گزارش جدید پنتاگون: هزینه عملیات نظامی آمریکا علیه ایران از ۴۷ میلیارد دلار گذشت

فرماندهی مرکزی ایالات متحده در تازه‌ترین برآورد خود که به قانون‌گذاران آمریکایی ارائه شده، اعلام کرد هزینه عملیات نظامی واشنگتن علیه ایران تا ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ به ۴۷.۱ میلیارد دلار رسیده است. این رقم نشان‌دهنده افزایش چشمگیر هزینه‌های نظامی در یک دوره کوتاه هشت ماهه است.[1][2]

بر اساس گزارش‌های منتشر شده، این مبلغ هنگفت شامل ۲۹ میلیارد دلار برای تجدید مهمات مصرف‌شده، ۱۱.۹ میلیارد دلار هزینه‌های عملیاتی جاری و ۶.۱ میلیارد دلار برای جایگزینی تجهیزات آسیب‌دیده یا از دست‌رفته می‌شود. بیش از ۶۰ درصد این بودجه مستقیماً به بمب‌ها و موشک‌ها اختصاص یافته است.[1][2]

این آمار جدید نشان می‌دهد که هزینه‌های نظامی آمریکا در این تقابل، بیش از ۲۵ درصد نسبت به تخمین‌های پیشین پنتاگون در ماه ژوئیه افزایش یافته است. خبرگزاری رویترز در یک گزارش تحقیقی این جهش هزینه‌ها را تایید کرده و آن را فراتر از پیش‌بینی‌های اولیه دانسته است.[3]

چالش پدافند موشکی

کارشناسان نظامی هشدار می‌دهند که ایالات متحده ممکن است سریع‌تر از آنکه با کمبود بودجه مواجه شود، ذخایر پدافند موشکی خود را از دست بدهد. مصرف بالای موشک‌های رهگیر در برابر حملات پهپادی و موشکی، زنجیره تامین تسلیحاتی پنتاگون را تحت فشار بی‌سابقه‌ای قرار داده است.[1]

هیراد مخیری، تحلیلگر مسائل بین‌الملل، در این باره می‌گوید افزایش حضور نظامی آمریکا در منطقه را باید فراتر از یک اقدام دفاعی تحلیل کرد. او تاکید کرد که این تحرکات، هم‌زمان ابزار فشار راهبردی بر ایران و تلاشی برای حفظ گزینه نظامی در شرایط بن‌بست دیپلماتیک است.[1]

در همین حال، روزنامه وال‌استریت ژورنال گزارش داده است که واشنگتن به متحدان خود در خلیج فارس درباره احتمال وقوع حملات کوتاه‌مدت اما شدید علیه ایران پس از انتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر هشدار داده است. این موضوع نگرانی‌ها از گسترش درگیری‌ها را به شدت افزایش داده است.[4][5]

پیامدهای سیاسی و منطقه‌ای

افزایش هزینه‌های جنگ در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره آمریکا، به چالشی جدی برای سیاستمداران این کشور تبدیل شده است. نارضایتی عمومی از هزینه‌های فزاینده نظامی و تاثیر آن بر اقتصاد داخلی، می‌تواند بر نتایج این رقابت‌های سیاسی تاثیرگذار باشد.[4]

از سوی دیگر، کشورهای حاشیه خلیج فارس در حال رایزنی برای دستیابی به یک توافق چندجانبه هستند تا از بروز یک درگیری تمام‌عیار جلوگیری کنند. این کشورها نگران پیامدهای اقتصادی و امنیتی هرگونه تشدید تنش در منطقه و اختلال در مسیرهای انتقال انرژی هستند.[4]

سید عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، در واکنش به این تحولات تاکید کرد که پیامدهای مخرب هرگونه ماجراجویی نظامی در خلیج فارس، دغدغه جدی کشورهای صادرکننده و مصرف‌کننده انرژی است. او خواستار تامین امنیت منطقه بدون مداخله قدرت‌های فرامنطقه‌ای شد.[2]

با وجود تلاش‌های دیپلماتیک، استقرار سامانه‌های پدافندی بیشتر توسط آمریکا در منطقه نشان می‌دهد که واشنگتن خود را برای سناریوهای مختلف آماده می‌کند. این رویکرد دوگانه، چشم‌انداز کاهش تنش‌ها را در هاله‌ای از ابهام قرار داده و منطقه را در وضعیت هشدار نگه داشته است.[1][4]

چشم‌انداز مبهم دیپلماسی

در حالی که هزینه‌های نظامی از مرز ۴۷ میلیارد دلار عبور کرده است، تحلیلگران معتقدند که تداوم این روند می‌تواند به فرسایش توان راهبردی آمریکا در سایر نقاط جهان منجر شود. تمرکز بیش از حد بر خاورمیانه، منابع مورد نیاز برای رقابت با سایر قدرت‌های جهانی را کاهش می‌دهد.[1]

محمدحسن سنگتراش، تحلیلگر ژئوپلیتیک، معتقد است که افزایش حضور نظامی آمریکا در منطقه صرفاً یک اقدام دفاعی نیست، بلکه ابزاری برای اعمال فشار راهبردی محسوب می‌شود. با این حال، او تاکید دارد که این حضور نظامی لزوماً به معنای توانایی تحمیل یک نتیجه سیاسی مطلوب بر تهران نیست.[1]

گزارش‌های منتشر شده نشان می‌دهند که بخش عمده‌ای از این بودجه ۴۷ میلیارد دلاری، صرف رهگیری پرتابه‌های ارزان‌قیمت با استفاده از موشک‌های چند میلیون دلاری شده است. این عدم تقارن هزینه‌ها، انتقادات گسترده‌ای را در محافل نظامی و بودجه‌ای ایالات متحده به همراه داشته است.[1][2]

فشارهای اقتصادی و بودجه‌ای

مقامات پنتاگون در جلسات توجیهی غیرعلنی با اعضای کنگره، نسبت به کاهش ذخایر موشک‌های رهگیر استاندارد و پاتریوت ابراز نگرانی کرده‌اند. جایگزینی این تسلیحات پیشرفته نیازمند زمان طولانی و بودجه‌های کلان است که در شرایط فعلی اقتصاد آمریکا بسیار چالش‌برانگیز به نظر می‌رسد.[1]

با نزدیک شدن به تاریخ سوم نوامبر و برگزاری انتخابات میان‌دوره‌ای، مسئله هزینه‌های جنگ به یکی از محورهای اصلی مناظرات انتخاباتی تبدیل شده است. رای‌دهندگان آمریکایی که با فشارهای تورمی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، نسبت به تخصیص ده‌ها میلیارد دلار برای عملیات نظامی حساسیت بیشتری نشان می‌دهند.[4]

در نهایت، تصمیم‌گیران در واشنگتن باید میان ادامه این روند پرهزینه و جستجوی راه‌حل‌های دیپلماتیک پایدار، یکی را انتخاب کنند. تا زمانی که یک توافق جامع حاصل نشود، سایه جنگ و هزینه‌های نجومی آن بر منطقه خاورمیانه و اقتصاد جهانی سنگینی خواهد کرد.[4]