.[1][2][5][6]